Калькулятор расчета пеноблоков смотрите на этом ресурсе
Все о каркасном доме можно найти здесь http://stroidom-shop.ru
Как снять комнату в коммунальной квартире смотрите тут comintour.net Самое современное лечение грыж

   Літаратурная Іванаўшчына складае адну з частак краязнаўчага дакументнага фонду бібліятэк Дзяржаўнай установы культуры "Цэнтральная бібліятэка ім. Ф.І.Панферава".
  Духоўны космас краязнаўчай літаратуры адкрывае багацце нацыянальнай канкрэтыкі, хараство родных вобразаў, непаўторныя і адметныя галасы песняроў Іванаўскай зямлі.
   З 1965 года пры Іванаўскай раённай газеце "Чырвоная звязда" існуе літаратурнае аб'яднанне "Ясельда". Яго заснавальнікам і кіраўніком доўгі час быў журналіст, аўтар некалькіх дакументальных кніг Мікола Панасюк.
   У "Ясельдзе" рабіў свае першыя крокі ў паэзію вядомы паэт, член Саюза савецкіх пісьменнікаў Мікола Федзюковіч. У розны час кіравалі "Ясельдай" пісьменнікі Мікола Трафімчукі Уладзімір Сітуха.
   Актыўна выходзілі да чытача на старонках мясцовай і абласной газет, рэспубліканскіх перыядычных выданняў і падчас выступленняў Мікола Мінзер, Галіна Пахолка, якая публікавалася пад псеўданімам Гала Гара ў разнастайных літаратурных выданнях, у тым ліку часопісе "Дзеяслоў". Потым прыйшлі ў аб’яднанне Ала Марзан, Леаніла Кароль, Мікола Давыдзюк, Галіна Лагодзіч з в. Крытышын і яе таленавітая дачушка Марыля Лагодзіч, Мікола Налівайка з в. Моладава, Васіль Брыль з в. Сухі Бор. Гумарам і пародыямі весялілі чытачоў Васіль Гедзька і Алена Парфеявец. Пазней прыйшлі маладзейшыя: выкладчыца Іванаўскай музычнай школы імя Н. Орды Алена Утыра, Наталля Літвінюк з Варацэвіч і іншыя.

     Касцяком жа творчай сябрыны доўгі час з'яўляюцца паэты Уладзімір Гетманчук, Надзея Белавус, стваральнік Узорнага тэатра паэзіі і прозы "Крынічка", Ірына Сінкевіч, Лізавета Саханчук з в. Яечкавічы. У Іванаве жывуць:пісьменнік - натураліст Васіль Жушма, празаік, аўтар некалькіх кніг,непрыдуманных гісторый Анатоль Дзенісейка, паэт і празаік Валерый Кухарчук, які ўжо цягам болыш чым двух дзесяткаў гадоў нязменна ўзначальвае літаб'яднанне"Ясельда“.
     У Іванаве распачаў сваю літаратурную дзейнасць празаік Анатоль Крэйдзіч, які працаваў галоўным рэдактарам у мясцовай раённай газеце "Чырвоная звязда".
     Сёння "Ясельда" - адна з найбольш вядомых літаратурных сябрын на Берасцейшчыне. На яе рахунку незлічоная колькасць сустрэч у школах, бібліятэках і клубах, працоўных калектывах, на вечарынах паэзіі. Творы членаў суполкі гучаць на радыё і тэлебачанні, выдадзены асобнымі зборнікамі, рэгулярна з'яўляюцца ў абласным і рэспубліканскім друку, а таксама ў адмысловых выпусках раённай газеты з аднайменнаю назваю "Ясельда”.
    У бібліятэках раёна  вядзецца рэкамендацыя кніг пісьменнікаў-землякоў праз выставы “Беларускія кнігі сёння”, агляды “Іванаўшчына,багатая талентамі”, “Зычныя галасы Іванаўшчыны”, паэтычныя хвілінкі “Паэты зямлі Іванаўскай” і інш.

   Літаратурная Іванаўшчына складае адну з частак краязнаўчага дакументнага фонду бібліятэк Дзяржаўнай установы культуры "Цэнтральная бібліятэка ім. Ф.І.Панферава".
  Духоўны космас краязнаўчай літаратуры адкрывае багацце нацыянальнай канкрэтыкі, хараство родных вобразаў, непаўторныя і адметныя галасы песняроў Іванаўскай зямлі.
   З 1965 года пры Іванаўскай раённай газеце "Чырвоная звязда" існуе літаратурнае аб'яднанне "Ясельда". Яго заснавальнікам і кіраўніком доўгі час быў журналіст, аўтар некалькіх дакументальных кніг Мікола Панасюк.
   У "Ясельдзе" рабіў свае першыя крокі ў паэзію вядомы паэт, член Саюза савецкіх пісьменнікаў Мікола Федзюковіч. У розны час кіравалі "Ясельдай" пісьменнікі Мікола Трафімчукі Уладзімір Сітуха.
   Актыўна выходзілі да чытача на старонках мясцовай і абласной газет, рэспубліканскіх перыядычных выданняў і падчас выступленняў Мікола Мінзер, Галіна Пахолка, якая публікавалася пад псеўданімам Гала Гара ў разнастайных літаратурных выданнях, у тым ліку часопісе "Дзеяслоў". Потым прыйшлі ў аб’яднанне Ала Марзан, Леаніла Кароль, Мікола Давыдзюк, Галіна Лагодзіч з в. Крытышын і яе таленавітая дачушка Марыля Лагодзіч, Мікола Налівайка з в. Моладава, Васіль Брыль з в. Сухі Бор. Гумарам і пародыямі весялілі чытачоў Васіль Гедзька і Алена Парфеявец. Пазней прыйшлі маладзейшыя: выкладчыца Іванаўскай музычнай школы імя Н. Орды Алена Утыра, Наталля Літвінюк з Варацэвіч і іншыя.

     Касцяком жа творчай сябрыны доўгі час з'яўляюцца паэты Уладзімір Гетманчук, Надзея Белавус, стваральнік Узорнага тэатра паэзіі і прозы "Крынічка", Ірына Сінкевіч, Лізавета Саханчук з в. Яечкавічы. У Іванаве жывуць:пісьменнік - натураліст Васіль Жушма, празаік, аўтар некалькіх кніг,непрыдуманных гісторый Анатоль Дзенісейка, паэт і празаік Валерый Кухарчук, які ўжо цягам болыш чым двух дзесяткаў гадоў нязменна ўзначальвае літаб'яднанне"Ясельда“.
     У Іванаве распачаў сваю літаратурную дзейнасць празаік Анатоль Крэйдзіч, які працаваў галоўным рэдактарам у мясцовай раённай газеце "Чырвоная звязда".
     Сёння "Ясельда" - адна з найбольш вядомых літаратурных сябрын на Берасцейшчыне. На яе рахунку незлічоная колькасць сустрэч у школах, бібліятэках і клубах, працоўных калектывах, на вечарынах паэзіі. Творы членаў суполкі гучаць на радыё і тэлебачанні, выдадзены асобнымі зборнікамі, рэгулярна з'яўляюцца ў абласным і рэспубліканскім друку, а таксама ў адмысловых выпусках раённай газеты з аднайменнаю назваю "Ясельда”.
    У бібліятэках раёна  вядзецца рэкамендацыя кніг пісьменнікаў-землякоў праз выставы “Беларускія кнігі сёння”, агляды “Іванаўшчына,багатая талентамі”, “Зычныя галасы Іванаўшчыны”, паэтычныя хвілінкі “Паэты зямлі Іванаўскай” і інш.

Горупа Мария Петровна

    Родилась в 1946 году в крестьянской семье на Брагинщине в деревне Сувиды.

   В 1963 году, сразу же после окончания Савичской средней школы, поступила в Мозырский педагоги­ческий институт, который закончила в 1967 году, получив специальность учителя белорусского языка и литературы.

  В Ивановском районе на протяжении 11 лет работала в Стрельненской, Ивановских первой и третьей школах учительницей русского языка и литературы и орга­низатором внеклассной и внешкольной воспитательной работы.

   Свыше 20 лет находилась на комсомольской и партийной советской работе.

   С 2001 года работала в редакции районной газеты «Чырвоная звязда», с 2002 года - в должности заместителя редактора. Публиковалась в областных и республиканских изданиях.

С 2004 года - член Белорусского союза журналистов.

Умерла 24 сентября 2016 года.

Книги автора:

Горупа, М.П.

Верность земле/ М. Горупа.- Брест: ОАО «Брестская типография», 2012.-232с., фотографии.

 В этой книге собраны материалы не только о времени и главных его участниках на определённых этапах развития колхозного строя и населённых пунктах Дружиловичского сельсовета, но и дана оценка происходящим событиям сердцами свидетелей той эпохи.

 

 

Горупа, М.П., Митрофанов, В.И.

С селом породнённые/ М. Горупа, В. Митрофанов.- Брест: ОАО «Брестская типография», 2011.-196с., фотографии. ISBN978-985-524-088-5

Книга раскрывает в себе богатую и интересную историю открытого акционерного общества «Ивановский райагросервис», в которой как  в капле воды, отразились происходящие процессы, как в сельском хозяйстве района, так и в обществе в целом.

 

 

Гарупа, М. П., Міховіч, М.І.

Веска, дзе крылы ўзнімаюць буслы / Марыя Гарупа., Міхаіл Міховіч. - Іванава : Іванаўская раенная друкарня, 2013. - 240 с.: здымкі.

Кніга прысвечана гісторыі аднаго з населеных пунктаў Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці - вёсцы Варацэвічы, першае пісьмовае ўпамінанне пра якую адносіцца да 1497 г. Аўтары летапісу ў папулярнай форме знаёмяць чытача са шматлікімі гістарычнымі падзеямі, якія не абышлі гэтую вёску з даўніх часоў, і ўдзелам у іх яе жыхароў. Асобныя раздзелы кнігі - пра сучасны стан вёскі і яе людзей.
Адрасуецца шырокаму колу чытачоў, усім, хто цікавіцца гісторыяй, народнай культурай, традыцыямі населеных пунктаў Іванаўшчыны, вядзеннем іх гаспадарчай дзейнасці.

 Горупа, М.П.

 Земли родной притяженье / Мария Петровна Горупа . - Иваново : КУПП "ивановская районная типография", 2016. - 503 с. : ил.

Книга «Земли родной притяженье»  - это летопись населенных пунктов Снитово и Могильно, расположенных  в Ивановском районе Брестской области.    Повествование начинается с первых упоминаний об этих населенных пунктах в письменных источниках. Более подробно автор останавливается на  истории имения Могильно и судьбах людей, оказавшихся под властью помещичье-буржуазной Польши и  перенесших годы Великой Отечественной войны, истории образования колхозов и развитии социальной сферы  сельсовета. Особая глава посвящена истории Свято-Успенского  храма. Летопись адресуется широкому кругу читателей, желающих глубже вникнуть в историю малой родины, познать свои корни. 

 

 

Гетманчук Владимир Николаевич

Биография

   Нарадзіўся 28 сакавіка 1957 года ў вёсцы Шчакоцк Іванаўскага раёна. Эканаміст, паэт-песеннік, аўтар трох паэтычных зборнікаў. Актыўна займаецца творчасцю Уладзімір Мікалаевіч з 1974 года. За гады сваёй паэтычнай дзейнасці выдаў зборнік лірыкі ."Зараніца”, які ўбачыў свет у 1994  годзе, неаднойчы друкаваўся ў часопісах "Нёман", "Маладосць , "Першацвет", калектыўным зборніку "Дзядзінец", альманаху "Гоман", на старонках рэспубліканскіх газет і абласных выданняў "Народ­ная трыбуна", "Заря",- украінскай газеты "Нове життя".  Дарэчы, Уладзімір Мікалаевіч, акрамя беларускай, рускай, піша на ўкраінскай мове, робіць пераклады і пародыі на аўтараў-суседзяў і, канечне ж, друкуецца ў раённай газеце. Многія яго вершы пакладзены на музыку і сталі любімымі песнямі. Аўтар кніг «Черемуховый край», «Пах чаромхі І аеру», «Зараніца».

