ПАДЫШЧА

   Землі, дзе зараз размешчана вёска ПАДЫШЧА, былі нізкія, вельмі забалочанныя. Яны скрозь параслі хмызняком, месцамі густымі лясамі. Тутэйшыя сяляне часта назапашвалі пэўную  колькасць сена. Але звычайна дамоў  яго яны не везлі, а ставілі ў стагі, каб потым,  зімой, па цвердай дарозе, яго вывезці. А каб  яно не падгнівала і не  псавалась з-пад нізу, рабілі так называемыя “поды” з галля хмызнякоў, лазы. ”Поды—шча”. Гэта значыць – Падышча, як зараз гавораць.

   Згодна ўспамінаў старэйшых, паселішча  сфарміравалася ў перыяд з 1906 па 1912 гады, калі зямельны банк пачаў распрадажу зямель у Адрыжынскай воласці. Сюды пачалі прыязджаць перасяленцы з Драгічынскага, Антопальскага, Бярозаўскага раёнаў. Восьтолькі  некаторыя звесткі аб першых перасяленцах і адкуль яны прыбылі:

   Талатаі - перасяленцы з в. Бурнакі Драгічынскага раена,

   Дзядовічы – перасяленцы з в. Маркавічы Драгічынскага раена,

   Дзюрычы  - перасяленцы з в. Сукачы Драгічынскага раена,

   Ляшчыны — таксама з гэтых мясцін.

   А вось Кавалевічы перасяліліся з в. Адрыжын, купіўшы ў гэтых мясцінах  участак зямлі і стварыўшы хутар.

   Як ужо было адзначана, гэтыя мясціны былі нізкія, забалочанныя. Балоты гэтыя зараз асушаны, але ўрочышча так і называецца  “Подыска”.

   Вучоныя назву вескі растлумачваюць так: калісьці  тут была нізіна, куды збіралася вада. Корань слова “пад” ад слова “спад”.

   Першым перасяленцам было дадзена права выбіраць месцы, дзе ставіць хаціны. Спачатку ішла планавая  забудова, але з-за малой колькасці зямлі і людзей вёска засталася раскіданай. А ўжо ў 1980 годзе па ўказу  Савета Міністраў БССР аб аб’яднанні  весак Сухі-Бор і Падышча ў адзіную і яна стала называцца– Падышча.

   Першая школа ў в. Падыща была адкрыта ў 1941 годзе і размяшчалася ў доме Талатынніка Хвядоса Ігнатавіча. Падчас вайны школа не працавала. Пасля вайны ў 1944 году была адкрыта пачатковая школа для двух вёсак Падыща і Ападыща і размяшчалася ў арандаваным доме на хутары паміж вёскамі. 
   У 1949 годзе ў в. Падышча адкрылі сямігадовую школу, якая размясцілася ў арандаваных памяшканнях: у доме Кавалевіча Рыгора Іларыёнавіча і Дзядовіча Якава Іосіфавіча. Заняткі праходзілі пазменна. Узначаліў сямігодку Дзядовіч Данііл Іосіфавіч.   
   У 1958 годзе пачата будаўніцтва будынка школы і ў 1959 годзе школа часткова скончана. Заняткі праводзілі часткова ў недабудаваным будынку, і ў арандаваных дамах. 
   У 1963 годзе будынак школы згарэў і навучанне зноў цалкам перайшло ў арандаваныя дамы. Навучанне па дамах вялося да 1973 года, калі пабудавалі новае зданне школы.
   У 1999 годзе школа была зачынена. Дзеці працягвалі вучобу ў Адрыжыне.
   У 2018 годзе - 100 жыхароў.