 

Книги автора:

Гетманчук В.Н.

Черёмуховый край/ Стихи.- Смоленск, Ноопрес, 2012-88с.

Небольшая по количеству страниц книга вместила в себя богатейшую гамму настроений и чувств: здесь и тихая радость, и пьянящий восторг, и необузданность  страсти, и нежная грусть, и смешинка юмора. Большинство произведений в этой книге написаны от имени лирического героя, который обращается к конкретному человеку или к  людям вообще, делится своими чувствами, воспоминаниями. Среди стихов – посвящения, пожелания, молитва, романс.

 

Гетманчук У.М.

 Пах чаромхі і аеру/ Вершы.- Мінск., Смэлтак, 2011-64с. ISBN978-985-6917-90-8

У кнізе палескага паэта ў традыцыйныя матывы на дзіва гарманічна ўсплятаюцца ноткі бурлівага, хуткаплыннага сучаснага жыцця. І ў гэтым яе адметнасць. Таксама кніга змяшчае загадкі для дзяцей, пераклады.

 

 

 

 

Гетманчук У. М. Зараніца: Вершы. — МН.: РВА "Азбука", 1994.- 48с.

"Зараніца" — першы паэтычны зборнік таленавітага маладога поэта з палескай глыбінкі, паэта з “боскай міласцю” Уладзіміра Гетманчука. Яго змест складаюць пранізліва-задушэўныя вершы аб роднай зямлі, шчырых працавітых людзях, аб іх пачуццях і ўзаемаадносінах.

Сборник стихов "В краю черёмух" Владимир Гетманчук издал к 60-летнему юбилею в 2017 году. В сборник вошли стихи на русском и белоруском языках.

Статьи:

ЗА ДАЛЯГЛЯДАМ – НОВЫ ДАЛЯГЛЯД

Як толькі ўбіраецца ў сілу вясна, пачынаюць адбельваць нешматколерны пасля зімы свет шчодрыя россыпы чаромхавай квецені – і не адзін чалавек задзівуецца, зачаруецца прыгажосцю.

На жаль, нядоўгі час раскашуе чаромха. Вянуць суквецці – знікае чараўніцтва. А ці знікае? Сумненні закрадваюцца ў душу, калі акунаешся ў неабсяжнасць паэзіі іванаўскага паэта Уладзіміра Гетманчука: якая б пара года ні ўладарыла ў прыродзе, складваецца ўражанне, што навокал распасціраецца непаўторна зваблівы “чаромхавы край”.

Уладзімір Мікалаевіч нарадзіўся ў невялічкай вёсачцы Шчакоцк у 1957 годзе. З маленства ўражлівы хлапчук тонка адчуваў жыватворную цеплыню мамінай любові, захапляўся зыркімі сонечнымі промнямі, што танцавалі ля хаты ранішні факстрот, канюшынай, што пчолак гайдала, і, канечне ж, цнатлівай чаромхай у вэлюме белым. З усяго гэтага, шчымлівага, роднага, і пачалася яго дарога ў паэзію.
– Я лясны чалавек, – прызнаецца Уладзімір Мікалаевіч. – Мая вёсачка з усіх бакоў акружана лесам. Таму першыя вершы былі пра лес, пра вавёрачку. Асабліва актыўна пачаў пісаць пасля таго, як, трапіўшы пад машыну, на працягу васьмі месяцаў ляжаў у бальніцы. Мае паэтычныя спробы падтрымлівалі настаўнікі А.П. Тузік і Т.У. Малашчыцкая. У 1974 годзе творы з’явіліся ў друку.
Здавалася б, прафесія павінна адпавядаць унутранаму складу. Але, наўздзіў, пасля заканчэння школы юнак паступае ў інстытут народнай гаспадаркі імя Куйбышава.
– Бацька быў кладаўшчыком, брат бухгалтарам, – тлумачыць сваё прафесійнае вызначэнне творца, – таму і я абраў прафесію, звязаную з лічбамі. У школе любімым прадметам была не толькі літаратура, а і матэматыка. Да таго ж, – дадае мой суразмоўца, – будучы студэнтам, паўтара года вучыўся на курсах журналістыкі пры інстытуце, маю пасведчанне грамадскага журналіста.
На працягу многіх гадоў Уладзімір Мікалаевіч працаваў галоўным эканамістам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Іванаўскага райвыканкама. Але заўсёды яго жыццёвымі сцежкамі ішла паэзія, душа была перапоўнена лірычнай музыкай мастацкага вобраза. З’яўляліся вершы на беларускай, рускай, украінскай мовах, пераклады з рускай і ўкраінскай моў. Творы, напоўненыя святлом, друкаваліся ў рэгіянальных газетах, альманаху “Гоман”, калектыўным зборніку “Подыхам адзіным” і інш.
Першая паэтычная кніжка аўтара “Зараніца”, у якой увасобіліся яго назіранні за жыццём, убачыла свет у 1994 годзе. Змест зборніка складаюць пранізлівыя вершы аб радзінным куточку, шчырых працавітых людзях.
У 2011 годзе аматары прыгожага слова мелі шчасце пазнаёміцца з другім зборнікам Уладзіміра Гетманчука – “Пах чаромхі і аеру”. Творы самабытнага паэта з палескай глыбінкі кранаюць філасофскай заглыбленасцю, узнёслым лірызмам, багатай гамай пачуццяў, і, канечне ж, у іх пануе зваблівы водар чаромхі, якая, “кружачы ўлюбёным галаву, будзе ўсё чамусьці светла плакаць, сыпаць слёзы белыя ў траву”.
2012 год у лёсе аўтара адметны з’яўленнем трэцяга па ліку літаратурна-мастацкага выдання «Черемуховый край». Кніга адкрываецца вершам «Чаромха». «Захварэў чаромхаю з дзяцінства. І цяпер не вылечыць мяне», – прызнаецца кранальны лірык.
– Люблю чаромху, – распавядае паэт. – За Шчакоцкам, на ўскрайку лесу – яе цэлыя зараслі. Успамінаю сваё вяселле. Красаваў май. Пакуль госці весяліліся, мы з нявестай – гайда ў чаромхавы рай. Памяць надзейна зберагла ўспамін, нібы толькі ўчора гэта было: мая каханая ў бялюткай замеці пялёсткаў, якія я абтрос з квітнеючых дрэў. Потым я вазіў сюды мясцовых карэспандэнтаў, сяброў – непаўторны краявід.
Шмат у якіх вершах сустракаецца “чаромхавы” радок: то кружыць чаромхавая завея, то чаромха духмяная п’яніць, то яна, п’янлівая, квітнее, то абсыпае белым-белым снегам, то ўзлятае вэлюмам, чаромхай цвіце вясновае каханне лірычнага героя.
Прырода ў вершах іванаўскага Ясеніна (так ні то жартам, ні то ўсур’ёз называюць Уладзіміра Гетманчука землякі) жыве ў цесным адзінстве з чалавекам. Пейзаж украпляецца і ў інтымна асабістыя, і ў задуменна філасофскія вершы. Яскравыя паэтычныя замалёўкі прыроды з'яўляюцца не проста прыгожым фонам, на якім развіваецца дзеянне твора, але і хвалююча высвятляюць пачуцці лірычнага героя.

У вербную нядзелю б’ецца верба
З замовай ад няшчасця і журбы,
І штосьці ёсць шчымлівае да свербу
У той святой галіначцы вярбы.
…Гараць падбелу жоўценькія бляшкі
І ўжо шумяць рахманыя чмялі.
І хочацца мне зараз зняць рубашку –
Прыродзе пакланіцца да зямлі.

Пранікнёныя радкі аўтар прысвячае беларускай старонцы, шлях якой шчаслівы “ ў працоўным гудзе на добрых сонечных вятрах”, любай вёсцы, дзе “бэз цвіце ля парога, а за вёскай – чаромхавы дым”, матулі, серабро кос якой яму за ўсё даражэй, жанчыне, якой дорыць пачуццяў шчырых неабсяжнасць. Ёсць у аўтара вершы «настальгічнага» цыклу, напоўненыя шкадаваннем па прычыне хуткаплыннасці жыцця, незваротнасці юнацтва.
Мяккі лірызм, эмацыйнасць, песеннасць радка паэзіі земляка заўважыў мясцовы кампазітар Аляксандр Чашун – нарадзіліся чароўныя песні.
“А часу бег не запаволіць”, – кажа паэт. Уладзімір Гетманчук зараз знаходзіцца на заслужаным адпачынку. Даглядае бацькоўскую сядзібу, арэ поле, садзіць бульбу, марыць высадзіць пад вокнамі хаціны вяргіні. Узімку пляце кашы (гэтаму майстэрству навучыўся ад бацькі). Пакрыху прыводзіць у парадак шматлікія чарнавікі, якія назапасіліся за доўгія гады (ёсць задума выдаць зборнік прозы пад назвай “Век”, аснову якога складуць запісаныя ўспаміны старажылаў, асабістыя жыццёвыя назіранні). Увесь грыбны перыяд “лясны чалавек” “не вылазіць” з лесу (пад уплывам лясных вандровак нават напісаліся кароценькія апавяданні “Грыбныя гісторыі Гетманчука”). З’явілася больш магчымасцей аддавацца творчасці. А значыць, прывабнай чаромсе цвісці і цвісці…

Не трэба ні адчаю, ні дакору,
Што немагчыма (дый нашто?) назад.
Я выпускаю сэрца на прастору:
За даляглядам – новы далягляд.

Ірына САЛОМКА.
Фота Валерыя МІХАЛЬЧУКА.

Янаўскі край, 30 сакавіка 2018, с. 5

 

 

 

Денисейко Анатолий Иванович

Биография

   

  Денисейко Ана­толий Иванович, родился в 1946 году под созвездием "Весы» в Вульке-Антопольской, что на Дрогичинщине. Средняя школа, служба в армии, учеба в университете, диплом юри­ста-правоведа. Обычные этапы пути в преддверии в большую жизнь. С 1980 года работа­л в органах прокуратуры. Казенный мундир прокурора, повседневные сухие статьи и буквы закона не стали для него помехой к творчеству.

   Не являясь историком, издал книгу "История родного края в зер­кале одной деревушки", вызвавшую повышенный интерес у специалис­тов. В школе ее используют как учеб­ник во время проведения классных часов. Не являясь работником куль­туры, назван лучшим среди них: совместным решением управления и областного отделения Белорусско­го фонда культуры признан, лауреа­том "Берасцейскай зоркі-2002" в но­минации "Культура".
     Не являясь человеком рели­гиозным, эпизодически посещая церковь, прокурор дважды был на­гражден Грамотой Патриаршего Эк­зарха Беларуси Митрополита Минс­кого и Слуцкого Филарета "За усер­дные труды во славу церкви Христо­вой".
   Не являясь политическим функционером, но поддерживая курс главы государства Александра Лука­шенко за стабильность и порядок, в октябре 2004 года в связи с рефе­рендумом опубликовал в печати серию статей.
  Не имея литературного об­разования, стал своим в кругу лите­раторов и журналистов. Издал не­сколько книг, проникнутых чувством юмора, вызвавших неподдельный, живой интерес у читателей.
Сейчас на заслуженном отдыхе.

Книги автора:

  Денисейко, А. И.   Достоево. Истоки. От Ф.М. Достоевского до наших дней / АнатолийДенисейко; Лит. об-ние «Ясельда». - Брест : Альтернатива, 2010. - 160с.

     Книга члена Союза писателей Беларуси Анатолия Денисейко написана в Год родной земли и посвящена Достоеву-старейшему на Полесье селу, основанному в 1452 году.
   Автор искренне и вдохновенно повествует об истории деревни, ее жителях, «золотом веке» местной школы, о традициях и обычаях полешуков.
     Красной нитью проходит тезис, что величие Достоева определяется не только близостью к классику мировой литературы Ф.М. Достоевскому, но и величием рядовых сельчан.
Книга представляет интерес для историков, достоевоведов и широкого круга читателей.

 

      Денисейко, А.  Тышковичи - классика полесского фольклора :   страницы истории родного края /Анатолий Денисейко, Иван Шпак. - Брест: Альтернатива, 2012. – 216с.

    Название книги «Тышковичи - классика полесского фольклора» говорит само за себя. На её страницах нашли отражение фольклор, народные обряды, обычаи, легенды, которые составляют  неотъемлемую часть культуры нашего народа.

  Первые главы книги изложены на русском языке. Напомнила о себе мелодичная «беларуская мова», не забыт полесский говор с его особым, малороссийским акцентом.

   Читатель может познать историю деревни Тышковичи, имена тех, кто прославляет этот песенный край на эстрадной сцене и в повседневной жизни, заглянуть в Красную книгу растительного и животногомира.

         Денисейко, А.И. Огдемер. Свет последних звёзд: Легенда мирового хоккея Уэйн Гретцки и другие/ Анатолий Денисейко; Лит. Об-ние «Ясельда».- Брест: Альтернатива, 2011.-200с. ISBN 978-985-521-260-8

        Книга члена Союза писателей Беларуси А.И. Денисейко - это своего рода славянская баллада, гимн полешукам, о которых П.М. Машеров говорил, как о белорусахсо знаком качества. Книга посвящена истории деревни Огдемер, но в ней, как в зеркале, отражена история родного края. Читателю интересно будет узнать, что из этой деревушки идут корни легенды мирового хоккея Уэйни Гретцки (Гретски).

          Красной нитью следует, что величие деревни Огдемер определяется не только её близостью к кумиру миллионов У. Гретцки, но и величием ее рядовых граждан.

      В феврале 2013 года книга стала экспонатом ХХ Международной выставки в г. Минске, где представили свою продукцию книгоиздатели из 25 стран.

 

Денисейко, А.И.
Дни и ночи следователя: Обычные дела о необычном криминале: запис­ки седого полковника юстиции / Анатолий Денисейко. - Брест: Изд-во Академия, 2005. - 88 с.

Многим юристам, покоренным романтикой детективного жанра, не дают покоя лавры следователя. Но далеко не каждому удается подняться над рутиной серых буд­ней и блеснуть мастерством.

Эта книга об обычных следователях, героях своего времени.

 

 

Денисейко А. И.   Невыдуманные истории. Кн. 2.-Баранович. укруп. тип., 1999.-111 с.

В радости раскрывается душа народа. Нередко о человеке можно судить по тому, над чем он смеется.

Какие шутки доставляли радость землякам белорусского автора Анатолия Де­нисейко - полешукам, над чем они смеялись, в какие забавные реальные истории они попадали, - об этом рассказывает его книга.

 

 

Воровская любовь со счастьем не дружит, а яблочко с чужого сада слаще своего ( невыдуманные истории) / А.И.Денисейко.- Брест: Академия,2006.-136с. Денисейко, А.И.

Учёные, установив у человека ген неверности, обрекли порочную любовь, униженную супружескими изменами и скандалами, на бессмертие.
Непридуманные истории белорусского автора Анатолия Денисейко в воровской любви – яркое томуподтверждение.
Книга «Невыдуманные истории» - это сборник зо­лотых россыпей живого житейского юмора наших земляков, ярких забавных историй полесского края.
Как признает сам автор, ему хотелось, чтобы страницы этой книги скрашивали читателю трудности жизни, умножали радость. Словом, и душу согрели, и печаль отвратили, вызвав радость улыбки.
С такими добрыми помыслами автор предлагает совершить небольшое занятное путешествие по страницам этой книги, встретиться с обычны­ми людьми, ставшими по воле случая героями необычных историй.
Каждая из его историй не может не вызвать улыбку. Но его невы­думанным героям было не до смеха: недруги тешились, сплетники радовались их «проколам». Незримо присутствует мысль о достой­ном бытии человека, о его порядочности.
Не смотря на комичность историй, они пронизаны уважением и любовью к своему народу, столь характерными для всего творчества А. И. Денисейко.

Член Белорусского союза журналистов, Союза писателей Беларуси Василий Жушма

Денисейко, А. И. Любовь в огне войны / А.И. Денисейко - Брест: Альтернатива, 2014. - 168 с, [ил.].

Книга основана на воспоминаниях сторонников тех, кого опалила война.
Показана возвышенная красота любви, которую не смогли затмить лишения и страдания военного времени. Автор повествует о мужестве и стойкости, добре и ми­лосердии наших земляков.
Девиз книги: «Война — великое зло». Символично, что на обложке книги фрагменткартины А. Горского «Без вести пропавший».
Книга проникнута духом патриотизма и любви к своему Отечеству.

Книга  получила широкое общественное признание, встала на Вахту памяти в Государственном музее Великой Отечественной войны в г. Минске, получила теплые отзывы из посольств России, Израиля, Венгрии, Словакии…

Денисейко, А. И. Записки прокурора – седого полковника юстиции /Анатолий Денисейко - Брест: Альтернатива, 2015. – 192 с.

Автор более четверти века трудился под флагом юстиции в органах прокуратуры.

Его книга основана на реальных историях, где белорусские сыщики не уступают знаменитому Шерлоку Холмсу и на равных могут с ним соперничать.

Эти истории с полесским колоритом увлекают читателя в мир загадок и тайн, как книги именитых литераторов детективного жанра.

 

 

 Денисейко, А.И. Письмо потомкам. 77 узелков на память / А.И. Денисейко. – Иваново : Ивановская районная типография, 2017. - 194 с., ил.

 Книга члена Союза писателей Беларуси Анатолия Денисейко, встретившего 15 октября 2016 года свое 70-летие, своего рода мемуары. Лейтмотивом книги,   включающей разные эпохи и судьбы разных людей, служат поэтические строки А.С. Пушкина из «Бориса Годунова»: «Да ведают потомки православных земли   родной минувшую судьбу».

 Книга представляет интерес для историков и краеведов.

Статьи:

У СЛОВЕ СПАДЧЫННЫМ – НАРОДНЫ ДУХ

Дзень беларускага пісьменства… Гэтае яскравае нацыянальнае свята на пачатку восені гасцінна прымала слынная полацкая зямля. Тут, у старажытным Полацку, жыццёвай калысцы славутага Францыска Скарыны, яно зарадзілася ў 1994 годзе, тут сёлета праходзіла ў трэці раз, стаўшы святам кніжнасці і дзяржаўнасці, шчырай чалавечай еднасці. 
У складзе дэлегацыі літаратараў Берасцейшчыны ва ўрачыстасцях браў удзел наш зямляк з Іванава пісьменнік-публіцыст Анатоль ДЗЯНІСЕЙКА. Сваімі ўражаннямі аб мерапрыемстве ён ахвотна падзяліўся з “Янаўскім краем”, актыўным пазаштатным карэспандэнтам якога з’яўляецца.

 – Анатоль Іванавіч, гонар быць запрошаным на такое высокадухоўнае свята выпадае далёка не кожнаму. Уражанні, пэўна, незабыўныя? Чым быў адметны сёлетні Дзень беларускага пісьменства?
– Так, сапраўды, гэта вельмі хвалююча. У чым адметнасць свята? Па-першае, яго сталіцай зноўку стаў славуты горад на Заходняй Дзвіне – радзіма вялікага палачаніна Францыска Скарыны. Па-другое, ладзілася яно ў год знакавых для гісторыі Беларусі падзей: 500-годдзя беларускага кнігадрукавання і 1155-годдзя Полацка. Культурная праграма распачалася раніцай другога верасня і мела свой працяг яшчэ на наступны дзень. Была яна вельмі насычанай: міжнародны “круглы стол” беларускіх і замежных літаратараў “Дыпламатыя слова: Францыск Скарына ў сусветнай гуманітарнай прасторы”, навукова-практычная канферэнцыя “Полацкія чытанні”, рэспубліканскі конкурс юных чытальнікаў “Жывая класіка”, у ліку фіналістаў якога, дарэчы, апынулася і брэсцкая школьніца, і інш. Да Дня пісьменства на беразе Заходняй Дзвіны ўстаноўлены новы памятны знак “Полацк – калыска беларускай дзяржаўнасці”. 
Урачыстасці праходзілі адначасова на многіх сцэнічных пляцоўках пры велізарнай колькасці гасцей з розных краін. Каб і надта хацеў, не змог бы на ўсіх пабываць.
– Разумею, што ўсю веліч і разнастайнасць Дня пісьменства ахапіць нерэальна. Раскажыце, што Вас асабліва ўразіла.
– Ведаеце, у Полацк мы прыехалі рана-раненька і адразу ж накіравалі ў Спаса-Ефрасіннеўскі манастыр. Не перадаць словамі тое душэўнае хваляванне, якое  апанавала ад усведамлення таго, што па сцяжынках гэтых хадзіла некалі Прападобная Ефрасіння Полацкая. Чым бліжэй падыходзілі да манастыра, тым узрастала ўзрушэнне. Адчувалася благадаць намоленых мясцін. Лёгка дыхалася. Здавалася, нават паветра тут асаблівае. І, заўважце, гэта адчуў не адзін толькі я.
Пры ўваходзе ў храм нас добрасардэчна сустрэла манашка. З любоўю размаўляла з намі, распавядала пра святыні. Твар жанчыны светлы, адухоўлены, не засмучаны жыццёвай мітуснёй – твар анёла, не іначай. Нам надарылася магчымасць пакланіцца машчам святой Ефрасінні. Знаходзячыся на полацкай зямлі, ярка ўсведамлялася, што адсюль ідуць карані нашай духоўнасці. 
На працягу ўсіх культурных дзей не пакідала душу адчуванне свята. На гарадскіх вуліцах ажылі персанажы мінулых стагоддзяў. Вольна лілася музыка, звінелі вершы. Працавалі гандлёвыя рады, дзе была шырока прадстаўлена прадукцыя прадпрыемстваў Віцебшчыны.

– А яшчэ, напэўна, мерапрыемства стала нагодай для прыемных сустрэч, зацікаўленых размоў?
– О, так. Пра гэта можна гаварыць бясконца. Святы такога кшталту як найлепш спрыяюць пашырэнню кола аднадумцаў, сяброў. Да таго ж, дораць унікальную магчымасць сустрэцца правераным часам сябрам, знаёмым, якія даўно не бачыліся. Так, асабіста я быў рады спаткаць на ўрачыстасцях Анатоля Крэйдзіча, былога рэдактара раённай газеты, Алену Папко, якая некаторы час працавала ў нашай рэдакцыйнай суполцы і засвяцілася на Іванаўшчыне як малады літаратар, цудоўнага майстра паэтычнага слова Андрэя Мазько.
- Як Вы ставіцеся да таго, што сталіцай Дня айчыннага пісьменства ў наступным годзе стане наш родны горад? 
- Адназначна, станоўча. Эстафету старажытны Полацк перадаў у годныя рукі. 
Янаўская зямля надзвычай гасцінная. Тут акажуць усім цёплы прыём з уласцівай беларусам сардэчнасцю. Ніхто, думаю, не будзе аспрэчваць, што наш радзінны куточак багаты на таленты. Аб яго самабытнасці я распавёў гледачам падчас выступлення на святочнай літаратурнай пляцоўцы, з гонарам зазначыўшы, што з'яўляюся прадстаўніком таго самага Іванава, нашага беларускага Янова, які пераняў ад Полацка ганаровую і адказную эстафету правядзення ў 2018 годзе Дня беларускага пісьменства.
Лічу, што сярод вялікага спісу прэтэндэнтаў горад Іванава абраны не выпадкова, ён даўно заслужыў права правядзення гэтага свята. Агучу ўсяго некалькі імёнаў, якія складаюць гонар не толькі нашага краю, але і сусветнай культуры. У іх ліку – геній сусветнай літаратуры Фёдар Міхайлавіч Дастаеўскі, карані якога ідуць з вёскі Дастоева. У вёсцы Варацэвічы нарадзіўся вялікі сын Еўропы мастак-графік Напалеон Орда. Велічны музейны комплекс Напалеона Орды, створаны на малой радзіме нашага славутага земляка, заняў годнае месца ў спісе турыстычных маршрутаў Брэстчыны. Вёска Махро дала свету натхнёнага творцу беларускіх мадоннаў Аляксея Кузьміча. Сусветную славу нашага спадчыннага краю памножыў першы прэзідэнт Ізраіля Хаім Вейцман, ураджэнец Моталя. Спіс можна працягваць.
Акрамя таленавітых асоб, слава якіх выйшла далёка за межы краіны, не меншае захапленне выклікаюць звычайныя працаўнікі. Да прыкладу, маталяне, падкрэсліваючы свой дабрабыт, небеспадстаўна могуць заявіць, што ім па кішэні дзверы «каўбасой завязваць, а пірагом вароты падпіраць». Нездарма там атрымаў пастаянную прапіску міжнародны фестываль «Мотальскія прысмакі».
А з якім гонарам іванаўцы згадваюць пра свае карані, знакамітых лабуроў (зборшчыкаў ахвяраванняў на царкву), якія мелі свой унікальны лабурскі дыялект. Успамінаецца прыпавесць. Неяк прыходзіць у царкву вернік і просіць святара дараваць яму грэх. Аказваецца, ён падмануў яўрэя. Бацюшка яго супакоіў: «Сын мой, ты здзейсніў не грэх, а вялікі цуд». У далёкія часы з такіх цудаў і складвалася слава лабуроў, якая захавалася да нашых дзён у памяці народнай.
– Анатоль Іванавіч, такім чынам, Дзень пісьменства – гэта…
– Выдатная нагода ўспомніць, што ты беларус, адчуць наш нацыянальны дух, наша адзінства, змацаванае неўміручым усяісным словам.

 

Гутарку вяла Ірына САЛОМКА.

Янаўскі край,08 сентября 2017. c-7.

Годы, отлитые в строки

Чем же Анатолий Иванович Денисейко прославил свое имя, что можно сказать о нем, седом полковнике юстиции, как себя он нередко называет? Человек с широким кругозором: его в равной мере влекут история родного края и «годнасць браткі-беларуса чалавекам звацца», культура и мораль, православие и философское восприятие мира, журналистика и литература.

Раскрытие его яркого, самобытного таланта - это следствие упорного труда.

В одной из автобиографий Анатолий Иванович указывает, что «далеко не каждая лошадь могла соперничать по продолжительности трудового дня с седым полковником юстиции. Говорят, пока солнце взойдет, роса глаза выест. Эта поговорка относится не только к одному прожитому дню, но и ко всей моей жизни…». Анатолий Иванович с улыбкой отмечает, что залог его успеха в благозвучной фамилии Денисейко. Она призывает к труду: «День сей». Мол, чтобы оправдывать свою фамилию, приходится ему в жизни быть сеятелем. 
Родился он в 1946 году под созвездием Весы в Вульке-Антопольской, что на Дрогичинщине. Средняя школа, служба в армии, учеба в университете, диплом юриста-правоведа – обычные этапы пути в большую жизнь. После окончания университета ему предложили престижную работу в столице. Однако асфальту больших площадей он предпочел просторы зеленых нив и лугов родного края. Более четверти века отдал органам прокуратуры Брестчины. Летопись прокуратуры области и нашего района без его имени – что книга с вырванным листом. Судите сами.
Возглавляемая Анатолием Денисейко прокуратура на протяжении трех лет оставалась единственной в Брестской области, где не было нераскрытых умышленных убийств прошлых лет. Нелегкий труд под флагом юстиции позволил ему познать тайны следствия и издать книгу «Дни и ночи следователя», где белорусские сыщики ничем не уступают в мастерстве прославленному Шерлоку Холмсу. 
Не являясь по образованию краеведом, Анатолий Иванович издал ряд книг об истории родного Полесья. Из его литературного творчества мы узнаем, что корни русского писателя, гения мировой литературы Федора Достоевского, легенды мирового хоккея – «канадской иконы» по имени Уэйн Грецки, первого президента Израиля Хаима Вейцмана идут с Ясельдно-Днепробугского края. С того самого, где мы с вами живем.
Книгу Анатолия Ивановича «История родного края в зеркале одной деревушки» в школе используют как учебник во время проведения классных часов. А материалы книги, связанной с историей жизни хоккеиста У.Грецки, использованы для оформления экспозиции, посвященной чемпионату мира по хоккею в 2014 году. Эта книга стала экспонатом ХХ международной книжной выставки, прошедшей в начале февраля 2013 года в Минске.
Анатолий Иванович, не являясь работником культуры, назван лучшим среди них: совместным решением управления культуры Брестского облисполкома и областного отделения Белорусского фонда культуры признан лауреатом «Берасцейскай зоркi-2002» в номинации «Культура». Победу одержал на конкурсной основе. Торжественное вручение ему диплома победителя проходило на сцене Брестского драматического театра под звуки военного духового оркестра.
Не являясь человеком глубоко религиозным, эпизодически посещая церковь, он дважды был награжден Грамотой Патриаршего Экзарха всея Беларуси «За усердные труды во славу церкви Христовой». 5 мая 2007 года в Полоцке ему была вручена медаль Преподобной Евфросинии Полоцкой. 
Его детство не было опалено войной, жил под мирным небом. Но был представлен к званию «Почетный партизан Пинщины». За какие заслуги? Как знамя, нес по жизни славу ветеранов-партизан. Запомнился поступок Анатолия Ивановича, когда он по своей инициативе установил на здании музея партизанской славы вывеску из карельского гранита (вместо фанерной).  
Следует подчеркнуть, что Анатолий Иванович – человек, не лишенный мужества, ему не раз приходилось как писателю-публицисту выдерживать жесткий прессинг от «оппонентов», однако он не сошел с избранного им пути патриота своей страны. Не являясь политическим функционером, регулярно выступает в печати на злободневные темы внутренней и внешней политики. 
Известный хлебороб из СПК «Именинский», депутат областного Совета, кандидат сельскохозяйственных наук Владимир Сухаревич подмечает: «Творчество Анатолия Денисейко всегда будет востребовано обществом, так как оно не дает душе закостенеть. Его книги по праву можно назвать чистым источником патриотизма, с которого будет утолять духовную жажду молодое поколение».
Строгий критик отметит, что «законнику» Денисейко порой не хватает изящества слова. Однако хороший писатель не тот, кто красиво пишет, а тот, кто думает. Анатолия Ивановича отличает философское восприятие мира, глубина мышления, хорошее знание предмета, о котором автор повествует. На эти грани его таланта указывает израильский историк Борис Зайлер, уроженец Пинска, который сам отличается высоким стремлением к познанию истины.
Из туманного Альбиона пишет Тамара Николаевна Алексеева – наша землячка, ставшая по воле семейных обстоятельств гражданкой Великобритании: «В моей небольшой библиотечке собраны произведения известных русских писателей, среди которых – книги Анатолия Ивановича. Его творчество светлой грустью напоминает мне о родных краях». 
Эти первые ласточки признания за рубежом, несомненно, окрыляют героя нашего очерка. Ведь далеко не каждому удается приоткрыть дверь в мир зарубежного читателя. Этот факт приобретает особую значимость, если учесть, что Анатолий Денисейко не имеет литературного образования. 
В творческой среде не принято возносить своих коллег. На востоке говорят: «Поэт не может славить поэта». Все же следует отметить, что книги Анатолия Ивановича (всего их издано девять) всегда вызывают неподдельный интерес читателя, их широко обсуждают в прессе. 
Что сказать, талантливый человек – талантлив, если не во всем, так во многом. Остается Анатолию Ивановичу пожелать, чтобы еще долго не гасла искра его мастерства и радовала читателя. 
Как завершающий штрих художника, для полноты картины следует добавить, что героя нашего очерка отличает простота и скромность. 
Когда думаешь об этом, поневоле вспоминаешь слова А.Н.Толстого: «Простота и скромность есть главное условие красоты моральной». Анатолий Иванович уверен, что есть два дела, которым нужно служить бескорыстно, не требуя вознаграждения, – это служение Отечеству и Богу. И когда Анатолий Денисейко все же получает за такие дела вознаграждения, которые теплят душу каждого, то испытывает чувства совестливого человека, обремененного неисправимым пороком гордыни. 
Как известно, Дрогичинщина служит водоразделом рек бассейна Черного и Балтийских морей и является высшей точкой белорусского Полесья. Как говорят, ближе к Богу. И весьма символично, что именно там впервые  в Беларуси заложен парк в честь 2000-летия Христианства и сквер имени Креста Евфросинии Полоцкой. При большом стечении народа саженцы были освящены епископом Брестским и Кобринским Иоанном. На обелисках в парке и сквере выбито имя того, кто был инициатором посадки деревьев – Анатолия Ивановича Денисейко.
Его имя заняло «пачэснае» место и в книге, посвященной 70-летнему юбилею районной газеты, где в рубрике «Асобы на фоне эпох» отмечается особый вклад Анатолия Ивановича в увековечение памяти нашего земляка художника Наполеона Орды, воздвижении ему памятника – того самого монумента, который является визитной карточкой г.Иваново, привлекает гостей из ближнего и дальнего зарубежья.
Устремленные в небо и в будущее, питаясь соками родной земли, набирают силу дубы и березки, посаженные с участием героя нашего очерка, обретает значимость его литературное творчество.

Николай КУЗЬМИЧ, 
заслуженный деятель искусств 
Республики Беларусь, воссоздатель Креста Евфросинии Полоцкой, лауреат премии «Человек столетия» Кембриджского университета.

 

Анатолий КРЕЙДИЧ, 
председатель Брестского областного отделения Союза писателей Беларуси, обладатель 
журналистской премии 
«Золотое перо», лауреат литературной премии Владимира Колесника.

Чырвоная звязда.14 кастрычніка 2016 года. с-10

Седой полковник юстиции

Что значит быть патриотом? И как им стать? У каждого из нас ответы на эти вопросы свои.

К примеру, русский религиозный философ, литературный критик и публицист минувшего столетия Василий Розанов утверждал, что надо не только любить землю свою, но и обязательно что-то конкретное для нее делать. «Патриотизм, чей бы то ни был, доказывается не словом, а делом», - вторил ему не менее из­вестный литературный критик В.Г. Белинский. Лично мне импонирует высказы­вание Теодора Рузвельта, 26-го президента США, который в свое время сказал: «Важно, чтобы ты был готов умереть за свою страну, но еще важнее, чтобы ты был готов прожить жизнь ради нее». Это изречение, на мой взгляд, как нельзя лучше характеризует истинного патриота не только своей малой родины, но и всей страны Анатолия Ивановича Денисейко, бывшего прокурора района, пи­сателя-публициста и одного из самых активных внештатных авторов районной газеты, который завтра отметит свое 70-летие.

Однажды я спросила у Анатолия Ива­новича: за что же он так любит Беларусь? И услышала только один, но очень емкий ответ, в котором, на мой взгляд, заложен довольно глубокий смысл: «Я люблю Бе­ларусь, потому что люблю. Я счастлив, что родился здесь и сделал все возмож­ное, чтобы мои дети выросли достойными людьми - патриотами своей родины».

Вот такая вот у Денисейко душа, про­стая и, вместе с тем, величественная: то скрывающаяся под строгим мундиром седого полковника юстиции, то широко раскрывающаяся на страницах его писа­тельских трудов, перечислять которые не берусь, но все книги, полученные из его рук с дарственной надписью, прочитала от «корки до корки».

По своему характеру Анатолий Дени-сейко интеллектуальный романтик, весь­ма эрудированный мужчина. Вызывают симпатию его общительность, откровен­ность, любовь к людям, стремление к со­вершенству. Про таких говорят: «живет с открытым сердцем». Интеллектуальное и духовное общение становится главным в отношениях с ним. Говорю это не ради красного словца. Все эти качества были подмечены мною за почти три долгих де­сятилетия. Все это время мы, как гово­рится, шли по жизни рука об руку. Были служителями Фемиды (он - прокурором, я

народным заседателем), сотрудничали как внештатные авторы с районной газе­той, т.е. нашли применение своим твор­ческим способностям. А еще объединяет нас высокая общественная активность: мы оба - активные сторонники действующего Президента Беларуси Александра Лука­шенко. Поэтому наши беседы неизменно заканчиваются обсуждением заметных перемен в лучшую сторону в жизни стра­ны.

Анатолий Денисейко один из тех, кто стал писателем-публицистом по зову сердца. Сам - выходец из сельской семьи, он пишет о людях с таким знанием жизни, что даже им искренне верится. Героями его книг становились равно как рядовые труженики, так и большие руководители, и до сих пор из-под его пера выходят мате­риалы на самые злободневные и волную­щие каждого человека темы.

Он навсегда влюбился в Ивановкий край, нашел здесь не только свое семей­ное счастье, но и дело всей жизни. Как и в молодости, Анатолий Иванович всегда легкий на подъем, его можно встретить и среди сельских тружеников, и среди ве­теранов, и среди школьников. Особенно трепетное отношение у моего героя к со­хранению историко-культурного наследия Ивановщины и памяти о наших знамени­тых земляках. Чтобы воплотить свои идеи в жизнь, этот человек не позволяет себе расслабляться ни на минуту.

Большое подспорье в его творческих поисках - поддержка любимой жены Еле­ны Николаевны, сына Андрея и дочери Натальи, которых родители воспитали во­истину достойными людьми. Их трепетное отношение к отцу пришлось наблюдать в Достоево на презентации книги об этом агрогородке и его людях. Радуют дедуш­ку и внуки. Его житейские поучительные истории они слушают с большим интере­сом.

Желая юбиляру многая лета, журнали­сты «Чырвонай звязды» отмечали не толь­ко филигранное мастерство, но и удиви­тельные душевные качества, выверенную годами мудрость этого человека, который готов каждому прийти на помощь, разря­дить напряженную ситуацию добрым сло­вом или советом.

Так пусть же Анатолий Иванович Денисейко встретит еще не один юбилей в рядах своих творческих коллег, оставаясь таким же бодрым и здравым седым пол­ковником юстиции, под мундиром которо­го бьется неравнодушное и такое горячее сердце настоящего патриота своей Роди­ны.

Мария ФЕДОРУК.

Чырвоная звязда.14 кастрычніка 2016 года. с-10

 

 

 

 

 

 

 

Жушма Василий Петрович

Биография

Васiль Пятровiч Жушма нарадзіўся 16 мая 1952 года ў вёсцы Хамічава Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці.

Закончыў Хамічаўскую васьмігадовую, Махроўскую сярэднюю школы, факультэт фізічнага выхавання Брэсцкага педагагiчнага інстытута, аддзяленне журналістыкі Мінскай вышэйшай партыйнай школы.

Работу ў прэсе пачаў няштатным карэспандэнтам абласной газеты “Заря” і Іванаўскай раённай газеты “Чырвоная звязда”, рэспубліканскіх газет “Физкультурник Белоруссии” і “Знамя юности”.


Васiль Жушма – лаўрэат многіх рэспубліканскіх і міжнародных фотаконкурсаў, аўтар персанальных фотавыстаў у Брэсце, Пінску і Іванаве, пераможца рэспубліканскага фота-інфармацыйнага тэлевізійнага конкурса, прысвечанага Алімпійскім гульням у Маскве. Член Саюза пісьменнікаў Беларусі, Беларускага саюза журналістаў. Нарыс "Гарэза" Васіля Жушмы апублікаваны ў кнізе Уладзіміра Саламахі "Сусвет дабрыні" (Мінск : Мастацкая літаратура, 2005). Лаўрэат дзяржаўнай літаратурнай стыпендыі. Пераможца абласнога спаборніцтва сярод рэдакцый абласных, аб'яднаных раённых і гарадскіх газет, тэлебачання і радыё, прафесійных журналістаў у 2007 годзе ў намінацыі "Лепшы фотакарэспандэнт".

Книги автора:

Жушма В.П. Гарэза: аповесць: для дзяцей сярэдн. шк. узросту

Мінск : Літаратура і Мастацтва, 2011. — 216 с. — ISBN 978-985-6994-70-1.

Гэта кніга пра жыцце беларускага лесу, узаемаадносіны звяроў і птушак, пра добрых і спагадлівых людзей. Аўтар разам з гераіняй аповесці ваверачкай Гарэзай уводзіць чытачоў у таямнічы свет роднай прыроды, дапамагае лепш разабрацца ў яе стасунках з чалавекам, зразумець законы жыцця насельнікаў лесу. Галоўная мэта - выхаванне ў чытачоў высокіх грамадзянскіх якасцей, эстэтычнага ўспрыняцця навакольнага свету.

Статьи:

ЗАГЛЯНУЦЬ У ВОЧЫ ВОЎКУ 

 

ВЁСКА — ГЭТА ВОЛЯ

   Мая малая радзіма – Хамічава. Гаворачы пра яго, адразу згадваю лясы, завышанскія прасторы. Але я магу лічыць малой радзімай увесь Іванаўскі раён, які я дзясяткі разоў аб’ездзіў уздоўж і ўпоперак, працуючы ў рэдакцыі. Усё маё жыццё прайшло тут. І зараз, пасля выхаду на пенсію, пакінуў кватэру дачцэ і вярнуўся ў вёску, у родную хату. Вёска – гэта свабода, вольная воля. У горадзе не тое. А там – гарод, куры, кабан, грыбы, рыбалка. І па-ранейшаму фотапаляванне. Займацца ім сёння – яшчэ большае задавальненне, чым раней. Бо раней фотаружжо важыла чатыры кілаграмы і набліжала ў дзесяць разоў. Сёння фотаапарат дазваляе рабіць дваццацішасцікратнае набліжэнне, а важыць дзвесце грам.

   Па-ранейшаму радуюся ўдалым трафеям. Так, нядаўна натрапіў на чырвонакніжніка – невялікую маладую зялёную чарапаху. Некалькі год назад у маю калекцыю трапіла старая чарапаха, вялікая, а зараз пашчасціла натрапіць на маладую. Цяпер я працую вартаўніком, дзень праз два. Такая праца – проста знаходка. Ёсць шмат вольнага часу.

ПРА СЯБЕ

   Закончыў Хамічаўскую васьмігадовую і Махроўскую сярэднюю школы, факультэт фізічнага выхавання Брэсцкага педінстытута. З 1987 па 1989 гады займаўся на аддзяленні журналістыкі Мінскай вышэйшай партыйнай школы. Шмат разоў быў пераможцам і прызёрам рэспубліканскіх і міжнародных спаборніцтваў у асабістым заліку і эстафетах. У 1974 годзе стаў чэмпіёнам БССР па лыжных гонках з арыентаваннем на мясцовасці.

   Пасля заканчэння інстытута адзін год рабіў настаўнікам фізкультуры ў Юхнавічах. Пасля службы ў арміі два гады працаваў інструктарам Брэсцкага абласнога Савета па турызме і экскурсіях.

ТРЫЦЦАЦЬ ЧАТЫРЫ ГАДЫ Ў ГАЗЕЦЕ

   Колькі сябе памятаю, з малых год чытаў газету. І заўсёды круцілася пытанне: “Як людзі яе робяць? Як пішуць?”. Карацей, жаданне паспрабаваць сябе ў журналістыцы было. У інстытуцкія гады і пазней я часта ўдзельнічаў у спаборніцтвах. І вось неяк праводзілі абласныя спаборніцтвы на Завышанскім возеры, і я невялікі матэрыяльчык закінуў у раёнку. Гляджу: апублікавалі. Нават без вялікіх змяненняў. Пасля войска, калі я рабіў у абласным Савеце па турызме, праходзілі розныя спаборніцтвы, і абласныя, і рэспубліканскія, і ўсесаюзныя. Матэрыялаў для публікацый было ўдосталь. І я пачаў супрацоўнічаць з “Зарёй”. Мяне падтрымаў загадчык аддзела пісьмаў Малашэўскі, і публікацыі пайшлі адна за адной. Гэта былі ў асноўным матэрыялы турыстычнай тэматыкі. Урэшце Малашэўскі мне сказаў: “Табе трэба ісці ў газету”.

 

   У Брэсце ў гэтую пару ў мяне ўзніклі пытанні з атрыманнем кватэры, і я вырашыў вярнуцца ў родныя мясціны. Працаваў спачатку ў аддзеле адукацыі, прычым адразу пачаў актыўна пісаць у газету. У гэты час адказным сакратаром быў Валерый Міхальчук, загадчыкам аддзела пісьмаў – Мікола Трафімчук, а фотакарэспандэнтам – Мікалай Крывецкі. Я ўжо не кажу пра Аляксея Трафімавіча Каўко – гэта быў разумнейшы, мудрэйшы чалавек. Ён адразу падтрымаў маю ініцыятыву. А неўзабаве, як вызвалілася месца ў сельгасаддзеле, ён прапанаваў мне перайсці ў газету. Пры гэтым адразу папярэдзіў: калі раптам не атрымаецца або не спадабаецца, можна будзе перайсці на пасаду фотакарэспандэнта. Але ўсё пайшло нармальна. Праз паўгода я ўжо быў загадчыкам аддзела сельскай гаспадаркі, потым адказным сакратаром.

   Так з сакавіка 1978 года і да выхаду на пенсію ў 2012-м я звязаў сваю долю з “Чырвонай звяздой”. І ніколі пра гэта не пашкадаваў. Характар у мяне такі, што я лёгкі на пад’ём. Здаецца, умеў кантактаваць з людзьмі, бо як без гэтага? Іначай ты не журналіст, калі не можаш разгаварыць чалавека, знайсці з ім кантакт.

   Я і зараз дома не сяджу: то ў грыбы, то на рыбалку, то проста так у лес з фотаапаратам. Не ў маім характары сядзець дома на канапе.

ЖУРНАЛІСТЫЦЫ НЕ НАВУЧЫШ

   Журналістыка – не тая прафесія, якой можна навучыць. Усё ж такі гэта, хоць можа і будзе гучаць банальна, – своеасаблівы стан душы. Мы ж на свае вочы бачылі ў рэдакцыі прыклады: дыплом ёсць – а журналіста няма, журналісцкай душы няма. А што такое журналісцкая душа? Гэта імкненне ўвесь час пазнаваць новае, знаёміцца з новымі людзьмі, падзеямі, фактамі. А потым – умець расказаць пра тое, што ведаеш сам, чытачам.

   Многа цікавага можна ўспомніць з практыкі работы. Асабліва, хоць можа і нясціпла так казаць, запаміналіся розныя конкурсы і спаборніцтвы, на якіх я быў прызнаны пераможцам. У прыватнасці, ганаруся тым, што маю дыплом “За прапаганду алімпійскага руху”, з’яўляюся лаўрэатам абласной прэміі імя Уладзіміра Калесніка, узнагароджаны ганаровай граматай Іванаўскага райвыканкама.

   Добра запомнілася паездка краязнаўчага характару па Палессі з удзелам Алеся Карлюкевіча, сённяшняга Міністра інфармацыі Беларусі, які рабіў свой праект для часопіса “Нёман”, і Анатоля Крэйдзіча. Аб’ездзілі Піншчыну і Столін-шчыну. Памятаю, што ў тую пару (гэта было гады чатыры назад) спякота стаяла страшная. Па заканчэнні вандроўкі заехалі на Завышанскае возера, заначавалі ў маёй хаце.

ЯК ЗРАБІЦЬ ПАРТРЭТ ЗВЕРА

   Якраз па ініцыятыве Алеся Карлюкевіча ў мяне з’явілася рубрыка ў “Чырвонай змене” “Чалавек, азірніся наўкола”. Гэты праект прыродазнаўчай тэматыкі захапіў мяне. Якраз у гэтай рубрыцы друкаваліся вынікі маіх фотапаляванняў. А такое паляванне даволі складанае. Зрабіць партрэт звера – задача нялёгкая і цікавая. Зверу не скажаш: “Пачакай, я цябе сфатаграфую і ты станеш вядомым”. І тым не менш, у мяне ёсць партрэты ўсіх птушак і звяроў, што водзяцца ў нашых лясах. І за кожным з іх – свая гісторыя. Нават тую ж чарапаху трэба здолець сфатаграфаваць, бо зялёная чарапаха – не такая ўжо й маруда, як мо каму здаецца. Свае доўгія лапкі яна выкарыстоўвае па прызначэнні, калі адчувае нейкую неспадзяванку.

   Вельмі запомніўся партрэт ваўчаняці на поўны кадр. Ёсць пад Завышшам цікавае месца, зарослае карчугою, у той карчузе – прасека. А побач – вялізны дуб з тоўстаю галінаю. Гэта галіна была маім назіральным пунктам. Я залазіў на галіну і прывязваў сябе да дуба вяроўкай. Надвор’е часта было спякотным, таму цягнула ў сон. Таму я і прывязваўся, бо падаць з вышыні чатырох метраў не вельмі прыемна. З гэтай галіны я атрымаў цудоўныя партрэты казулі і ваўчаняці. Сяджу на галіне, чую нейкі шоргат. Я ў той бок адразу фотаапарат накіраваў, і тут з карчоў на адзін момант паказалася мордачка ваўчаняці. Мне гэты момант удалося схапіць.

   Добра памятаюцца партрэты цецерукоў. Па-першае, на такіх здымках унікальная вясновая прырода, проста свята вясны. А па-другое, цікава назіраць, як пасярод гэтай красы цецярук «выпендрываецца».

ЛЯСНАЯ ХРОНІКА І ІНШАЯ ЛІТАРАТУРА

   Мой архіў чорна-белых здымкаў Палесся складае каля дзесяці тысяч кадраў, архіў фотаздымкаў прыроды, звяроў і птушак Іванаўшчыны  – больш за дзве тысячы кадраў.

   Сёння ў мяне напісана каля пяці соцень старонак пра жывёльны свет. Яшчэ прыкладна столькі трэба напісаць. У выніку хачу стварыць аб’ёмную кнігу, якая будзе называцца “Лясная праўда, або Хроніка палескіх вандровак”. Спадзяюся, што кніга будзе цікавая ўсім, хто неабыякавы да прыродазнаўчай тэматыкі. У асноўным яна будзе на мясцовым матэрыяле, але і ў гэтай рэгіянальнай замкнёнасці можна пабачыць шмат цікавага. 

   Так, цікава назіраць, як за непрацяглы час мяняецца жывёльны свет. У гады майго дзяцінства тых жа казуль хадзілі статкі. Потым іх вынішчылі. Зараз зноў можна назіраць рост папуляцыі. Не ў астатнюю чаргу, дзякуючы заказніку, што створаны ў Завышшы. Сёння заказнік – месца высокай канцэнтрацыі самых розных чырвонакніжнікаў.

   У мяне даволі багатая бібліятэка, якую можна ўмоўна назваць спецыялізаванай, бо значную частку яе складаюць кнігі пра прыроду. Але пры гэтым стараюся не абмяжоўваць сябе выключна гэтым захапленнем, сачу за сучаснай беларускай літаратурай, навінкамі беларускіх выдавецтваў.

   Я прысутнічаў на некалькіх Днях беларускага пісьменства – у Камянцы і Глыбокім. Гэта былі прыстойныя святы высокага арганізацыйнага і прадстаўнічага ўзроўню. Хацелася б, каб і ў нас было не горш, як у людзей. У сваю чаргу, калі сфера масавай інфармацыі ацэніць свята пазітыўна, то мы атрымаем дадатковы бонус для развіцця рэгіянальнага турызму. А гэта – грошы ў бюджэт раёна, што таксама немалаважна.

   Любімую справу не закіну. Гэта – маё жыццё.

 

 

 

Гутарыў Ігар ГЕТМАН.

Фота Васіля ЖУШМЫ і Валерыя МІХАЛЬЧУКА.

Янаўскі край, 25 мая 2018, с. 10

 

Кавко Алексей Трафимович

Каўко Аляксей Трафімавіч нарадзіўся 28 сакавіка 1922 года ў вёсцы Міраслаўка Бярэзінскага раёна Мінскай вобласці. У 1940-1941 навучальным годзе скончыў 10 класаў Сялібскай сярэдняй школы. Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны - ваяваў з фашысцкімі захопнікамі ў складзе 208-га партызанскага палка. За баявыя заслугі ўзнагароджаны ордэнамі баявога Чырвонага Сцяга і Вялікай Айчыннай вайны II ступені, медалямі "Партызан Вялікай Айчыннай вайны I ступені", "За перамогу над Германіяй у 1941-1945 гг."

  3 1944 года, пасля заканчэння курсаў партыйна-савецкага актыву ў г. Мінску- на журналісцкай рабоце. Працаваў рэдактарам Жабчыцкай райгазеты, газеты палітаддзела Лагішынскай МТС, Лунінецкай раённай газеты, уласным карэспандэнтам газеты "Заря". 3 1965 года і да выхаду на пенсію працаваў рэдактарам Іванаўскай райгазеты "Чырвоная звязда". Завочна атрымаўвышэйшую адукацыю - скончыў ВПШ пры ЦК КПСС. За дасягненні ў працы ў 1971 годзе прысвоена званне "Заслужаны дзеяч культуры Беларусі".

Літаратурную працу пачаў яшчэ ў час вучобы ў школе. Калі вучыўся ў 7 класе, часопіс 'Тскры Ільіча" надрукаваў апавяданне "Вавёрачка". Працягваў літаратурны занятак, працуючы ў газетах. Удзельнічаў у першай пасляваеннай рэспубліканскай нарадзе маладых пісьменнікаў. Там было абмеркавана апавяданне "Піянер", якое друкавалася ў часопісе "Бярозка", а потым было ўключана ў хрэстаматыю для 4 класа "Роднае слова". За апавяданне "Васіль прыехаў" у 1952 годзе атрымаў другую прэмію на конкурсе газеты "Чырвоная змена". Яно было ўключана і ў альманах "На сонечных сцежках". У свой час высокую ацэнку калег-літаратараў атрымала апавяданне "Я і мая мама", змешчанае ў часопісе "Работніца і сялянка".

Апавяданні, гумарэскі, байкі рэгулярна на працягу ўсяго жыцця друкаваліся ў часопісах "Маладосць", "Работніца і сялянка", "Вожык", "Родная прырода”, у газетах "Літаратура і мастацтва", "Звязда", "Беларуская ніва", "Чырвоная змена", "Заря", "Народная трыбуна" і іншых, а таксама ў калектыўных зборніках "На сонечных сцежках", "Вожык смяецца".

Асобнымі выданнямі выйшлі кнігі "Смех не грэх", "Пад гоман вогнішча".

Аповесць "На крутых паваротах" друкавалася ў газеце "Заря".

Член Саюза пісьменнікаў Беларусі, член Беларускага саюза журналістаў.

Не стала Аляксея Трафiмавiча Каўко 23 верасня 2012 года.

Зборнік прозы Аляксея Трафімавіча Каўко “Неад’емнае” – гэта светлыя, а часам сумныя, калі ён распавядае пра гады ваеннага ліхалецця, згадкі пра ўласнае жыццё, пачынаючы з дзяцінства і да самай пашанотнай сталасці. Згадкі маляўнічыя, увасобленыя ў літаратурныя творы – аповесці, апавяданні, нататкі – рукой сапраўднага майстра слова.

Зборнік складаецца з чатырох самастойных, але паяднаных адметным, непаўторным аўтарскім стылем, кніг-раздзелаў.

Апошні раздзел “Смяяцца не грэх” склалі гумарэскі, байкі ды пародыі.

Выданне прызначана для самага шырокага кола чытачоў.

Каўко, А. Пад гоман вогнішча: апавяданні / Аляксей Каўко // Альманах.- 2005.-№2.-52с.(Творчы клуб “Янаў”).

Вам даводзілася сустракаць узыход сонца дзе-небудзъ на лясным возеры? Паласнуць промні па кудлатых верхавінах дрэў, пазалоцяць ствалы сосен, што падступаюцъ да самай вады, і ўсё на вачах мяняеща. Вось ужу заружавелі і навіслі над возерам касмылі туману, срэбрам заблішчэлі адлятаючыя ад вясла вадзныя кроплі, ярчэй зазелянеў прытулены да берагоў чарот... Прыгажосць!

А вечарам ля палаючага рыбацкага кастра вы сядзелі? Весела патрэсквае собраны на ўзлеску сушняк, узрываюцца ўвысь іскры, булькае ў таганчыку каралеўская юшка...

Ах Божамой, што тут гаварыць? Калі вы нічога гэтага не бачылі, не адчулі, калі лепшым адпачынкам вы лічыце сядзецьу мягкімкрэсле, не спускаючы вачэй з экрана тэлевізара, яшчэ горш, боўтаць галавой над шклянкай дурманнаганапою ў пракураным шалмане, то вы - бедны чалавек. Бедны нават і тады, калі і кашалек не пусты, і халадзільнік запоўнены, і расквечаны дыван ляжыцъ пад нагамі  Для душы трэба іншае багацце. Ягонам дае матухна-прырода...Аб гэтым прыродным багацці кніга Аляксея Каўко “Пад гоман вогнішча”.

Крейдич Анатолий Николаевич

Крэйдзіч Анатоль Мікалаевіч, нарадзіўся 27 чэрвеня 1965 года ў весцы Заверша Драгічынскага раёна. Да 1979 года жыў у весцы Заверша, вучыўся ў Завершскай васьмігадовай школе. У 1979 годзе разам з маці пераехаў у в.Рудск Іванаўскага раёна. Тут пайшоў у 8 клас Рудскай школы.

Скончыўшы 8 класаў, паступіў у Ржэўскі саўгас-тэхнікум на агранамічны факультэт, які скончыў у 1984 годзе.

З 1984 па 1986 – на вайсковай службе ў гарадах Люберцы і Падольск Маскоўскай вобласці. Быў мастаком-афарміцелем.

У 1986 годзе паступіў у Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт на факультэт журналістыкі.

У тым жа 1986 годзе паступіў на працу ў калгас “Светлы шлях” (в. Рудск) інструктарам па спорце.

У 1987 годзе прыняты на працу карэктарам Іванаўскай райгазеты “Чырвоная звязда”. Хутка пераведзены на пасаду карэспандэнта газеты. Затым – загадчык аддзела, рэдактар раённага радыё, зноў загадчык аддзела газеты. Адначасова публікаваў свае творы – паэзію і прозу – у рэспубліканскай маладзёжнай газеце “Чырвоная змена”, літаратурных часопісах. У 1994 годзе ўбачыў свет у бібліятэчцы часопіса “Маладосць” празаічны зборнік “Права на ўсмешку”. У першай палове 90-х працу ў райгазеце сумяшчаў з працаю ў часопісе маладых літаратараў Беларусі “Першацвет”, у якім курыраваў Брэсцкую, Гомельскую і Гродзенскую вобласці, пасля быў пераведзены ў газету “Народная воля” на пасаду ўласнага карэспандэнта па Брэсцкай вобласці.

У 1992 годзе атрымаў дыплом журналіста ў БДУ.

Лаўрэат часопіса “Маладосць” (1992), прэміі БСМ у галіне журналістыкі і літаратуры (1995), прэміі часопіса “Беларуская думка” (2005), “Залатое пяро” (2009)...

З 1996 года – уласны карэспандэнт рэспубліканскай маладзёжнай газеты “Чырвоная змена” па Брэсцкай вобласці і Брэсцкай абласной газеты “Заря” па так званым Прыпяцкім рэгіёне Берасцейшчыны.

У 2003 годзе некаторы час папрацаваў намеснікам галоўнага рэдактара абласной беларускамоўнай газеты “Народная трыбуна” і зноў вярнуўся на ранейшае месца ў “Зарю”.

У 2001 годзе ў выдавецтве “Мастацкая літаратура” выйшаў зборнік прозы “Палескі Напалеон”. У 2002-м – зборнік прозы “Параненыя мары”. У 2005-м – дакументальная кніга “Анатоль Клімец. Жыццё і лёс”.

У студзені 2006-га абраны старшынёй Брэсцкага абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі. З 18 мая 2006 года гэтую пасаду сумяшчаў з пасадай рэдактара Брэсцкай раённай газеты “Заря над Бугом”. З 8 верасня 2008 года па сёння пасаду старшыні абласной пісьменніцкай суполкі сумяшчае з пасадай галоўнага рэдактара Іванаўскай раённай газеты “Чырвоная звязда”.

За час работы старшынёй аддзялення СПБ ініцыіраваў і ажыццявіў некалькі буйных праектаў у галіне літаратуры: 1.Стварэнне сумесна з філалагічным факультэтам БрДУ імя Пушкіна і пры падтрымцы Брэсцкага аблвыканкама энцыклапедычнага выдання “Літаратурная карта Берасцейшчыны” (2008); 2.Заснаванне штогадовай Літаратурнай прэміі Брэсцкага абласнога выканаўчага камітэта імя Ул. Калесніка (2007); заснаванне Берасцейскіх (кастрычніцкіх) нумароў у літаратурных часопісах “Маладосць” (з 2006 года) і “Нёман” (з 2009 года). Драбнейшыя праекты: штогадовыя літаратурныя падарожжы па рэгіёнах вобласці; заснаванне абласнога літаратурнага свята “Лунінская восень”, у межах якога адбываецца ўручэнне літпрэмій імя Ул. Калесніка; заснаванне штогадовага дзіцячага літаратурнага конкурсу, пошук маладых талентаў і рэдагаванне іх кніг; стварэнне сайта абласнога аддзялення СПБ у Інтэрнеце і іншыя. У 2009 годзе ў перакладзе на іншыя мовы выйшлі: урывак з аповесці “Меланхолія” у польскім часопісе “Люблін. Культура і грамадства” і апавяданне “На пероне” ў маскоўскім часопісе “Наш современник”.

 

Крэйдзіч, А. М.

     Роднае, шчымлівае: кніга прозы /Анатоль Крэйдзіч. — Мінск: Літаратура і мастацтва, 2012. — 208 с. — (Лімаўскі фальварак). ISBN978-985-6994-85-5.

Кнігу прозы Анатоля Крэйдзіча склалі дакументальна-мастацкая аповесць пра вядомага беларускага мастака Янку Рамановіча, які жыве ў в. Моталь Іванаўскага раёна і прымае актыўны ўдзел у выставах у дзясятках краін свету, а таксама нарысы пра вядомых і адметных людзей Брэстчыны, літаратурныя роздумы пра рэчаіснасць у аўтарскім праекце «150 пісьменніцкіх радкоў», філасофскія і жартоўныя мініяцюры...

 

Адкрыццё

Зборнік лепшых твораў удзельнікаў літаратурных конкурсаў “Паглядзі на Брэст над Бугам, колькі хараства!..” і “Сугучча слоў жывых”

У гэтай кнізе сабраны лепшыя творы ўдзельнікаў літаратурнага конкурсу для дзяцей і моладзі “Паглядзі на Брэст над Бугам, колькі хараства!..”, абвешчанага Брэсцкім абласным аддзяленнем Саюза пісьменнікаў Беларусі ды кафедрай беларускага літаратуразнаўства Брэсцкага дзяржаўнага універсітэта імя А.С.Пушкіна ў 2009 годзе ў гонар юбілею Брэсцкай вобласці і 65-гадовага юбілею яе вызвалення ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Другую частку зборні... Болей »

 

Літаратурная карта Берасцейшчыны

Крэйдзіч Анатоль :“Літаратурная карта Берасцейшчыны” – гэта своеасаблівы навігатар па літаратурным “моры Герадота” як у прасторы, так і ў часе, для вучняў, студэнтаў, выкладчыкаў гуманітарных дысцыплін, бібліятэкараў, музейных работнікаў, экскурсаводаў, краязнаўцаў, наогул усіх, каму неабыякавая культура роднага краю і яе набыткі ў галіне слоўнага мастацтва. На сённяшні дзень яна не мае аналагаў у рэспубліцы. Яе старонкі знаёмяць з пісьменнікамі Берасцей... Болей »

Анатолий Климец. Жизнь и судьба

Сага о настоящем человеке

Крэйдзіч Анатоль

Целую неделю город Брест и его окрестности поливал дождь. На некоторое время он прекращался, но небо все равно оставалось хмурым и не предвещало погожих дней. Пеленою тумана покрылись многоэтажки, громоздкие индустриальные кварталы, низкие, утопающие в зелени кварталы индивидуальной застройки, Брестская крепость-герой с пронзающим серую пелену стометровым штыком, церкви, вокзалы, некогда шумный, а с определенного времени совершенно безл... Болей »

Палескі Напалеон

Крэйдзіч Анатоль Палескі Напалеон: Аповесць, апавяданні / А.Крэйдзіч; Прадм. А.Казлова.- Мн.: Маст.літ.,2001.-223с.

Другая кніга прозы аўтара. Аповесць, апавяданні. Асноўнае палатно кнігі саткана з характараў і вобразаў, якія дасканала раскрыты Анатолем Крэйдзічам. Героі кнігі - запамінальныя, каларытныя, надзеленыя высокай духоўнасцю, багатым унутраным светам, якія не пазбаўлены трагізму, пошукаў спрадвечных ісцін. Болей »

 

 

Крэйдзіч, А. Права на ўсмешку: апавяданні / Анатоль Крэйдзіч.- Мн.: часопіс “Маладосць”.-1994.-95с.

Ужо сваімі першымі апавяданнямі, якія былі надрукаваны ў часопісе «Маладосць», Анатоль Крэйдзіч звярнуў на сябе ўвагу чытача. Малады празаік піша аб тым, што яму баліць, што хвалюе, што добра ведае. А ведае ён перш за ўсё вясковае жыццё, бо і сам жыве ў палескай глыбінцы з дзяцінства, працуючы журналістам, бадай, ці не кожны дзень сустракаецца з хле­боробамі. Па-маладому свежа і хораша, напрыклад, напісаны апавяданні «На горцы», «Хуліган», «Вар'ят», «Ерчыкаў слуп». Элементамі навізны, трэба зазначыць, вызначаюцца і творы, прысвечаныя каханню. Анатоль Крэйдзіч прафесійна валодае сюжэтам, мова яго апавяданняў,  як правіла,  сакавітая,  na-сапраўднаму  беларуская, і ў гэтым сэнсе кніга прозы «Права на ўсмешку» павінна мець заслужаны поспех і прызнанне.

Параненыя мары. П’еса, апавяданні, мініяцюры.- Брэст. ААТ “Брэсцкая друкарня”,2002.-100с.

 

 

Зборнік прозы  / У.Глушакоў, А. Крэйдзіч. – Мінск : Беларусь, 2012. – 360.

 

 

 

 

 

 

 

Крэйдзіч А. М.  Параненыя мары: п’еса, апавяданні, мініяцюры.- Брэст:Брэсцкая друкарня, 2002.-100с.

Зборнік складаецца з празаічных твораў – гістарычнай  п’есы “Палескі Напалеон”, арыгінальных апавяданняў, а таксама з кароткіх мініяцюр аўтара пра людзей са складанымі лёсамі. Анатоль Крэйдзіч спрабуе знайсці адказ на пытанне:для чаго жыве чалавек на гэтым белым свеце.

 

 

 

Богаў сон : Дакументальная аповесць // народная трыбуна. – 2010 г. – 13 лютага. – с. 11.

 Крэйдзіч, А. М. Хуліган : аповесці, апавяданні, нататкі, мініяцюры / Анатоль Крэйдзіч. - Мінск : Чатыры чвэрці, 2017. - 306, [1] с.. - (Бібліятэка Саюза пісьменнікаў Беларусі)

 У 2017 годдзе ў выдавецтве «Чатыры чвэрці» выйшла новая кніга Анатоля Крэйдзіча «Хуліган».

 Новую кнігу Анатоля Крэйдзіча «Хуліган» склалі творы розных жанраў: аповесці, апавяданні, нататкі, мініяцюры.

 Шматаблічная яна не толькі па форме, але і па падыходзе да асэнсавання рэчаіснасці, мастацкага адлюстравання сучаснасці і сучаснікаў. З’ядноўвае ж яе ў адзінае цэлае беларускі дух, якім прасякнуты кожны радок, а таксама тонкі псіхалагізм і заглыбленасць у з’явы, якія даследуюцца з дапамогай слова.

 Адрасавана шырокаму колу чытачоў.   

Кухарчук Валерий Анатольевич

ВАЛЕРЫЙ АНАТОЛЬЕВІЧ КУХАРЧУК нарадзіўся 23 чэрвеня 1961 года ў пасёлку Iн д у с т р ы я л ь н ы Нурынскага раёну Карагандзінскай вобласці Казахстана, куды бацькі па пуцёўцы камсамола паехалі на асваенне цалінных зямель. Беларус. Дзяцінства прайшло ў вёсцы Ляхавічы Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці.

Служыў у арміі. Закончыў журналісцкі факультэт Беларускага дзяржаўнага універсітэта. Член Беларус­кага саюза журналістаў. Кіраўнік Іванаўскага раённага літаратурнага аб'яднання «Ясельда». Творы друкаваліся ў калектыўных зборніках «Дзень паэзіі», «Анталогія беларускай пародыі», «Берасцейскія карані», «Дзядзінец», «Добрыя словы кажыце», часопісе «Першацвет», штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва», рэспубліканскіх і абласных газетах.

Удзельнік семінараў творчай моладзі ў Каралішчаві-чах і Іслачы.

 

 

 

Кухарчук, В. А. Снежаньскі гром: вершы / Валерый Кухарчук.- Брэст: ПУП “Выдавецтва Акадэмія”, 2004.- 76с.
Кнігу вершах Валерыя Кухарчука “Снежаньскі гром” складаюць творы прысвечаныя роднаму краю, экалогіі, а таксама байкі і пародыі.

Кульбеда – Бакун Валентина Васильевна

В центре д. Мотоль    в небольшом уютном домике на берегу озера живёт семья Бакун, в которой Валентина Васильевна нежная жена, заботливая мама, мудрая свекровь, любящая бабушка, рачительная хозяйка, светлый  и   мужественный духом человек.

Родилась она в семье Василия Дмитриевича и Александры Ивановны Кульбед. И назвали ее Валентина, что значит «добрая, щедрая, отзывчивая, сильная духом». Не зря говорят, что имя определяет судьбу человека, его жизненный путь.

Однако и от человека, поставленного судьбой в жестокие обстоятельства, зависит многое. В 2000 году Валентина Васильевна вступила в члены районной организации общественного объединения «Белорусское товарищество инвалидов по зрению». Она нашла в себе духовную силу и настойчивость, терпение и мужество - и победила свой физический недуг.

И вот уже многие годы она является активной участницей районных и областных конкурсов исполнителей песен, частушек, художественного чтения. Выходила неоднократным победителем, занимая призовые места, награждалась грамотами и призами. Это человек, к которому тянутся люди, она вдохновляет их своим оптимизмом, помогая хоть на время забыть о своем недуге.

Многие её стихи местными композиторами положены на музыку.

 

Кульбеда-Бакун В. В. Гарыць над Ясельдай заранак: вершы / Кульбеда-Бакун. - Брэст: ААТ «Брэсцкая друкарня».-  2008.-132 с.

У гэтым паэтычным зборніку сабраны ўсе лепшыя  творы Валянціны Кульбеда-Бакун, напісаныя ёю за апошнія чатыры гады. Гады, поўныя высокага духоўнага натхнення, творчага ўзлёту, а значыць і  пленных вынікаў на творчай ніве.

У вершах апяваецца прыгажосць роднай зямлі, любага куточка, дарагіх сэрцу мясцін, праслаўляецца стваральная праца вяскоўцаў, гераічны подзвіг прастых людзей у ваенныя гады і ўмірны час. Шмат шчырых, пранікнёных радкоў прысвечана каханню, сяброўству, вернасці, чалавечым пачуццям і адносінам.  Па-мастацкукранальна і запамінальна раскрыта ў зборніку і духоўная тэматыка. Ёсць у ім таксама прысвячэнні землякам ды блізкім людзям.

Кніга вытрымана на добрым роўным узроўні-шчырасці,чысціні і душэўнай акрыленасці самабытнай аўтаркі.

Мазько Андрей Иванович

МАЗЬКО Андрэй Іванавіч Нарадзіўся 20 сакавіка 1955 года ў вёсцы Упірава Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Выхоўваўся і вучыўся ў Гарадзецкай, Жабінкоўскай, Пружанскай школах-інтэрнатах.
У 1977 годзе закончыў з адзнакаю Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі ў Мінску і да 1982 года працаваў галоўным інжынерам калгаса «Кастрычнік» Іванаўскага раёна.
Без адрыву ад вытворчасці завяршыў вучобу ў аспірантуры БІМСГ.
У 1996 годзе закончыў з адзнакаю Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь.
Узначальваў аддзел па эканоміцы і рыначным адносінам, упраўленне гарадской гаспадаркі, працаваў начальнікам упраўлення жыллёва-камунальнай гаспадаркі, будаўніцтва і архітэктуры Іванаўскага райвыканкома.
У 2001 годзе прыняты ў саюз беларускіх пісьменнікаў.
Друкаваў свае творы ў часопісах «Полымя», «Маладосць», «Бе­ларусь», «Крыніца», «Вожык», «Родная прырода», штотыднёвніку «Літаратура і мастацтва», рэспубліканскіх і абласных газетах.
У 1999 годзе выдаў зборнік вершаў «Жывы калодзеж», з'яўляецца адным з аўтараў калектыўных зборнікаў «Дзядзінец» (1999 г.) I «Добрыя словы кажыце» (2000 г.). У 2003г. выдаў зборнік вершаў “Дні і ночы”.

Мазько, А. Жывы калодзеж: вершы / Андрэй Мазько.- Мн.: Дом прэсы.-1999.- №2.- 30с.(Бібліятэка часопіса “Маладосць”).

Свой край, мілую бацькоўскую зямлю таленавіта і годна апявае ў сваёй кнізе “Жывы калодзеж” Андрэй Мазько. Павольная і празрыстая плынь ягоных вершаў з ціхім плёскатам і веснавым журчаннем уліваецца ў рэчышча традыцыйнай паэзіі, знаходзячыся ў тойжа час на самай строме жыцця, калі ад чыстага лірыка патрабуецца шчырасць і непасрэднасць, покліч і абавязак душы ўспрымаць чужы боль, як свой уласны.

Мазько, А. Дні і ночы мае: вершы / Андрэй Мазько.- Брэст: Выдавец Лаўроў С.Б., 2003.- 164с.

Кнігу вершаў Андрэя Мазько “Дні і ночы мае” складаюць творы прысвечаныя маці, родным мясцінам, дзе нарадзіўся і вырас, а таксама пачуццям, якія прыйшлося перажыць у час хваробы і дэпрэсіі.

Рожковец С.А.

Биография

Рожковец Сергей Александрович родился 10 октября 1926 года в дер. Вулька- Мохровская. Проживает в дер. Мохро Ивановского района Брестской области. Пенсионер. Ветеран Великой Отечественной войны.

 

До войны Сергей Александрович окончил 5 классов польской школы, а в 1941 году – 6 классов советской школы. Во время оккупации  (1941-1944 гг.) жил на захваченной территории в дер. Вулька- Мохровская и хуторах дер. Баландичи, так как в 1943 году родную деревню немцы сожгли.

С января 1943 по февраль 1944 года Рожковец С.А. активно сотрудничал с партизанами: стоял на посту, ходил в разведку, выполнял поручения командиров партизанских отрядов.

После освобождения района от немецкой оккупации, в августе 1944 года, был призван в Советскую Армию. Участвовал в боях на фронте. Тяжело ранен. Инвалид войны. В июле 1947 года демобилизовался по ранению.

С декабря по сентябрь 1954 года работал секретарем,  председателем исполкома Мохровского сельского Совета народных депутатов. С сентября 1954 по февраль 1956 – инструктором Ивановского райкома КПБ по зоне Ивановской МТС. С февраля 1956 по март 1982 – председателем колхоза им. Ленина (ныне отделение «Мохро» ОАО Боровица»). Рожковец С.А., человек с активной гражданской позицией, продолжал работать и по достижении пенсионного возраста: еще 10 лет (1984 – 1994 гг.) – секретарем Мохровского сельского Совета депутатов.

Окончил Пинское педагогическое училище и агрономический факультет Гродненского сельскохозяйственного института. Активно участвовал в общественной работе. Избирался депутатом Брестского областного Совета депутатов 8-го созыва, трижды- депутатом Ивановского районного Совета депутатов. В течение 20 лет возглавлял первичную ветеранскую организацию Мохровского сельсовета.

Награжден орденами «Отечественной войны» I степени и «Знак Почета», медалями: «20 лет Победы», «25 лет Победы», «30 Лет Победы», «40 лет Победы», «50 лет Победы», «Столетия со дня рождения В.И.Ленина», «Жукова Г.К.», «50 лет Вооруженных сил СССР», «60 лет Вооруженных сил СССР», «70 лет Вооруженных сил СССР», «60 год вызвалення Рэспублiкi Беларусь ад нямецка-фашысцкiх захопнiкаў», «65 год вызвалення Рэспублiкi Беларусь ад нямецка-фашысцкiх захопнiкаў», «65 лет Победы в Великой Отечественной войне», «Ветеран труда», «Ветеран войны», «За Победу над Германией», Почетной грамотой Верховного Совета БССР.

Звание «Почетный гражданин г.Иваново и Ивановского района» присвоено  решением Ивановского районного Совета депутатов 09.08.2012 № 93 «О присвоении звания «Почетный гражданин г. Иваново и Ивановского района» Каштальяну В.Н., Рожковцу С.А., Шиколаю Н.М.».

Вручение диплома, свидетельства и памятной именной ленты «Почетный гражданин г. Иваново и Ивановского района» Рожковцу С.А. состоялось  1 сентября 2012 г. на торжественном мероприятии посвященном Дню знаний «Я – гражданин Беларуси» в Мохровской школе.

Заслуги, послужившие основанием для присвоения Рожковцу С.А. звания «Почетный гражданин г. Иваново и Ивановского района».

За активную общественно-культурную деятельность и патриотическое воспитание молодежи Рожковец С.А., ветеран Великой Отечественной войны, достоин присвоения звания «Почетный гражданин г. Иваново и Ивановского района».

Знаковым для Мохровской земли стал 2011 год, когда была представлена миру летопись мохровского сельсовета «Мохро глазами очевидца», создателем которой является Рожковец А.С. В данной работе увековечен подвиг народа в Великой Отечественной войне, раскрыта материальная и духовная культура мохровской земли от далеких прошлых и до наших дней. Совместно с общественностью собран богатый материал об участниках войны, партизанского движения, о передовиках производства и других заслуженных людях.

 

Умер 17 июля 2014 года.

Книги автора:

Рожковец, С.А. Мохро глазами очевидца: летопись Мохровского сельсовета Ивановского района Брестской области / Сергей Рожковец.- Брест: Полиграфика, 2011.- 208с.

Каждый населенный пункт, каждая даже самая маленькая деревушка достойна своей книги, своей летописи. Ведь это судьбы людей, вплетенные в судьбу края, страны, народа... О, сколько интересного таится даже в судьбе одного-единственного человека. А если их десятки, сотни, тысячи в том или ином селенье?..

Что же касается Мохро и окрестностей деревни, то оно давно заслужило увековечения в слове, а значит - в книге.

Мохровская земля - край партизанской славы. Край талантливейших людей и именно о них эта книга…

Анатолий КРЕЙДИЧ

Саханчук Елизавета Семёновна

Биография

Лізавета (Лізавета Сямёнаўна) Саханчук (Балюк) нарадзілася 23 сакавіка 1947 года ў вёсцы Трыліскі Іванаўскага раёна.

Скончыла СШ № 1 горада Іванава, філалагічны факультэт Брэсцкага педінстытута імя А. Пушкіна, гістарычны факультэт Мінскага педуніверсітэта імя М. Танка.

Працавала настаўніцай мовы і літаратуры, гісторыі, сусветнай мастацкай культуры ў Гарбахскай і Яечкавіцкай школах Іванаўскага раёна. На пенсіі.

Творы друкаваліся ў "Звяздзе", "Настаўніцкай газеце", абласной газеце "Заря", раённай газеце Іванаўскага раёна "Чырвоная звязда", часопісе "Гаспадыня", у юбілейным зборніку літаб'яднання "Ясельда".

 

 

Книги автора:

Саханчук, Л.  А над Няслухай журавы…: зб. вершаў / Лізавета Саханчук.- Брэст: ААТ “Брэсцкая друкарня”, 2012.-120с.

Кнігу вершаў Лізаветы Саханчук“А над Няслухай журавы” складаюць творы прысвечаныя родным мясцінам, каханню, сябрам, аднавяскоўцам, а таксама вершы гумарыстычнага зместа.

Статьи: