
|
Аформлена краязнаўчая выстава-экспазіцыя “Часоў былых і новых сувязь”; Кніжна-ілюстрацыйная выстава “Наш дом – Беларусь”
Хто не памятае мінулага – Уладзімір Караткевіч
Бібліятэкар: Добры дзень, нашы юныя сябры і паважаныя дарослыя! Сёння мы запрашаем вас у займальнае падарожжа па родным краі, якое прысвечана Году гістарычнай памяці. Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка падпісаў Указ № 1 аб аб’яўленні 2022 года Годам гістарычнай памяці, з мэтай фарміравання аб’ектыўнага стаўлення грамадства да гістарычнага мінулага, захавання і ўмацавання адзінства беларускага народа. Гістарычная памяць – менавіта тая кроўна-жыццёвая аснова, на якой трымаецца кожны з нас. Нездарма славуты аўтар “Новай зямлі” Якуб Колас пісаў: “Толькі на ўласных каранях дае дрэва багаты плод”. А зараз мы разам з вамі з дапамогай ілюстраваных кніжак і віртуальнага прагляду пазнавальнага відэафільма “ Беларусь - мая Радзіма” крышачку бліжэй пазнаёмімся з гісторыяй Радзімы, даведаемся, якімі рэчамі гаспадарчага і хатняга ўжытку карысталіся нашы продкі, пазнаёмімся з некаторымі старажытнымі і новымі гарадамі Беларусі, а таксама помнікамі і славутымі мясцінамі. У кніжцы Міколы Маляўкі “Сядзіба, або Хата з матчынай душою”: Абразкі, вершы: Для дзяцей малодшага і сярэдняга школьнага ўзросту / Мікола Маляўка; маст. Я.А. Ларчанка. – Мн.: Юнацтва, 2002 . – 143 с.: іл. - расказваецца, як жылі, працавалі і адпачывалі нашы продкі, якімі рэчамі гаспадарчага і хатняга ўжытку карысталіся, што было на іхнім стале ў будні і ў святы, якую спадчыну пакінулі яны нам, сваім дзецям і ўнукам. Многія з нас хацелі б пачуць галасы сваіх продкаў, даведацца, пра што думалі, аб чым марылі ў старажытнасці пакаленні беларусаў, што яны любілі, чаго баяліся, каго паважалі і што хацелі б расказаць нам, сваім нашчадкам. Гэта магчыма і дзякуючы старадаўнім рэчам, тканым і вышытым вырабам, якія захаваліся да нашага часу. У краязнаўчым пакоі нашай бібліятэкі пастаянна дзейнічае выстава-экспазіцыя “Часоў былых і новых сувязь”, на якую мы вас усіх запрашаем, каб яшчэ раз дакрануцца да гісторыі вёскі, якая вядзе свой адлік з 1502 года (першае пісьмовае ўпамінанне), пра мясцовых народных майстроў, пазнаёміць з некаторымі іх вырабамі і даўнімі рэчамі хатняга ўжытку. (Экскурсія па выставе) Прасніца – драўляная прылада для прадзення, колішняя саламяная бочка(шыян), саламяныя корабы, для захавання зерня, мукі і інш., плеценыя з лазы кашы, драўляная маслабойка, гліняныя збаны - пасудзіна для малака, смятаны, маслёнкі, сывараткі. Бакі ў збана выпуклыя, шыйка – звужаная. Мае ручку і носік-дзюбку, каб тое ж малако, скажам, лёгка , роўным струменьчыкам лілося ў міску ці ў кубак. Калі пад рукою не было карзінкі, дзеці збіралі ў збанок ягады. Там, у ягадным лесе, і смяшынка знайшлася.
Пытае маці, Гледзячы ў збанок: - Ці шмат сунічак Назбіраў, сынок?.. Пусты збанок, Ды хваліцца Фядот: -Ой, мама, шмат, аж забалеў жывот! Гарлач старэйшы за збан. Па форме яны падобныя, як браты, толькі гарлач без ручкі і не мае носіка-дзюбкі зверху. Пасудзіна адна, а называлі яе дзе збаном, дзе гарлачом, дзе стаўбуном. Шанавалася ў хаце яшчэ адна гліняная пасудзіна – гляк. У ім добра захоўваліся алей, квас, бярозавы і кляновы сок, калодзежная і крынічная вада. Гляк падобны на шар, часам – выцягнуты ўгару. З адной ці дзвюма ручкамі па баках. Дно плоскае, шырокае, а горлачка – кароткае і вузенькае, як у бутэлькі. Макацёр– гліняная пасудзіна, падобная на міску, толькі глыбейшая, шырокая зверху і звужаная ўнізе. Сярод ганчарных вырабаў макацёр займаў некалі шаноўнае месца. Перад святам яго ўносілі ў хату і церлі таўкачыкам мак – на пірагі, на булачкі, на абаранкі, на аладачкі. У добрай гаспадыні было некалькі макатроў: на мак, на бліны, на бабку, на тварог. У макатры церлі канаплянае і льняное семя, разміналі вароную агародніну, заквашвалі цеста, гатавалі ежу ў печы. Гаршчок– гліняная пасудзіна, у якой вараць ежу ў печы. Рабілі часам з накрыўкаю, адной ці дзвюма ручкамі, каб было за што ўзяцца і перанесці гаршчок, скажам, з прыпечка на лаву. Ночвы– драўляная пасудзіна, падобная на карыта, з шырокім адкрытым верхам. У іх мылі бялізну, як у балеі, купалі дзяцей і інш. Прач, прыладаз дапамогай якой пралі бялізну. Звярніце ўвагу, якім прасам раней гладзілі бялізну. Калі ўважліва прыглядзецца да чароўных узораў вытканых ручнікоў, то ў іх шмат чаго можна “прачытаць”. А дапаможа ў гэтым кніга “Пасланні ад продкаў. Пра што расказвае беларускі арнамент” / склад. А.М. Коршак. – Мн.: Беларус Энцыкл. імя П. Броўкі, 2017. – 80 с.: іл. – (Энцыклапедыя народнага майстра). Паколькі ў арнаменце часта праяўлялася асабістая фантазія майстрых, то ў кнізе падаюцца найбольш пашыраныя сімвалы і іх варыянты. А на нашай выставе прадстаўлены вытканыя ручнікі і абрусы, вышытыя сурвэткі, ручнікі, карціны, зробленыя працавітымі рукамі мясцовых майстрых: Каткавец Надзеі Іванаўны, Бартош Таццяны Іванаўны, Бартош Зінаіды Ігнатаўны, Каткавец Пелагеі Васільеўны, Данілевіч Кацярыны Дзмітрыеўны, Кандзярэшка Ганны Пятроўны, Новік Ніны Іванаўны, Бартош Святланы Сяргееўны, Бартош Надзеі Рыгораўны, Ксёнда Таццяны Канстанцінаўны, Бартош Вольгі Васільеўны, Мацукевіч Лідзіі Антонаўны, Каткавец Ганны Міхайлаўны, Сахарэвіч Ганны Сцяпанаўны, Аніскавец Марыі Клімаўны, Бондар Вольгі Рыгораўны, Гаўрылюк Наталлі Васільеўны і інш. Таксама нашу выставу ўпрыгожвае разьба па дрэве мясцовага майстра Сяргея Мікалаевіча Барташа, мастацкая апрацоўка дрэва, выкананая нашымі землякамі Шадрынай Надзеяй Міхайлаўнай і Паўлам Мікалаевічам. Пазнаёміцца з гісторыяй краіны, яе прыродай, культурай, знакамітымі суайчыннікамі запрашае кніга Людмілы Мінкевіч “Мая Радзіма – Беларусь. Падарожжа па роднай краіне для дзяцей”: для дашк. і мал. шк. ўзросту / Л.У. Мінкевіч. – Мн.: Беларус. Энцыкл. імя П. Броўкі, 2016. – 40 с.: іл. – (Гэта наша з табою зямля), а таксама шматлікія ілюстраваныя, вобразныя творы Міхася Пазнякова, Уладзіміра Ягоўдзіка і іншых беларускіх аўтараў, прадстаўленых на кніжнай выставе “Наш дом – Беларусь”. У ілюстраванай кнізе Дзявяткавай С.Г. “Самыя незвычайныя помнікі”: для мал. шк. узросту / С.Г. Дзявяткава. – Мн.: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі, 2018. – 24 с.: іл. – (Самыя - самыя), расказваецца пра помнікі і скульптуры, створаныя майстрамі для добрага настрою і ўсмешак. А гэта, напрыклад, застылыя ў розных матэрыялах выявы звяроў і птушак, літаратурных герояў, прадукцыя, якую выпускаюць заводы, майстры, якія ўслаўляюць свае мястэчкі, персанажы з нашага паўсядзённага жыцця і многае іншае. Александровіч, Р. Зямля з блакітнымі вачыма / Р. Александровіч, Т. Нескаромная. – 2-ое выд. – Мн.: Беларусь, 2001. – 83 с.: іл.– кніга для дзяцей, бацькоў і педагогаў, знаёміць са старажытнымі гарадамі: Полацкам, Навагрудкам, а таксама з сучаснай сталіцай Беларусі – Мінскам. Знаёміць са старажытнымі замкамі Беларусі: Нясвіжскім, Мірскім, з першымі мураванымі замкамі ў гарадах Ліда, Крэве, Медніках, Вільне, Коўне, з рэкамі, азёрамі, лясамі і іх насельнікамі. У гісторыі нашай Айчыны шмат слаўных і, на жаль, трагічных старонак. Памяць пра вайну – гэта помнікі, мемарыяльныя комплексы, якія з’яўляюцца святымі мясцінамі ўшанавання загінуўшых, вечным напамінам пра сапраўдную каштоўнасць міру. Ёсць помнік-капліца і ў Тышкавічах. Са страшнымі падзеямі ў вёсцы 4 лістапада 1943 года звязана і будаўніцтва праваслаўнага храма ў гонар Казанскай іконы Божай Маці. Гістарычная памяць пра вайну – гэта і апісанне падзей ваенных гадоў у кнігах, што, зразумела, вялікая духоўная каштоўнасць нашага народа. Мы вам прапануем творы, выдадзеныя ў серыі “Дзеці вайны”. Дудзюк, З.І. Выжыць на дарозе смерці:успаміны / Зінаіда Дудзюк. – Мн.: Чатыры чвэрці, 2013. – 260 с.- (Дзеці вайны).Кніга апавядае пра жорсткія выпрабаванні, якія выпала перажыць мірнаму насельніцтву і ў прыватнасці дзецям і падлеткам ў гады акупацыі Беларусі войскам фашысцкай Германіі. Успаміны дзяцей-відавочцаў тых падзей яскрава паказваюць, як ім даводзілася выжываць пад дуламі аўтаматаў і жэрламі гармат, у канцэнтрацыйных лагерах і на прымусовай працы ў Германіі, галадаць і мерзнуць, але нават перажыўшы гэтыя выпрабаванні, застацца добразычлівымі людзьмі. “Трэба, каб нашчадкі ведалі, якой цаной здабыта Перамога, каму абавязаны мы шчаслівай магчымасцю жыць і працаваць, здзяйсняць свае мары…” - гаворыць Мікола Чарняўскі, аўтар кнігі “На плошчы памяці маёй: вершы, паэмы, балады / Мікола Чарняўскі. – Мн.: выдавецтва “Чатыры чвэрці”, 2014. – 130 с. - (Дзеці вайны). Гэтым пачуццём прасякнуты радкі твораў, што ўвайшлі ў яго кнігу. У іх гераічнае мінулае арганічна спалучаецца з матывамі любові да роднай зямлі, з філасофскім роздумам пра сэнс жыцця, пра тыя з’явы, што не перастаюць хваляваць людзей і сёння. Асобае месца займаюць паэмы-балады. Героі іх – салдаты вайны, франтавікі і партызаны, якія здзейснілі ў грозны час подзвігі ў імя вызвалення Радзімы. Сённяшняе пакаленне, на шчасце, ведае пра Вялікую Айчынную вайну толькі па кнігах і фільмах. І – па ўспамінах тых, хто змагаўся з фашысцкімі захопнікамі ў радах Чырвонай Арміі, у партызанскіх атрадах, падпольных групах; хто, на жаль, па волі лёсу апынуўся ў канцлагеры ці быў адпраўлены ў Германію на прымусовыя работы, але, нягледзячы на гэта, выжыў у той страшнай вайне. (Зачытваюцца ўспаміны старажылаў - вяскоўцаў Аніскавец Марыі Клімаўны, Бартош Таццяны Ціханаўны). Дзеці пра вайну: малююць і пішуць / уклад. Д. Пятровіча і В. Шніпа. – Мн.: Мастацкая літаратура, 2015.- 159 с. Нарысы, апавяданні, эсэ, змешчаныя ў кнізе, сапраўды ўнікальныя, паколькі гэта матэрыял, сабраны дзецьмі, - успаміны дзядоў і прадзедаў нашых юных аўтараў. Акрамя таго, у зборніку шмат малюнкаў і вершаў, прысвечаных ветаранам і Вялікай Перамозе. Калі ласка, звярніце яшчэ раз увагу на гэтыя творы і на Галерэю баявой славы “Яны набліжалі Перамогу” ў нашай бібліятэчнай экспазіцыі. Гераічнае мінулае краіны, нашага роднага краю назаўсёды застанецца ў народнай памяці. Хай бягуць, пралятаюць гады Над краінай маёй залатыя, Толькі ўзрушана будуць заўжды Узвышаць нас паняцці святыя:
Перамога, Радзіма, Народ!- У святле іх узнёсла нам крочыць І не ведаць грымотных нягод У жывой трыадзінае моцы… (“Святое” Міхась Пазнякоў) Дзякуй за ўвагу, сябры! Да новых сустрэч!
Літаратура:
Складальнік: Данілевіч І.С. |
|
Напярэдадні мерапрыемства аформлены кніжныя выставы-дэманстрацыі да Года малой радзімы і Дня беларускага пісьменства:“Святло роднага слова”, “Тышкавічы: адсюль выток, адсюль натхненне…” Праграма суправаджаецца адпаведнай слайд-прэзентацыяй “Мая малая радзіма – вёска Тышкавічы”.
На фоне лірычнай мелодыі гучаць паэтычныя словы
Вяд. 1Ад роднае зямлі, Ад гоману бароў, Ад казак вечароў, Ад песень дудароў… Збіраўся скарб, Струменіўся няспынна, Вясёлкавым ірдзеннем мне спяваў, І выхаду шукаў Адбітак родных з’яў У словах-вобразах… Я.Колас “Сымон-музыка”
Вяд. 2 Добры дзень, паважаныя землякі! Вяд. 1Мы рады вітаць усіх вас, знаўцаў і аматараў роднай мовы, прыхільнікаў беларускага прыгожага пісьменства на нашай літаратурнай гасцёўні пад назвай “І пішуцца вершы аб роднай старонцы…”.
Вяд. 2 Што самае дарагое для кожнага чалавека? Без сумнення, маці і Радзіма! Беларусь багатая на цудоўныя краявіды, чароўныя мясціны, помнікі мінулых часін і прыгожыя архітэктурныя збудаванні сучаснасці.
Вяд. 1 Родная зямля - вось крыніца натхнення для кожнага чалавека! Вяд. 2 Багатая краіна наша і на таленавітых сыноў і дачок. Францыск Скарына, Еўфрасіння Полацкая, Кірыла Тураўскі, Якуб Колас, Янка Купала...
Вяд. 1На шчодрай Іванаўскай зямлі карані знакамітага мастака-графіка і кампазітара Напалеона Орды, вядомага рускага пісьменніка Фёдара Дастаеўскага. Вядомы далёка за межамі нашай краіны мастак Аляксей Кузьміч…
Вяд. 2А творы нашых землякоў Уладзіміра Гетманчука, Анатоля Крэйдзіча, Андрэя Мазько, Валерыя Кухарчука, Васіля Жушмы, Алы Каткавец, Ірыны Сінкевіч…і многіх іншых пісьменнікаў літаратурнага аб’яднання “Ясельда”, створанага пры раённай газеце (створана ў 1965 г.), вядомы шматлікай арміі чытачоў не толькі раёна, але і рэспублікі. Вяд. 1Творы ўсіх гэтых таленавітых асоб ёсць у нашай бібліятэцы, пазнаёміцца з якімі можна на краязнаўчай выставе “Жывая вада бацькоўскіх крыніц” і “Святло роднага слова”. Вяд. 2 Радзіма! Родны край! Бацькаўшчына... Шчырымі, ласкавымі словамі называем мы родную зямлю, дзе нарадзіліся, дзе жывем. У кожнага паэта вы знойдзеце творы пра сваю родную старонку. Вяд. 1 Вось і нам вельмі прыемна, што шмат паэтычных радкоў, песен прысвяціў сваім родным мясцінам наш зямляк Васіль Сцяпанавіч Каткавец, загадчык аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Любанскага раённага выканаўчага камітэта, ён аўтар паэтычнага зборніка “Васільковы палетак”. (Зачытваецца прывітанне В. Каткаўца землякам). Чытальнік: На фоне відэароліка “Мая малая радзіма – аграгарадок Тышкавічы” У палескім слаўным краю, Там, дзе Ясельда-рака, Ёсць мястэчка, быццам з раю, дзе чакаюць земляка. Ёсць у нас Моталь, ёсць Янова, Ёсць Моладава i Агова. А яшчэ ёсць Тышкавічы — Мілы сэрцу родны кут, Дзе душа ляціць на крылах, куды ножкі самі мкнуць. Тут на сэрцах легкакрылых песні слаўныя пяюць. І ляцяць яны да неба, дзе не толькі трэба хлеба, Сала, бульбы, малака.Тут віруе – Талака. Талака народных песень, Талака народных дум. Гучаць яны на прадвесні, дзе ёсць радасць, дзе ёсць сум… Васіль Каткавец“У палескім слаўным краю”
Вяд. 1Гэты верш быў напісаны аўтарам у купэ поезда, калі ён ехаў дамоў, у родную вёску Тышкавічы. Васіль Сцяпанавіч Каткавец з’яўляецца і аўтарам слоў гімна нашай Тышкавіцкай школы, які зараз і прагучыць.
Гучыць гімн школы “Белая птушка Палесся” (муз. Г. Раманчука, А. Ягура) увыкананні вучняў сярэдняй школы
Вяд.2Наступны верш быў напісаны Васілём Каткаўцом таксама на радзіме ў в. Тышкавічы. Чытальнік: Мне выпала шчасце тут нарадзіцца, Мне выпала шчасце жыццё спазнаваць, Да светлай крыніцы жыцця прычасціцца І краю свайго прыгажосць адчуваць. Мне выпала шчасце спяваць і танчыць, Да самай раніцы слухаць расу І сполахі барваў-зарніц няньчыць, І радасць адчуць, і сябе, і красу. В.Каткавец “На радзіме ў в. Тышкавічы”
Вяд. 1 А зараз вас вітаюць навучэнцы і настаўнікі музычнай школы: паслухайце найгрышы на цымбалах ў выкананні Арыны Бартош, на баяне Андрэй Мазько. Гучаць беларускія народныя найгрышы
Вяд.2 Паважаныя сябры, не адным хлебам надзённым жыве чалавек. Цяпер нам цяжка ўявіць, ці было б магчымым духоўнае выхаванне, ды і ўвогуле выхаванне нашых дзяцей без мовы, без Слова, без Кнігі. А Дзень беларускага пісьменства і друку – сапраўднае свята роднага Слова. І не толькі таму, што мае статус дзяржаўнага, але і служыць аднаўленню нашых гарадоў і мястэчак, вяртае на радзіму (а для кагосці і адкрывае) часам забытыя імёны, выхоўвае гонар ды годнасць, беражлівыя адносіны да айчынных скарбаў. У 2018 годзе прыпынкам Дня беларускага пісьменства быў наш раённы цэнтр - горад Іванава.
Чытальнік: Слава Друку і Пісьменству – Храму чуйнага святла, Што нясе праз лёс з маленства Ззянне слова і цяпла. Слава Друку і Пісьменству – Арміі нябачных слуг – Пакаленням шле з маленства Горды беларускі дух. Шлях праклаў яшчэ Скарына. Мова родная жыве. Дзякуе Айчына сыну – Песня нашая пяе. І. Раманчук “Слава Друку і Пісьменству”
Гучыць песня “Ёсць на свеце такія краіны” у выкананні ансамбля “Журавушка” сл.А.Бялевіча Дэманстрацыя відэароліка “Зямля бацькоў – мая зямля”
Вяд. 1 А наша зямлячка Ала Іванаўна Каткавец у вершы прызнаецца: Мне адчыніце, людзі, дзверы, Цяпло душы сваей нясу. Бы ў кветку папараць, я веру У яго чароўную красу. Я вам збяру пялесткі светла І адгукнуся з цемнаты – І стане цепла над планетай Ад чалавечай дабраты. А. Каткавец “Мне адчыніце, людзі, дзверы”
Ала Іванаўна - госця нашай сустрэчы, яна - сапраўды чалавек вялікага сэрца і добрай душы. Нарадзілася ў вёсцы Моталь, шмат гадоў пражывае ў Тышкавічах. Скончыўшы факультэт журналістыкі Белдзяржуніверсітэта, працавала загадчыкам аддзела радыёінфармацыі ў раённай газеце, намеснікам дырэктара УКСП “Саўгас імя І.А. Паліўкі”, карэспандэнтам газет “Чырвоная звязда” і “Зара”. Ала Каткавец была заснавальнікам і рэалізатарам праекта “газета ў газеце” “Ясяльдзянскі край”. Вершы, нарысы друкаваліся ў абласным і раённым друку, зборніку “Берасцейскія карані”, юбілейным зборніку Іванаўскага літаб’яднання “Ясельда”, пераможца абласнога спаборніцтва сярод журналістаў рэгіянальных СМІ у намінацыі «Прапаганда здаровага ладу жыцця»(2014г.) Ала Іванаўна – прыёмная мама. «Жанчына года -2009» - у намінацыі «За поспехі ў выхаванні дзяцей».
Адказы__________________-- Вялікі дзякуй, а ў падарунак прыміце песню “Сустрэча з домам” ў выкананні ансамбля “Журавушка” . Гучыць песня “Сустрэча з домам” Сл. Н.Гарагляд Муз. Л.Захлеўнага
Вяд.2 Адзін мудры чалавек сказаў: “Жыццё багата не колькасцю пражытых дзён, а тымі днямі, што былі значнымі і таму запомніліся”. Цяжка, ды і немагчыма аправергнуць гэтую думку. Яна стала жыццёвым прынцыпам настаўнікаў нашай мясцовай школы: Вольгі Аляксандраўны Хала, Івана Сцяпанавіча Шпака, Марыі Іванаўны Маліч, Ніны Паўлаўны Сахарэвіч, Дануты Іосіфаўны Кургановіч… гэты спіс можна доўжыць і доўжыць. Прыемна адзначыць, што іх жыццё звязана з добрай кнігай, яны пастаяннныя чытачы нашай бібліятэкі. Напрыклад, Марыя Іванаўна Маліч – былы настаўнік рускай мовы і літаратуры, чалавек творчы, улюбёны ў сваю справу, валодаючы уменнем знайсці патаенную сцяжынку да сэрца кожнага выхаванца. У свой час, нам, яе вучням, вельмі пашчасціла: побач з намі быў добры дарадца, разумны і тактоўны субяседнік. А яе вершы, якія друкаваліся ў раённай газеце, адметныя асаблівай светласцю і пяшчотай. Паслухайце, калі ласка. Чытальнік: Я іду алеяй каля нашай школы, Пад нагамі жоўты дыванок, Сціх у асеннім садзе птушак спеў вясёлы, Ападае лісце на пясок.
Стала ўсюды ярка ад бялюткіх сетак: Павуцінак нітачкі плывуць – Гэта адыходзіць, адлятае лета, Што ў народзе “бабіным” завуць.
(свае вершы чытае Марыя Іванаўна) Кажуць людзі яшчэ спакон веку: Як будуеш хаціну сабе, Дык рабі ўваход з таго боку, Адкуль сонейка рана ўстае. Немаўлятка на ганачак выйдзе, Вачаняткі прыжмурыць свае, Ручкі-пухлечкі сонцу працягне, У далонькі цяпла набярэ. У светлых кудзерках промнік заблудзіць, Тварык чыстым святлом азарыць, Скажуць, шчасна ўсміхаючысь, людзі: “На парозе анёлак стаіць…” Марыя Маліч
Вяд.1 Дзякуй вам, а зараз прыміце музычны падарунак ад навучэнцаў і настаўнікаў музычнай школы аг. Тышкавічы
Гучаць беларускія народныя найгрышы у выкананні Ірыны Аніскавец, канцэртмайстар Андрэй Мазько
Вяд.2 Мая ты родная зямліца! Хто палюбіў цябе навек, Таму ты – творчасці крыніца, І той – шчаслівы чалавек. Творчасць – гэта стан душы, гэта магчымасць сказаць тое, аб чым думаў. Так, Вольга Аляксандраўна Хала, скончыўшы фізіка-матэматычны факультэт Брэсцкага педагагічнана інстытута ім. Пушкіна, 33 гады адпрацавала намеснікам дырэктара па выхаваўчай рабоце, выкладала ў нашай школе фізіку, але ў душы яна паэт, дзякуючы ёй, у школе існуе добрая традыцыя праводзіць штогод вечары-сустрэчы з выпускнікамі. А асабістыя перажыванні, пачуцці да родных і блізкіх людзей выліліся ў радкі вершаў.
Свае вершы чытае В.А.Хала
Вяд.1 Дзякуем, Вольга Аляксандраўна, а зараз прыміце музычны падарунак ад юных гітарыстаў аг. Тышкавічы.
Музычны падарунак у выкананні Мікалая Бартоша, і Ксеніі Бартош
Вяд. Ад Скарыны да сённяшніх дзён Берагуць беларускае слова, Праслаўляюць Радзіму радком Літаратары – рыцары мовы. Вяд.2Зразумела, што без ведання гісторыя сваёй маленькай радзімы - немагчыма веданне гісторыі сваёй краіны. Таму, безумоўна, заслугоўваюць павагі людзі, неабыякавыя да вывучэння гісторыі нашай вёскі. Так, наш зямляк, былы настаўнік беларускай мовы і літаратуры, педагагічны стаж якога больш за сорак гадоў, выдатнік адукацыі - Іван Сцяпанавіч Шпак з’яўляецца аўтарам навуковай працы ”Тышкавічы: ўчора і сёння”, сааўтарам кніг ”Часоў былых і новых сувязь “ і “Тышкавічы - класіка палескага фальклору” (разам з Анатолем Іванавічам Дзенісейкай ), творчых праектаў “Война в маей судьбе” і “Учитель… Перед именем твоим!», якія друкаваліся у раённай газеце. - Паважаны Іван Сцяпанавіч, адкажыце , калі ласка, якія цікавыя адкрыцці вы зрабілі для сябе, працуючы над гэтым краязнаўчым матэрыялам? - Што вас найбольш закранула, уразіла? - Над чым працуеце зараз?
Гучыць песня “Колькі ў небе зор…”, Сл. і муз. А. Шыдлоўскага выконвае ансамбль “Журавушка”
Вяд.1 Шмат у нас таленавітых, арыгінальных, нацыянальна адметных майстроў слова, якіяабуджаюць новыя таленты і натхняюць на творчасць нашых сучаснікаў. Сваім аднавяскоўцам, сябрам прысвяцілі вершы Марыя Якаўлеўна Аніскавец, Таццяна Феадосьеўна Каткавец, Марыя Клімаўна Аніскавец…
Вяд.2Таццяна ФеадосьеўнаКаткавец – актыўная удзельніца, салістка ансамбля “Журавушка”, вельмі творчы, працавіты чалавек. Да выхаду на заслужаны адпачынак узначальвала пачтовае аддзяленне нашай вёскі. У знак павагі і удзячнасці сваім вядомым землякам, родзічам, сябрам у творчым парыве прысвяціла нямала вершаў-песняў, якія неаднаразова гучалі са сцэны ў адрас знакамітага ансабля “Знаходка”, шаноўнай Зінаіды Ігнатаўны Бартош, Мікалая Антонавіча Каткаўца…
(Зінаіда Ігнатаўна чытае верш – пажаданне ) Чытальнік: (Ірына Бартош) Я прыйду на споведзь да бяроз, У малітве прыпаду да рук іх гнуткіх, Прашапчу ім мноства слоў ціхуткіх І не буду наракаць на лёс. Я прыйду на споведзь да нябёс, Сонцу пакланюся нізка ў пояс, Ім пашлю любові сваёй голас І хаваць не буду шчасця слёз. Я прыйду на споведзь да цябе, Светлая зямля мая святая. Я – твая часціначка малая, Сэрца і жыццё аддам табе. Ірына Сінкевіч
Вяд.1 Шаноўныя землякі, аўтарам гэтага цудоўнага верша з’яўляецца наша госця, таленавітая жанчына, паэтэса, карэспандэнт газеты “Янаўскі край” Ірына Аляксееўна Сінкевіч (Саломка). Нарадзілася Ірына Аляксееўна ў в. Радаўня Іванаўскага раёна, скончыла Крытышынскую сярэднюю школу, затым вучоба на філалагічным факультэце БДУ. Раней Ірына Сінкевіч працавала настаўніцай роднай мовы і літаратуры, была кіраўніком літаратурнага і журналісцкага гурткоў, якія дзейнічаюць пры Цэнтры дзіцячай творчасці Іванаўскага раёна. У свой час паспяхова друкавалася ў часопісе “Першацвет”, пастаянна выступае з вершамі і нарысамі ў абласной і раённай перыёдыцы. Вершы, празаічыя творы Ірыны Сінкевіч закранаюць душу сваёй шчырасцю, пачуццёвай непасрэднасцю, пяшчотай, імкненнем гаварыць пра самае сутнаснае, перажытае.
Адказ Вяд2. Паважаныя госці, для вас спявае ансамбль “Журавушка”, паслухайце песню “А зязюля варажбітка” з рэпертуару ансамбля народнай музыкі “Бяседа”.
Музычны нумар____________________________
Вяд.1Багата наша зямля таленавітымі людзьмі, пра іх можна гаварыць бясконца… Спадзяёмся, шта такія сустрэчы стануць добрай традыцыяй. А зараз я з задавальненнем прадастаўляю слова Старшыні Мотальскага сельскага выканаўчага камітэта Сяргею Мікалаевічу Піліповічу Слова С.М.Піліповічу_______________________ (Гасцям, мясцовым пісьменнікам уручаюцца буклеты “Нашы знакамітыя землякі)
Вяд. 2 Дарагія сябры, шчыры усім дзякуй. А завяршыць нашу літаратурную гасцёўню хочацца таксама вершам паэта, члена Саюза беларускіх пісьменнікаў, Івана Карэнды “Нашчадку”. З веку ў век няпісаны парадак – Так прыдумаў, так зрабіў Тварэц – Усяму жывому ёсць пачатак, Ёсць працяг, і ёсць фінал-канец. Адыходзіць у нябыт старое, Маладое ў новы дзень ідзе. Абганяюць час гарэзы-мроі, Спрэчку з імі ён дарма вядзе Нашы мары – нібы крылы ў птушкі, Да нябёсаў уздымаюць нас. Там ім лёгка наша шчасце гушкаць, Там шчаслівым можна стаць ураз.
І якой ні крочыў бы дарогай. І якой бы справе ні служыў, Край бацькоўскі, дараваны Богам, Беражы, як можаш, беражы.
Не, ніхто ў нас не адыме права На адметны, беларускі, след! Волат духу нацыі – Купала Нам пакінуў мудры запавет: Марыў ён, каб роўнаю між роўных Беларусь любімая была, Між краін планеты і народаў Свой пасад пачэсны заняла. Засявай штогод за вёскай поле, Дабрынёю засявай наш край. Дбай пра тое, каб было паболей Не ў куфэрку, а ў душы дабра. Не выкідвай з сэрца роднай мовы – Помні Багушэвіча наказ. Будзем жыць мы з беларускім словам – Наша доля не пакіне нас. Іван Карэнда Вяд. (разам) Да новых сустрэч!
Літаратура: 1. Бабарыка, Г. Рыцарам мовы: [верш]/ Г.Бабарыка // Літаратура і мастацтва. – 2018. – 16 лютага. – С.8 2. Денисейко, А., Шпак, И. Тышковичи – классика полесского фольклора: [страницы истории родного края] / Анатолий Денисейко, Иван Шпак. – Брест: Альтернатива, 2012. – 216с. 3. Карэнда, І. Нашчадку: [верш] // Здаровы лад жыцця. – 2018. - № 1. – С.73 4. Каткавец, В. Васільковы палетак: [верш] / Васіль Каткавец. – Любань, 2007. – С. 32 5. Лукашенко, А. 2018 – Год малой родины /А.Лукашенко // Беларуская думка. – 2018. - № 2. - С. 3 6. Маліч, М.І. Вершы /М.І. Маліч // Янаўскі край. – 2017. – 5 снежня. – С. 4 7. Раманчук, І.М. Слава друку і пісьменству: [верш] / Іван Раманчук // Раманчук, І.М. Святло матулі. – Мн.: “Чатыры чвэрці”, 2010. – С. 95. 8. Сахарчук, І. Старажытны Полацк – старажытнаму Янаву. [Перададзена эстафета Дня беларускага пісьменства] /І. Сахарчук // Янаўскі край. – 2017. – 8 верасня. – С.1 9. Сінкевіч, І. Я прыйду на споведзь да бяроз…: [верш] /І. Сінкевіч // Літаратура і мастацтва. – 2008. - № 35. – С.8 10. Ясельда: Юбілейны зборнік Іванаўскага літаб’яднання. – Іванава, 2006.– 88 с. |
|
Гучыць музыка В. Іванова “Спеў дубраў”. Дэманструюцца слайды з краявідамі в. Тышкавічы. На фоне музыкі Чытальнік:
У палескім слаўным краю, Васіль Каткавец
Гаспадыня 1: Добры дзень,дарагія землякі, паважаныя госці! Гаспаданя 2: Мы рады вітаць вас на краязнаўчай праграме “Каб не скончыўся род і не зніклі імёны”. Гаспадыня 1: Тышкавічы!.. Якое мілагучнае і меладычнае слова… Яно яскрава ўвабрала ў сябе і шэлест ліствы, і шэпт тых продкаў-прашчураў, якія працавалі ў віхуры часу. Гаспаданя 2: Тут нашы карані, спадчына, якая і сёння звязвае нас з гэтым куточкам радзімы. І менавіта тут, яшчэ ў маленстве мы па-сапраўднаму адчулі і адчуваем цяпер руплівую працу аднавяскоўцаў, нашу рэчку-прыгажуню Ясельду, наша возера Мульное, лясы і палеткі, якія рассцілаюцца за вёскай. Гаспадыня 1: Мы з маленства жывем у краі, багатым народнымі традыцыямі і абрадамі, якія і да сённяшняга часу беражліва захоўваюцца і перадаюцца ў спадчыну. (Гучыць музыка. Выходзіць дзяўчына ў народным касцюме з караваем і ансамбль “Журавушка”) Мы звычай маці сваёй зберагаем, Усіх гасцей хлебам-соллю вітаем. Кожны з вас будзе ўсмешкай сагрэт, Калі ласка, прыміце наш хлеб.
Ансамбль “Журавушка” выконвае песню “Бацькоўскі край”(Словы В. Каткаўца)
Гаспадыня 1: Шматвякавую гісторыю вёскі Тышкавічы вязе доўгі воз падзей: трагічных і пацешных, журботных і вясёлых. За год шмат прыгод, а на вяку іх без пераліку. Гаспадыня 2: Выяўленыя ў ваколіцах вёскі археалагічныя стаянкі сведчаць аб засяленні тутэйшых мясцін з далёкай старажытнасці. Паводле пісьмовых крыніц, Тышкавічы вядомы з 1502 года. Гаспадыня 1: Набірае сілу і другое меркаванне, што першае пісьмовае ўпамінанне пра вёску Тышкавічы датуецца 1398 годам, калі яна ўваходзіла ў склад Вялікага княства Літоўскага, і вёсцы амаль ужо 615 гадоў. Гаспадыня 2: Стромкая плынь часу несла Тышкавічы ў неабсяжны сусвет. Гаспадыня 1: Але духоўная еднасць дапамагала нашым продкам, далёкім і зусім блізкім, выжыць у часіны ліхалецця, прыроднага ці грамадскага, варожых нашэсцяў і войнаў, а родавая памяць, як тая казачная жывая вада, падтрымлівала ў хвіліны адчаю, абнадзейвала, вяртала да будзённых радасцяў жыцця…
Гаспадыня 2: Таму невыпадкова, менавіта, на гасціннай Іванаўскай зямлі, якая славіцца сваімі традыцыямі і багаццем фальклорнай спадчыны, штогод у нашай самай этнаграфічнай і самабытнай вёсцы Тышкавічы праходзіць рэгіянальны фестываль “Фальклор без межаў”. (Паказ слайдаў з гісторыі фестывалю “Фальклор без межаў”) Упершыню фестываль адбыўся ў студзені 2006 года з нагоды 30-годдзя вядомага далёка за межамі нашай краіны Тышкавіцкага народнага фальклорна-этнаграфічнага ансамбля “Знаходка”. Гаспадыня 1: Звычайныя сяляне, не ведаючы нотнай граматы, сабралі песенную спадчыну сваёй вёскі, зацокалі абцасікамі ў паўзабытых танцах, а музычнымі інструментамі сталі для іх гармонік, драўляны самаробны бубен-куфэрак, маслабойка, бутэлька з вадою, рагачы ды качарга. Амаль за 40 гадоў свайго існавання калектыў не толькі не згубіў самабытнасці, але набыў вялікую папулярнасць, назапасіўвелізарны рэпертуар. І, нягледзячы на сталы ўзрост артыстаў, крочыць з песняю па жыцці, ствараючы добры настрой усім, хто іх слухае. Гаспадыня 2: І як яны самі кажуць: - Мы будзем пець пакуль нам сіл хапае І славіць вёскі дзіўную красу. Мой край, куточак мой дзівосны Цябе ў душы да скону пранясу . Гаспадыня 1: Сустракайце, народны фальклорна-этнаграфічны ансамбль “Знаходка”. Музычны нумар Гаспадыня 1: ”Урокі мінулага – компас будучыні”, - сцвярджае прымаўка. А без ведання гісторыі сваёй маленькай радзімы - немагчыма веданне гісторыі сваёй краіны. Гаспадыня 2: Таму, безумоўна, заслугоўваюць павагі людзі, неабыякавыя да вывучэння гісторыі нашай вёскі. Так, наш зямляк , былы настаўнік беларускай мовы і літаратуры, педагагічны стаж якога больш за сорак гадоў, выдатнік адукацыі – Іван Сцяпанавіч Шпак з’яўляецца аўтарам навуковай працы: ”Тышкавічы: ўчора і сёння”, сааўтарам кнігі ”Часоў былых і новых сувязь“ і “Тышкавічы - класіка палескага фальклору” ( разам з Анатолем Іванавічам Дзенісейка). Гаспадыня 1: Паважаны, Іван Сцяпанавіч, мы запрашаем вас на сцэну. --Іван Сцяпанавіч, адкажыце, калі ласка, якія цікавыя адкрыцці вы зрабілі для сябе, працуючы над гэтым краязнаўчым матэрыялам? Ці задаволены вы самі гэтымі выданнямі? Гаспадыня 1: Вялікі дзякуй вам, шаноўны Іван Сцяпанавіч. Мы просім вас прайсці ў залу. Гаспадыня 2 : Вы стаміліяся крыху ад цяжкай работы? Ад дзённых работ можа погляд пагас? Адкладзіце, хутчэй , усе турботы на потым Прыпеўкаю шчырай і добрай вітаем мы Вас!
Прыпеўкі ў выкананні ансамбля “Знаходка” і дзяцей Гаспадыня 1: Наша вёска размешчана ў жывапісным месцы на беразе ракі Ясельда. І адносяцца тышкаўцы да прыроды як да скарбу, дарунку, які дадзены не толькі на спажыванне, але і для любавання, захаплення і радасці. Нездарма ж сама прырода і вышэйшыя сілы надзялілі нас багацейшым дарам – розумам. Гаспадыня 2: Блакітным скарбам вёскі Тышкавічы і зонай адпачынку з’яўляюцца два прыродныя возеры: Мульное і Скупое, а таксама рэчка-працаўніца Ясельда.Легенды пра іх ўзнікненне перадаюцца з пакалення ў пакаленне, ужо больш за шэсць стагоддзяў як яны сталі творамі фальклорнага мастацтва. Паслухайце адну з іх.
Гучыць музыка. Выходзіць Захавальніца легенды са свечкай ў руках Легенда пра возера Скупое Захавальніца: Не даязджаючы Тышкавічаў сярод асакі і высокіх вольхаў размяшчаўся хутар. Гаспадар хутара быў багатым, але вельмі скупым – вады халоднай не дапросішся. Прыйшла аднойчы на хутар сляпая жабрачка з сынам-павадыром. Прыйшла, каб папрасіць міластыню. Яна не магла ўбачыць усяго, што было гонарам хутара: ні самога гаспадара, высокага, прыгожага, багатага, ні яго вялізнага саду з раскошным вінаграднікам.
Забрахалі сабакі. Здавалася, вось-вось разарвуць лапцугі. Пачуўшы іх голас, выйшаў гаспадар і ўладарна агледзеў двор. Нішто не пагражала яго спакою. Сляпая
жабрачка з павадыром-падлеткам стаялі перад весніцамі і не маглі асмеліцца адкрыць іх. Страшна, вельмі страшна апынуцца ў чужым свеце. - Што вам трэба, галадранцы? Няма ад вас ні рады, ні спакою. - Чалавеча, мы прыйшлі сюды не па сваёй волі, а голад нас гоніць па чужых дварах. Дайце, калі ласка, хлапчыне вінаграду, хай запатоліць летнюю смагу. - Што-о-о? Як вы асмеліліся прасіць мяне аб гэтым. Няма ў мяне для вас ні падарункаў, ні спагады. Прэч з майго двара, каб мае вочы вас не бачылі. Сваё трэба мець, галадранцы. Жанчына-жабрачка такога не чула ад людзей за ўвесь свой век. Таму не магла паверыць сваім вушам. Цяжка і балюча стала на душы. - Хай зальецца ўсё тваё багацце вадою і мулам, каб не бачылі яго ні ты, ні твае блізкія. Проста так сказала, каб адвесці душу, скінуць камень з сэрца. Але ж, напэўна, пачуў яе словы Усявышні. На вачах хутар стаў знікаць, на яго месцы з’явілася возера. Людзі назвалі яго Скупое. (Гучыць музыка. Выходзяць вядучыя)
Гаспадыня 2: Тышкавічы – гэта незвычайны куточак Палесся, дзе рэўнасна захоўваецца памяць пра мінулае, высока шануецца людская еднасць, цеплыня чалавечых пачуццяў, спагада і міласэрнасць. Гаспадыня 1: Сёння большасць аднавяскоўцаў звяртаецца да веры і такім чынам далучае сябе да высокай духоўнасці. (Слайды: храм іконы Казанскай Божай Маці і помнік землякам) Гаспадыня 2: Храм іконы Казанскай Божай Маці і помнік землякам, загінуўшым у гады Вялікай Айчыннай вайны – гэтыя мясціны тышкаўцы лічаць свяшчэннымі. І звязаны яны з трагічнымі старонкамі ваеннай гісторыі. (Слайды: Старонкі ваенной гісторыі ) Гаспадыня 1: Вайна не абыйшла бокам і вёску Тышкавічы. Моцна забалочаная мясцовасць служыла надзейным укрыццём для партызан. Лясны масіў стаў месцам дыслакацыі некалькіх партызанскіх атрадаў: спецгрупы на чале з В.А. Цвятковым, да яе далучыўся партызанскі атрад, узначалены Яўгенам Макарэвічам. Многія тышкаўцы сталі байцамі, мірныя жыхары дапамагалі партызанам, давалі ім прытулак і харчаванне. Гаспадыня 2: Канешне, гэта не было сакрэтам і для немцаў, якія не адзін раз наладжвалі карныя экспедыцыі ў мясцовыя балоты, растрэльвалі мірных жыхароў. За гады вайны было спалена 124 пабудовы. Гаспадыня 1:Але самае жудаснае здарылася 4 лістапада 1943 года. Гэты трагічны дзень - дзень святкавання Казанскай іконы Божай Маці - у вёсцы будуць памятаць заўсёды. Гаспадыня 2: Па загаду нямецкага камандавання жыхары вёскі павінны былі быць знішчаны, а сама вёска спалена. Аблава пачалася раніцай. Вёску акружылі акупанты. Яны сагналі ўсіх жыхароў на могілкі, паставілі іх на калені перад кулямётамі для расплаты за двух забітых партызанамі мадзьяр. Вяскоўцы шчыра маліліся і лічаць, што ад немінучай пагібелі іх уратавала цудадзейная сіла іконы Казанскай Божай Маці. Аднак, карнікі забралі з сабой 22 заложнікі, 12 з якіх так і не вярнулісядадому. ( Слайды: Прозвішчы 12 загінуўшых жыхароў) Гаспадыня 1:Увогуле, вайна сабрала з Тышкавіч вельмі жудасную даніну: растраляны, змардаваны, замучаны 40 чалавек, яшчэ 54 байцы не вярнуліся з фронту, 70 вяскоўцаў былі вывезены ў Германію (на радзіму не вярнуліся 38). (Слайды: Абеліск і новы помнік землякам) У гонар іх у вёсцы стаяў абеліск, а ў 2010 годзе на яго месцы была ўзведзена каплічка. Кажуць людзі, што гэта адзін з найлепшых на Палессі помнікаў. А ў памяць аб расстраляных заложніках ля капліцы ўстаноўлена мемарыяльная пліта з іх імёнамі. (Слайд: мемарыяльная пліта на могілках) Музычна-тэатралізаваная пастаноўка на ваенную тэму Гаспадыня 1: З тае пары насельніцтва вёскі лічыць ікону Казанскай Божай Маці сваёй заступніцай. У гонар яе, на сродкі ахвераванняў, быў пабудаваны храм. Гаспадыня 1:Штогод 4 лістапада ў Тышкавічах, у гонар іконы Казанскай Божай Маці, адзначаецца прастольнае свята. Гаспадыня 2:Тышкаўцы шчыра ўдзячны настаяцелю храма іерэю айцу Георгію і ўсім, хто прыняў самы актыўны ўдзел у будаўніцтве царквы і добраўпарадкаванні яе тэрыторыі. Гаспадыня1: Дарэчы, айцец Георгій, Юрый Іванавіч Кузьмінчук разам з жонкай Таццянай Анатольеўнай з’яўляюцца прыёмнымі бацькамі. У іх сям’і выхоўваецца дзевяць дзяцей. Гэта заслугоўвае нашай вялікай павагі і пашаны за такую высакародную справу. Гаспадыня 2: Айцец Георгій, Таццяна Анатольеўна, мы запрашаем усю вашу сям’ю на сцэну. Музычны нумар у выкананні сям’і Кузьмінчук Музычны нумар у выкананні Ганны Кульбеда (Песня “Дай, Бог) Гаспадыня 2: Мы ўсе родам з дзяцінства. Кожны з нас прайшоў праз сэрца і розум Настаўніка, які пакінуў у нашых душах святло і радасць першых адкрыццяў. (Слайды пра школу) Гаспадыня 1: Настаўніцкаму калектыву нашай школы не сорамна за сваіх выпускнікоў, таму што зярняткі дабрыні, шчырасці, працавітасці, любові да Радзімы, пасеяныя ў свой час у душах выхаванцаў, далі здаровыя ўсходы і сфарміравалі высокамаральную асобу. Гаспадыня 1: Не гасне слава нашай школы і сёння. Давайце прыадкрыем акенца ў творчы свет Тышкавіцкай сярэдняй школы. Паважаныя настаўнікі, мы запрашаем вас на сцэну. Настаўнікі спяваюць “Гімн школы” (словы Каткаўца В.С., выпускніка 1976 года, муз. Г. Раманчука, А. Ягура) Настаўнік 1: Педагагічны калектыў займае высокае месца ў рэйтынгу ўстаноў адукацыі Іванаўскага раёна. Ён неаднаразова быў занесены на Дошку гонару Іванаўскага райвыканкама. Настаўнік 2: У кожнай сям’і захоўваецца свой летапіс. А наша школа – адзіная сям’я і ўтульны дом для ўсіх яе жыхароў. Настаўнік 1: Наша школа з’яўляецца сапраўдным сацыяльна-культурным цэнтрам аграгарадка “Тышкавічы”. Удасканаленне вучэбна-матэрыяльнай базы - гэта адзін з важнейшых аспектаў ідэалагічнай работы. Ён дазваляе на справе адчуць клопат дзяржавы пра школу. Настаўнік 2: Кожная гаспадыня мае свае сакрэты прыгатавання страў, якія рыхтуюцца на святочны стол. Мы хочам падзяліцца з вамі сакрэтамі выхавання нашай школьнай сям’і. Настаўнік 1: Калі ў хаце хлеб на стале – то будзе дастатак у сям’і. Добры каравай атрымаецца тады, калі ў яго ўкладуць цяпло чалавечай душы, любоў да роднага куточка, Радзімы. Нашы настаўнікі ведаюць сакрэты прыгатавання гэтага караваю.
Чытач: Выхаванне патрыёта і зямлі працаўніка - вось галоўны ў школе клопат кожнага настаўніка. Чытач: Любы класны кіраўнік - майстар сваёй справы, Піша класа летапіс па законах праўды. Чытач : Святы, конкурсы, сустрэчы, вечарыны творчыя… Прадстаўляем мы гасцям “Праекты выхаваўчыя”! Чытач: Над праектам шчыра мы працуем І бацькоў, дзядоў сваіх шануем. Чытач: Мы ўсе жывём пад зоркамі матулі, З маленства клопат, ласку іх адчулі! Чытач :Усё пачынаецца з сям’і, Мая сям’я – маё багацце. Чытач : Калі мы разам у хаце ўсе – Вось, што сапраўднае ёсць шчасце! Чытач: А я ведаю рэцэпт, які застаўся мне ад маёй бабулі. Ён напоўнены чуласцю, дабрынёй, спагадлівасцю, чалавечнасцю. Тымі якасцямі, якія мы выхоўваем, рэалізуючы праект “Школа чалавечнасці”. Таму ў нашым аграгарадку няма ніводнага састарэлага, які быў бы абдзелены ўвагай школы. Чытач: Мы любім, беражэм край родны: Мульное, Ясельду-раку, Чытач : Дняпро і Нёман паўнаводны – Усю нашу родную зямлю! Чытач:Вучні заклалі грушава-яблыневы сад, пасадзілі парк у гонар 65-годдзя Перамогі, сквер з таполяў і бярозавую алею. Чытач : Па ручніку, што з роднай хаты Мы пазнаем сваю радзіму: Чытач: Яе гісторыю, традыцыі, абрады. Багацце, шчодрасць дорым, цеплыню. Чытач: Праект наш цудоўны і вынік змястоўны- Зямлі патрыёта расцім! Чытач: Свой край услаўляем: бары і дубровы, Сінь неба, рамонкі, і гоман ракі, Пяшчоту гучання сваёй роднай мовы, Бо мы ж – беларусы, народ мы такі! Чытач:На аснове мясцовых матэрыялаў выдадзена кніга “Народная кухня тышкаўцоў”. Чытач: Многа ёсць чаго ў нас: Школа, пошта, клуб, саўгас, Крамы ёсць і ёсць садок – Вось такі наш гарадок! Чытач : Пад высі храм Божы ўзняўся прыгожа На слаўнай тышкаўскай зямлі, І вераць людзі, што Бог не забудзе, Пашле блаславенне і для іх. Чытач: Длявыхавання высокіхпачуццяў Ёсць унасшколамастацтваў. Вакал,школабаяна, Кластанцавальныіфартэпіяна. Чытач: Здароўе наша зберагчы, Дапамогуць нам урачы. Чытач: У Дом культуры завітаем: Хто танцуе, хто спявае, Бібліятэку не мінаем Кнігу добрую чытаем. Чытач: Умеем мы адпачываць, Бо ўмеем працаваць. Нашы фермеры і саўгас Не абыходзяцца без нас. Чытач : Грошай шмат мы зарабілі, Гардэроб устанавілі, стадыён абгарадзілі. А яшчэ папрацавалі - Мультымедыя прыдбалі. Чытач: Наш край гасціннасцю вітае, Бо свой турызм мы развіваем. І шчырасцю, цяплом багата Аграсядзіба “На ўскрайку хата”. Яе гаспадары - настаўнікі нашай школы. Чытач: За мяжой сяброў мы маем, У Польшчы найчасцей бываем, Англія для нас сваячка. Добра быць ў Германіі… Хай пачуе ўвесь свет Тышкаўцы ім шлюць прывет.
Чытач: Хоць ёсць у нас і Моталь, і Янова. Ёсць Моладава і Агова. Але ж памятайце - Ёсць яшчэ і Тышкавічы – Мілы сэрцу родны кут Чытач: Дзе душа ляціць на крылах. Чытач: Куды ножкі самі мкнуць, Чытач: Тут на сэрцах легкакрылых Разам: Песні слаўныя пяюць.
Музычны нумар “Вёсачка мая, мая чараўніца” (Слайды: Мясціны майго дзяцінства)
Гаспадыня 1: Мая ты родная зямліца! Хто палюбіў цябе навек, Таму ты – творчасці крыніца, І той – шчаслівы чалавек Гаспадыня 2: Шмат паэтычных радкоў, песен прысвяціў родным мясцінам наш зямляк Васіль Сцяпанавіч Каткавец, загадчык аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі Любанскага раённага выканаўчага камітэта. Гаспадыня 1: Дарагія сябры, для вас гучыць песня ў выкананні ансамбля “Журавушка” “Дарога да мамы”, аўтарам якой з’яўляецца Васіль Сцяпанавіч Каткавец. Сустракайце! Гучыць песня ў выкананні ансамбля “Журавушка” “Дарога да мамы”
Гаспадыня 2: Ансамбль “Журавушка”! Дарагія сябры, усе ўдзельнікі гэтага калектыву шчырыя, дабразычлівыя і працавітыя людзі! Гаспадыня 2: Любячыя маці, захавальніцы сямейнага ачагу, удалыя кіраўнікі, прафесіяналы сваёй справы – гэта ўсё пра вас, нашы мілыя жанчыны. Гаспадыня 1: Вы сапраўды самыя пяшчотныя, самыя прыгожыя, самыя разумныя, самыя гаспадарлівыя… Гаспадыня 2: Таму невыпадкова нашы зямлячкі станавіліся пераможцамі раённага, абласнога і нават рэспубліканскага конкурсу “Жанчына года”. Мы з задавальненнем запрашаем на сцэну “Жанчыну года -2009” “За поспехі ў выхаванні дзяцей” – прыёмную маці, Алу Іванаўну Каткавец, карэспандэнта абласной газеты “Заря” і раённай “Янаўскі край” (“Чырвоная звязда”). Гаспадыня 1: “Жанчыну года -2009” у намінацыі “За актыўную грамадскую дзейнасць” – Зінаіду Ігнатаўну Бартош, старасту вёскі Тышкавічы. Гаспадыня 2: Запрашаем на сцэну пераможцу раённага конкурсу “Жанчына года 2010” у спецыяльнай намінацыі – “За значны ўклад у развіццё дашкольнага выхавання” – Таццяну Мікалаеўну Сыса, загадчыцу дзіцячага садка вёскі Тышкавічы.Калектыў работнікаў Тышкавіцкага дзіцячага садка па выніках дзейнасці дашкольных устаноў неаднаразова быў занесены на раённую Дошку гонару, атрымаў першае месца ў раённым аглядзе-конкурсе “ Упрыгожым зямлю сваімі рукамі”. Гаспадыня 1:А наша зямлячка - Софья Андрэеўна Новік, якая узначальвае фермерскую гаспадарку “Тышкавічы”, у абласным конкурсе “Жанчына года -2012” заняла першае месца ў намінацыі “За паспяховы дэбют у бізнэсе”, а ў пятым рэспубліканскім конкурсе “Жанчына года - 2012” перамагла ў намінацыі “За благачыннасць і міласэрнасць”.
Гаспадыня 2: Дарагія нашы жанчыны, мы яшчэ раз віншуем вас з заслужанымі ўзнагародамі і прыміце музычны падарунак у выкананні Наталлі Новік. Музычны нумар Гаспадыня 2: : Куточак зямлі, дзе цымбалы пяюць – Дзе людзі гасцінныя мірна жывуць! Дзе праца згуртоўвае нас iрадніць – Куточак зямлі, як цябе не любіць?.. А зараз для ўзнагароджвання гаспадароў “Лепшага сельскага падвор’я в. Тышкавічы” мы запрашаем на сцэну кіраўніка справамі Мотальскага сельскага выканаўчага камітэта Таццяну Сяргееўну Бартош. Узнагароджанне пераможцаў конкурсу Музычны нумар у выкананні вучняў музычнай школы
Гаспадыня 1: Тышкаўцы – людзі працавітыя. Яны адданы той справе, якая стала сэнсам жыцця. Таму невыпадкова сярод аднавяскоўцаў зарадзіліся працоўныя дынастыі механізатараў, жывёлаводаў, настаўнікаў, прадаўцоў, муляраў, сталяроў, прадпрымальнікаў-земляробаў… (Слайды: Фотаздымкі працоўных дынастый) Гаспадыня 2: Дзякуючы ім, шумяць палі травамі высокімі і збажыной густою, ракою льецца пеністае малако, развіваюцца інтэлектуальныя і творчыя здольнасці падрастаючага пакалення, плывуць і плывуць караваны з бульбай, морквай, буракамі, цыбуляй… Гэта матухна Зямля шчодра адорвае працавітыя рукі тышкаўцоў за адданасць, шчырасць у працы, вернасць хлебароба. Гаспадыня 1: Асновай сельскагаспадарчай эканомікі вёскі Тышкавічы з’яўляецца ААТ “Тышкавічы-Агра”. Мы з задавальненнем запрашаем на сцэну дырэктара гаспадаркі Аляксандра Сяргеевіча Маліча.
Гаспадыня 2: Аляксандр Сяргеевіч!Шчыра дзякуем вам за спонсарскую падрымку і жадаем ад усёй душы дабрабыту iплённай працы. Няхай збудзецца, што жадаецца, Што задумана — прыдбаецца. Для вас і ўсіх прысутных спявае Алена Новік. Музычны нумар Гаспадыня 2: Дзяцінства мілага хай шчырая дарога На бераг Ясельды вядзе. Край-цуд – надзелены ад Бога Не знойдзеш лепшага нідзе. Гаспадыня 1: Тышкаўцы – людзі з тонкай паэтычнай душою. Дух народнай песні, прыпеўкі, народнага танца перадаецца з пакалення ў пакаленне, ствараючы ўмовы для ўзнікнення новых творчых калектываў. Гаспадыня 2: Дык як жа нам, сябры, не даражыць Тым скарбам, што ўздымае і мацуе! Народ жыве і вечна будзе жыць, Пакуль ён і спявае і танцуе.
Музычны танцавальны нумар “Знаходка”, “Дзянніца, “Журавушка” - папуры народных танцаў. Гаспадыня1: Паважаныя сябры! У нашых словах развітання Падарыць мы вам хацелі: Каб ад нашага спаткання Трошкі вы памаладзелі. Гаспадыня 2: Каб добра вам жылося, У кішэні вялося, Усё давалася, Цудоўна спявалася, Усё добрае ўсміхалася, Разам: Каб ваша жыццё Было як мёду піццё! Да новых сустрэч!
Складальнік: Данілевіч І.С.
Літаратура:
|
|
Оформлена книжная выставка «Через книгу к добру и свету» На столе лежат книги, рядом горит свеча. Программа сопровождается электронной презентацией «Тропа к духовным знаниям»
Слайд 1 Ведущий 1:Добрый день, дорогие ребята, уважаемые взрослые!Мы рады приветствовать вас на Празднике православной книги «Тропа к духовным знаниям». Ведущий 2:Православие обогатило мировую культуру шедеврами архитектуры, живописи, литературы. Оно явило миру множество примеров высоты человеческого духа. Оно обогащает нас, дарит нам надежду в трудную минуту, объединяет разных, непохожих друг на друга людей верой в духовную силу православия. Оно привлекает нас своей добротой и милосердием. Ведущий 1:В день 14 марта Православная Церковь празднует День Православной книги. Это новый праздник, но, без сомнения, у него большое будущее. Главная цель праздника - показать важность православной книги в жизни человека. Человек - духовная, творческая личность. Он всегда будет нуждаться в духовной, нравственной пище. Господь говорит о благодати Святого Духа, той благодати, которая насыщает душу. Благодать же приходит через Слово Божие. А Слово Божие пребывает в православной книге. Ведущий 2: Почему день празднования выпал именно на 14 марта, на эту дату? Потому что трудами дьякона Ивана Фёдорова и Петра Мстиславца 14 марта 1564 года вышла в свет первая на Руси печатная книга «Апостол». В послесловии к ней сообщалось: «И начали печатать впервые эту святую книгу Деяния апостольские и послания соборные и святого апостола Павла послания». Именно с этого дня и зародилось само понятие ПРАВОСЛАВНАЯ КНИГА. Ведущий 1: Вот что сказал Патриарх Московский и всея Руси Кирилл: «Православная книга сохраняет и распространяет знание, которое приближает человека к Богу. Она открывает ему путь к Творцу через чтение, благочестивое размышление, постижение трудов Отцов Церкви, молитву. Очень важно, чтобы наши современники научились узнавать такие книги, любить их и прибегать к их мудрости, особенно в сложных жизненных ситуациях». Ведущий 2: Слова особой признательности нашему почетному гостю, настоятелю храма Казанской иконы Божьей Матери протоиерею Георгию Кузьминчуку. Отец Георгий, вам слово.
Выступление о.Георгия______________________________
Слайд 2 Ведущий 1: Расскажу я вам сегодня о святой Руси, о далеких временах, нам неведомых. Жили - были тогда на русской земле добры молодцы да красны девицы. А у них были добрые матушки да мудрые батюшки. Умели они пахать да косить, дома - терема рубить, умели и холсты ткать, узорами вышивать. А вот грамоты наши предки не ведали: не умели книги читать и письма писать.
Слайд 3 Ведущий 2: И явились тогда по просьбе князей Ростислава, Святополка и Коцела на славянские земли два просветителя, братья мудрые Кирилл с Мефодием. Прибыли они из Византии, государства тогда великого, чтобы помочь славянам с Божьей помощью обрести свой язык письменный. Младший брат Константин после принятия монашеской схимы Кириллом назван был, потому азбуку, им созданную, стали звать кириллицей.
Слайд 4 Ведущий 1: Славянская азбука была составлена на основе греческой, но изменена, чтобы передать систему звуковую языка славянского. Много работал Кирилл, чтобы перевести с греческого языка на славянский книги духовные и обучить чтению славян по буквам, тогда им неведомым. Это было очень трудным делом. Помогал ему просвещать предков наших старший брат Мефодий. Так два брата, Кирилл и Мефодий, выполнили великое дело! И было это в 863 году.
Слайд 5 Ведущий 2: (Звучит колокольный звон) Вспоминают Кирилла с Мефодием, Братьев славных равноапостольных, В Белоруссии, в Македонии, и в России, В Польше и Чехии, Хвалят братьев премудрых в Болгарии, В Украине, Хорватии, Сербии. Ведущий 1: Все народы, что пишут кириллицей, Что зовутся издревле славянскими, Славят подвиг первоучителей, Христианских своих просветителей.
Слайд 6 Ведущий 2: Первые книги, переведенные на славянский язык - «Евангелие» и «Деяния апостолов». Затем братья перевели «Псалтирь», «Октоих» и другие церковные книги.
Слайд 7 Ведущий 1: Живет книга уже несколько тысячелетий, но не всегда она была такой, какой мы видим её сейчас. Первые славянские книги были рукописными. Рукописная книга – уникальная книга, в которой текст, иллюстрации и орнаментальное оформление воспроизведены от руки. Создавали их в тиши святых обителей монахи.
Слайд 8 Ведущий 2: Создание рукописи - это тяжёлый и изнурительный труд. Букву за буквой выводил писец, строку за строкой. Рабочий день длился летом от восхода и до заката солнца, зимой же захватывали и тёмную половину дня, когда писали при свечах или лучинах. Приступая к работе, писец брал стопу пергаменных листов и тщательно линовал их с помощью шильца. Рукописи большого формата писали в два столбца. В каждом столбце по 18 строк. Так написано и Остромирово Евангелие. Слайд 9 Ведущий 1: Писали книги обычно гусиным пером и чернилами. Привилегию писать лебединым и даже павлиньим пером имел царь. Извлекали перо непременно из левого крыла птицы, чтобы изгиб был удобен для правой, пишущей, руки. Перо обезжиривали, втыкая в горячий песок, затем кончик наискось срезали, расщепляли и затачивали специальным, перочинным, ножичком. Им же выскабливали ошибки в тексте.
Слайд 10 Ведущий 2: Средневековые чернила, в отличие от привычных для нас синих и чёрных, были бурого цвета, так как делались на основе ржавчины. В воду опускали кусочки старого железа, которые, ржавея, окрашивали её в бурый цвет. В качестве компонентов, помимо железа, использовали дубовую или ольховую кору, вишнёвый клей, квас, мёд и многие другие вещества, придававшие чернилам необходимую вязкость, цвет, устойчивость.
Слайд 11 Ведущий 1:Первую, заглавную букву в тексте - «инициал» или «буквицу» - чаще всего писали красного цвета. С тех пор говорят – "писать с красной строки". Выписывалась она много крупнее основного текста, сплошь была увита орнаментом, сквозь который можно было разглядеть загадочного зверя, птицу или человеческое лицо.
Слайд 12 Ведущий 2:Поскольку книга стоила дорого, её берегли. Для защиты от механических повреждений делали переплёт из двух досок, обтянутых кожей и имевших застёжку на боковом срезе. Отсюда пошла пословица «Прочитать книгу от доски до доски».
Слайд 13 Ведущий 1:Иногда переплёт оковывали золотом и серебром, украшали драгоценными камнями. Такие металлические переплёты называют окладами. Искусно предки книги украшали Камнями, позолотой и эмалью. И, словно драгоценные венцы Евангелия старинные сияли. В обителях послушники-писцы Старательно умелою рукой Строку вели усердно за строкой. Письма Славянского узорчатая вязь Орнаментом цветочным оплелась, А силуэты зверей лесных и птиц Цветами, травами и стеблями вились. Написать от руки целую книгу невероятно сложно, поэтому в древности книги считались величайшей ценностью.
Слайд 14 Ведущий 2: Рукопись, дошедшая до нас из глубокой древности, сама является свидетелем той эпохи, когда она была создана. Поэтому рукописные книги Древней Руси всегда будут неисчерпаемым источником для изучения истории русского народа, его языка, литературы и искусства.
Слайд 15 Ведущий 1: Естественно люди стремились упростить процесс изготовления книг, и это стало возможным в XV веке. В это время немец Иоганн Гуттенберг изобрел печатный станок, а буквы стал отливать из металла. С тех пор книги в Европе стали печатать.
Слайд 16 Ведущий 2: На Руси первый печатный станок сделал тоже Иван. В историю он вошёл как первопечатник Иван Фёдоров, хотя в некоторых напечатанных им книгах подписывался как Иван Фёдорович Москвитин.
Слайд 17 Ведущий 1: Первая типография появилась в России более четырех столетий назад. Ее основал печатник Иван Федоров. 19 апреля 1563 года Федоров открыл в Москве первую на Руси "печатню", то есть типографию. Открыл он ее по царскому веленью. Печатный станок тогда был делом государственной важности, и без указания царя никто книгопечатанием заняться не смел.
Слайд 18 Ведущий 1: Правил тогда Иван Грозный - царь жестокий. Зато значение книги царь понимал. И, решив не отставать от Европы, повелел Иван Грозный построить Государев Печатный двор. Стоял он в Москве, в Китай-городе (кстати, здание корректорской, или, как ее тогда называли, "правильни" стоит там до сих пор). Его руководителем и стал церковный дьякон Иван Федоров, будущий первопечатник.
Слайд 19 Ведущий 2: Первая печатная книга на русском языке увидела свет в марте 1564 года. Она называлась "Деяния и Послания Апостолов", хотя чаще говорят просто "Апостол". Выбор «Апостола» для первого издания государственной типографии был неслучаен: «Апостол» в Древней Руси использовался для обучения духовенства. В нем заключены первые образцы толкования учениками Христа Святого Писания. Иван Фёдоров и его помощник Пётр Мстиславец работали над этой книгой почти год! Сам Иван Грозный посетил типографию Фёдорова и остался доволен.
Здесь же мы не можем не вспомнить белорусского первопечатника Франциска Скорину, который в 1517 году в Праге выпустил первую свою книгу на старославянском языке под названием «Псалтырь». Затем издал ещё 22 книги «Библии» на белорусском языке.
Слайд 20 Ведущий 1: Печатники хотели, чтобы книга была похожа на старые рукописные книги. Шрифт ее воспроизводил рукописное письмо, первая буква каждой главы была выделена красной краской. Начало каждой главы было украшено узором, на котором переплетались виноградные лозы с кедровыми шишками.
Слайд 21 Через полтора года Федоров и Мстиславец издали сборник молитвослов "Часовник". Долго именно по этой книге детей учили чтению.
Ведущий 2: О Федорове мы знаем немного - только то, что он сам о себе рассказал в своих изданиях. Мы знаем, например, что он учился книгопечатанию у некоего датского мастера, которого король Дании прислал в Москву специально по просьбе Ивана Грозного. Кстати, Федоров был, оказывается, на все руки мастер - он сделал не только печатный пресс, но и многоствольную мортиру - дальнюю предшественницу "катюш".
Ведущий 1: Сразу после появления «Апостола» и «Часовника» начались гонения на печатников со стороны переписчиков. В 1566 году в типографии Федорова произошел пожар, и есть все основания считать, что он не был случайным. В итоге Ивану Федорову и Петру Мстиславцу пришлось бежать в Литву. "Зависть и ненависть нас от земли и отечества и от рода нашего изгнали и в иные страны, неведомые доселе", - написал Федоров.
Слайд 22 Ведущий 2: В Литве их радушно принял гетман Ходкевич, который основал типографию в своём имении Заблудове. Первой книгой, отпечатанной в Заблудовской типографии силами Ивана Фёдорова и Петра Мстиславцева, было «Учительное евангелие» (1568) - сборник бесед и поучений с толкованием евангельских текстов. В 1570 году Иван Фёдоров издал «Псалтырь с Часословцем» - книгу, которая широко использовалась и для обучения грамоте.
Слайд 23 Ведущий 1: Для продолжения печатного дела Иван переселился во Львов и здесь, в основанной им типографии, напечатал второе издание «Апостола». Через несколько лет его пригласил к себе Константин Острожский в город Острог, где по поручению князя была напечатана знаменитая «Острожская Библия», первая полная библия на славяно-русском языке. Замечательный памятник русской книжной культуры. Это стало самым крупным изданием Ивана Федорова.
Слайд 24 Ведущий 2: Все издания Федорова являются ценными памятниками русской культуры, замечательными образцами печатного искусства 16 века. Книги отличаются четким красивым шрифтом, искусно гравированными украшениями - заставками, концовками, фигурными заглавными буквами. В большинстве случаев издания Федорова содержат «предисловия» и «послесловия», которые написаны от имени печатников. В них Федоров сообщил сведения по истории книгопечатания, рассказал о себе.
Слайд 25 Ведущий 1:Прошло более трех веков . . . Здания печатного двора давно уже нет. Зато стоит у старинных ворот на высоком постаменте бронзовая фигура ИВАНА ФЕДОРОВА, создателя первой печатной книги на Руси. И высечена надпись: "ДРУКАРЬ КНИГ, ПРЕД ТЕМ НЕВИДАННЫХ". В правой руке он держит типографский лист, левой рукой поддерживает печатную доску. Во всём его облике благородство и скромность. На постаменте - дата выпуска первой печатной книги: 19 апреля 1563 года и знак «И.Ф.» на бронзовом диске - своего рода экслибрис, которым первопечатник помечал свои издания. На обратной стороне пьедестала выбиты слова Ивана Федорова из послесловия к изданной им книге: «Первее нача печатати на Москве святые книги» и девиз: «Ради братии моих и ближних моих».
Ведущий 2: Очень мало дошло до нас первых печатных книг. Все они хранятся в крупнейших библиотеках мира, в том числе и российских. Именно печатные книги привели к распространению грамотности. Ведущий 1: Книга - очень ценная вещь. Много трудов затрачивается на её изготовление. Поэтому нужно обращаться с ней бережно! Особенно благоговейно нужно относиться к книгам, в которых написано о Боге. Поэтому Библию, Евангелие, Псалтирь и Молитвослов мы читаем стоя, прежде осенив себя крестным знамением. Ведущий 2: Передо мной на столе лежат самые главные Православные книги. (Берёт в руки Библию, но пока не показывает). Я слышала, есть книга средь людей Чудесная. Описано в ней то, О чем с тобой не можем и помыслить: Как Бог с небес на землю снизошел, Став Человеком для спасенья мира, Но иудеи гордые убили, Того, Кто их пришел спасти От всех грехов, проклятия и смерти. Но Он воскрес, поправши смертью смерть, Исполнив предсказания пророков.
Слайд 26 Ведущий 2: Это книга Священного Писания Ветхого и Нового Завета. Что это за книга? (Ответы - Библия). Ведущий 1: Библия - Книга книг, в которой раскрывается тайна происхождения мира, человека, смысл жизни. Знание Библии во всем цивилизованном мире - показатель уровня культуры человека. Это Вечная Книга. Ведущий 1: (Берёт в руки Евангелие, но пока не показывает). Эта книга - не раскраска, Не придуманная сказка, В ней про мир и про Христа От рожденья до Креста! Что это за книга, узнали? Правильно - Евангелие.
Слайд 27 Ведущий 1: ЕВАНГЕЛИЕ - это Добрая Весть, Здесь всё для спасения нашего есть! Читаем с любовью его неспроста - В нём слово и жизнь Иисуса Христа! Четыре Евангелия свято чтим мы, Писали их, Духом Святым водимы, Четыре Христовых ученика: Марк, Иоанн, Матфей и Лука. (Называют с залом)
Слайд 28 Ведущий 2: У меня в руках ещё одна важная православная книга - показывает: Щит и меч взял богатырь - Он защитник смелый. Нам оружие - ПСАЛТИРЬ, Щедрость наше дело. Псалмы - это молитвы, В которых Божий глас. Как щит во время битвы, Они спасают нас!
Слайд 29 Ведущий 1: (в руках Жития святых) Жалею слабых и больных, Желаю всем помочь. Мудреть, читая …жития святых Готов я день и ночь. Спасибо, заступники наши пред Богом, За то, что мы просим у вас так о многом, А вы, без упрёков и слов, каждый раз Без устали молитесь Богу о нас!
Слайд 30 Ведущий 2: (В руках Месяцеслов) Свидетельство бессмертия святых, Ты книга жизни, что хранишь их имя, Ты памятник, на скрижалях своих 2000 лет живущий вместе с ними. Слайд 31 Ведущий 1: (в руках Молитвослов) Зажигаю я лампадку, На колени становлюсь И, раскрыв свою тетрадку, Потихонечку молюсь... «Пресвятая Дева Мати», - Я читаю по тетради. И всю ночь читать готов Мой простой - МОЛИТВОСЛОВ! Собирал я день за днем Разные молитвы в нём: Краткие и длинные, Новые старинные...
Ведущий 2: Пусть эти книги священные, Спутники вам неизменные Будут везде и всегда. Пусть эти книги спасения Вам подают утешение В годы борьбы и труда.
Ведущий 1: А сейчас мы с удовольствием предоставляем слово ветерану педагогического труда – Малич Марии Ивановне. Мария Ивановна прислуживает в храме Казанской иконы Божией Матери аг. Тышковичи и расскажет нам о книгах церковной библиотеки, ответит на интересующие вас вопросы. Ведущий 1: Народная мудрость гласит: «Кто много читает, тот много знает». На Руси очень много пословиц и поговорок о книгах, о пользе чтения. Я буду начинать фразу, а вам ее нужно закончить Кто много читает,……………………….(тот много знает). С книгой поведешься, ………………….(ума наберёшься). Нет умного соседа?...................................(С книгой побеседуй). Написано пером - ……………………….(не вырубишь топором). Будешь книги читать - ………………….(будешь всё знать). Книга твой друг - ………………………..(без неё как без рук).
Ведущий 2: Замечательно знаете русские пословицы и поговорки.
Друзья, давайте запомним, что «Книга - великий дар человеку от Бога. От того, какие книги мы читаем, зависит и то, какими будут наши идеалы, а значит - наше будущее.
Слайд 32 Ведущий 1: В фонде нашей библиотеки есть немало православной литературы. Кроме того, в библиотеке имеется ряд видеокассет, посвященных православным праздникам и храмам. Фонд постоянно востребован. Люди разного возраста могут прикоснуться к истокам православной культуры, почувствовать через книгу свет и силу православной веры.
Ведущий 2: А сейчас мы познакомим вас с некоторыми изданиями духовной литературы, которые имеются в фонде нашей библиотеки. И начнём с издания «Спутник христианина». Это сборник душеполезного и назидательного чтения, составленного на основе Священного Писания протоиереем Николаем Успенским, по благословению Высокопреосвященнейшего ФИЛАРЕТА, Митрополита Минского и Слуцкого, Патриаршего Экзарха всея Беларуси.
Ведущий 1: «Азбука православия» - эта книга, как краткий путеводитель поможет нам преодолеть неуверенность и сомнения на пороге святого храма Божия; научит, как правильно себя вести в нем; разъяснит смысл святых таинств; назовёт священные предметы. Пусть она станет нашим первым шагом на пути к вере и спасению.
Ведущий 2: «Земная жизнь Пресвятой Богородицы и описание Святых чудотворных икон» - в этом издании авторы - составители старались запечатлеть конкретные черты самого чудотворного образа, переданные современным способом фотографии, а также привести как можно больше изображений самих икон, заменяя, где это было возможно, предшествующие литографические отпечатки.
Мы предлагаем вам электронную презентацию «Чудотворные иконы Пресвятой Богородицы». Просмотр электронной презентации_________________
Слайд 33 Ведущий 2: Дорогие друзья! Вот и подошел к концу наш праздник. Чтенья вам духовного желаем всей душой! Наполним жизнь - веленьем Бога! И истребив повсюду зло, В дороге к Истине! В дороге, Приблизим ко Христу чело... Звучит песня «Библия» Спасибо за внимание! Литература: Азбука православия: Первые шаги к храму. - Мн.: Белорусская православная Церковь, 2009. – 31с. Библия. - М.,1999. - 292 с. Ганаго, Б. Детям о слове: рассказы для детей: [для мл. и ср. шк. возраста]. – Мн.: Белорусская православная церковь, 2008. - 70 с. Дриняева, Л. И свет души – и свет Неба: [Содействие духовному взрослению молодёжи на примере житий святых] / Л. Дриняева // Бібліятэка прапануе. - 2016. -№ 1. - С. 20-26. Евангелие для самых маленьких. – 2-е изд. – Мн.: Белорусская Православная Церковь, 2013. – 112 с.: ил. Закон Божий для детей: [кн. для чтения взрослыми детям] / в пересказе Галины Калининой. – М.: Лепта Книга; Тула: Имидж Принт. – 2010. – 72 с.: цв. ил. – (Азы православия для детей). Поселянин, Е. Избранные жития святых. – М.: Артос-Медиа, 2011.- 320 с. Святое Пісанне для дзяцей: [бібл. aпавяданні] / Л.М. Качанка; маст. А.А. Лапіцкая. – Мн.: Нар.асвета, 2005. – 176 с.: іл. Худошин, А. Чудотворцы Святой Руси. [Рассказы для детей] / А. Худошин. - М.: Терирем, 2012. - 240 с. Шполянский, М.Е. Простыми словами о Боге для самых маленьких. – М., 2016. - 192 с. http://davaiknam.ru/text/scenarij-vechera-posvyashennogo-dnyu-pravoslavnoj-knigi-bogoro Составитель: Данилевич И.С.
|
|
Оформлена книжная выставка-обзор «Афганистан: наша память и боль» Библиотекарь: Здравствуйте, уважаемые гости, дорогие ребята! Бывают события, даже весьма значительные для своего времени, которые стираются из памяти людей и становятся достоянием архивных хранилищ. Но бывают события, значение которых не тускнеет от неумолимого времени. Память об этих событиях неподвластна бегу времени – бережно хранимая и передаваемая из поколения в поколение. 15 февраля - День вывода Советских войск из Афганистана стал Днём памяти воинов-интернационалистов, участвовавших в урегулировании военных конфликтов на территории ближнего и дальнего зарубежья и не вернувшихся с полей сражений. Девять лет, один месяц и 18 дней… Именно столько продолжалась «афганская война». Эта война унесла жизни более 15 тысяч советских солдат и офицеров, среди них более 780 белорусов, 54 тысячи воинов получили ранения. Через эту войну прошли более 250 уроженцев и нашей Ивановщины, более 30 из них удостоены высоких государственных наград. За этими скупыми цифрами – искалеченные судьбы, оборвавшиеся жизни молодых парней. Уважаемые читатели, к этой памятной дате предлагаем вам познакомиться с художественной и документальной литературой из фонда нашей библиотеки, представленной на книжной выставке «Афганистан: наша память и боль». 1. На линии огня: Воины-интернационалисты Брестской области в афганской войне 1979 - 1989 // автор концепции и текста А.М. Суворов; [фото О.В. Цуканов и др.]. – Брест: Полиграфика, 2010. – 256 с.: ил. Книга «На линии огня: Воины-интернационалисты Брестской области в афганской войне 1979 – 1989» посвящена событиям 80-х годов минувшего столетия, когда Советский Союз стал одним из главных участников войны в Афганистане. В первой части представлены истоки и хроника развития конфликта; вторая часть объединяет воспоминания участников войны – уроженцев и жителей Брестской области, а также содержит данные о лицах, воевавших в ДРА в 1979–1989 годах, в том числе полные списки погибших. Книга богато иллюстрирована, наряду с фотодокументами присутствуют снимки-реконструкции. 2. Гарькавый, В. Афганистан: без грифа «Секретно»: документальная повесть // Уладзімір Гаркавы: жыццё і лёс разведчыка / уклад. Мікалай Супрановіч. – Мн.: Адукацыя і выхаванне, 2018. – 256 с.: іл. – (Серыя “Асобы”). Книги-биографии великих людей пользуются огромной популярностью у широкой читательской аудитории. Всегда интересно познакомиться с жизнью известной личности, тем более нашего земляка, белоруса, узнать, что способствовало его успеху, как закалялся характер, как человек взрослел, выбирал профессию и жизненные ориентиры. В новом томе серии «Асобы» опубликована документальная повесть «Афганистан: без грифа “Секретно”», в которой рассказывается о мужестве и самоотверженности советских солдат в чужой стране, а также о самом сложном в жестоких военных обстоятельствах — как не утратить человечность и сохранить верность своей Родине. 3. Зданюк, В.В. Я штурмовал дворец Амина: армия без грифа «секретно» / Василий Зданюк. – Минск: Беларусь, 1992. – 176 с. Светлой памяти Героя Советского Союза генерал-майора спецназа ГРУ Генштаба Колесника Василия Васильевича посвящается книга «Я штурмовал дворец Амина: армия без грифа «секретно», автор Василий Зданюк. 4. Зданюк, В. На линии огня: Очерки: / Зданюк Василий; Худож. К.Ракицкий. – Мн. : Юнацтва, 1990. – 221 с., ил. Профессиональный военный журналист Василий Зданюк в своей книге «На линии огня» пишет о суровых испытаниях, выпавших на долю тех, кто выполнял интернациональный долг в Афганистане и награждён боевыми орденами и медалями. 5.Алексиевич, С. А. Цинковые мальчики / Светлана Алексиевич. - М. : Вагриус, 1996. - 318,[1] с. Без книги Светланы Алексиевич «Цинковые мальчики» давно ставшей мировым бестселлером, уже невозможно представить себе ни историю афганской войны, ни историю последних лет советской власти. Неизбывно горе матерей "цинковых мальчиков», как и за что воевали и погибали в Афгане их сыновья. Автор этой книги пытается найти ответы на вопросы. 6.Соколовский, Г.В. Афганское эхо / Г.В. Соколовский.– Минск: Литература и Искусство, 2009. – 192 с. В сборнике стихов Григория Соколовского «Афганское эхо» представлены стихи о далёкой афганской войне, трудных огненных дорогах, мужестве наших солдат и офицеров, не запятнавших своей чести и звания. Эта книга как дань памяти боевым побратимам – живым и павшим. Николай Иванович Чергинец — белорусский политик, писатель, член Совета Республики Национального собрания Республики Беларусь. Заслуженный деятель культуры Республики Беларусь (2014 г.) Автор около полусотни книг художественной прозы, большинство из которых — остросюжетные детективы, нескольких киносценариев и спектаклей. 7. Чергинец, Н.И. Илоты безумия / Николай Чергинец. – Минск: Маст. Літ., 2013. – 542с. В детективно-приключенческом романе «Илоты безумия» Николая Чергинца рассказывается о международной террористической организации, руководитель которой мечтает о безграничной власти над миром. Герои книги — наши солдаты и офицеры, попавшие в плен в Афганистане, разведчики из многих стран, экстрасенсы, ученые с мировым именем и даже пришельцы из Космоса — объединились и противостоят силам Зла в борьбе за спасение человечества от надвигающейся катастрофы. «Жизнь продолжается, и все дальше уходят от нас события, которые остались в народной памяти под названием «афганская война». Время мчится неудержимо, но Афганистан постоянно напоминает о себе то встречей в сегодняшнем мирном гарнизоне с боевым однополчанином, то письмом солдатской матери, чей сын сложил голову под Гератом, Ваграмом, либо в заоблачных высях Саланга…» 8. Чергинец, Н. Сыновья: роман / Чергинец Николай.- Мн.: Маст. літ., 1989. – 431 с.: ил. 9. Чергинец, Н. Тайна Черных Гор: роман / Чергинец Николай. – Мн.: Маст. літ., 1987. – 253 с.: ил. Событиям в Афганистане посвящены и книги Николая Чергинца «Сыновья» и «Тайна Черных Гор». В романе «Тайна Черных Гор» автор рассказывает о героической борьбе афганского народа с контрреволюцией, раскрывает деятельность международных реакционных кругов по вмешательству во внутренние дела ДРА, показывает смелую и решительную деятельность армии и органов безопасности ДРА по уничтожению вражеских лазутчиков и банд. 10. Чарказян, Г. Горький запах полыни: роман / Ганад Чарказян; пер. с курд. В. Липневича.- Минск: Маст.літ., 2012.- 206 с. В центре повествования романа Ганада Чарказяна «Горький запах полыни» молодой человек, попавший во время солдатской службы в Афганистане в рабство. Тема известная, и в начале повествования читателю может показаться, что особенных открытий в романе нет: герой попадает в плен, становится мусульманином, заводит семью, затем, потеряв любимую жену, возвращается на родину. Однако за внешней простотой сюжета кроется много неожиданного, такого, что притягивает теплотой, негромким гуманизмом, человечностью, — качествами, которыми одинаково наделены и советские шурави, и непонятые нами афганцы, пуштуны. 15 февраля 1989 года, последние воинские части 40-й армии были выведены из Афганистана. Сороковая армия шла домой по мосту Дружбы с развевающимися знаменами и при наградах. Память о прошлом… Нет, это не просто свойство человеческого сознания сохранять следы минувшего. Память это связующее звено между прошлым и будущим. Она учит, призывает, убеждает, дает силы, внушает веру, объединяет. Уважаемые, читатели! Предлагаем вам поближе познакомиться с нашей выставкой, а понравившиеся книги обязательно прочитать. Спасибо за внимание и до новых встреч в библиотеке!
Составитель: Данилевич И.С.
Литература: Гарькавый, В. Афганистан: без грифа «секретно»: документальная повесть // Уладзімір Гаркавы: жыццё і лёс разведчыка / уклад. Мікалай Супрановіч. – Мн.: Адукацыя і выхаванне, 2018. – 256 с.: іл. – (Серыя “Асобы”). Зданюк, В.В. На линии огня: Очерки: Для ст. шк. возраста / Зданюк В.В.; Худож. К. Ракицкий. – Мн.: Юнацтва, 1990. – 221 с., ил. Зданюк, В.В. «Я штурмовал дворец Амина: армия без грифа «секретно»» / Василий Зданюк. – Минск: Беларусь, 1992. – 176 с. На линии огня: Воины-интернационалисты Брестской области в афганской войне 1979-1989 / автор концепции и текста А.М. Суворов; [фото О.В. Цуканов и др.]. - Брест: Полиграфика, 2010. - 255 с.: ил. Никто не создан для войны / Автор сост. О. Смирнов. – М.: Мол. Гвардия, 1990. – 252 с.: ил. Соколовский, Г.В. Афганское эхо:сборник стихов / Григорий Соколовский. – Мн.: Литетатура и искусство, 2009, - 192 с. Чарказян, Г. Б. Горький запах полыни: роман / Ганад Чарказян; пер. с курд. В. Липневича.- Минск: Маст.літ., 2012.- 206 с. Чергинец, Н.И. Илоты безумия / Николай Чергинец. – Мн.: Маст.літ., 2013. – 542 с. Чергинец, Н.И. Сыновья: роман. - Мн.: Маст. літ., 1989. – 431 с.: ил. Чергинец, Н.И. Тайна Черных Гор: роман. – Мн.: Маст. літ., 1987. – 253 с.: ил. Эхо войны в горах. Афганская кампания: оценки с позиций сегодняшнего дня. // СБ. – 2020. – 12 февраля. – С.12. |
|
Оформлена выставка - хроника “В книжной памяти – мгновения войны”; Галерея боевой славы “Во имя жизни и мира на земле”.
Ведущий 1 Добрый день, дорогие ребята и взрослые! Ведущий2 Мы рады встрече с вами в преддверии Дня Победы. 77 лет прошло с той победнойпоры, с того последнего военного дня, когда Красная Армия и советский народ одержали победу над фашистской Германией в Великой Отечественной войне, но не тускнеет от времени память о подвигах народа. Ведущий 1 В развязанной Гитлером бойне погибло 58 миллионов человек, в том числе 28 миллионов советских граждан. Ведущий2 Такой страшной ценой – морем пролитой крови – досталась нашему народу победа над немецким фашизмом. Ведущий 1День Победы — праздник торжественный, когда радость переплетается с горем, смех со слезами, и всех нас объединяет память... Ведущий 2 1941-1945. Великая Отечественная война, от которой больше всего пострадала наша Родина! Интерес к истории не исчезает с годами. Он передаётся от поколения к поколению. Все, независимо от возраста, не вправе забывать то страшное время. Ведущий 1 Это была великая война, ибо от её исхода зависело будущее не только нашей страны, но и всей планеты. Великой она была и потому, что такого героизма, когда все от мала до велика встали на защиту Родины, мировая история ещё не знала. Ведущий 2Поклонимся живым и мертвым, бессмертным ибесстрашным. Тем, кто принял бой на рассвете 22 июня41-го у стен Брестской крепости, и тем, кто, пройдя всю дорогу войны, добил врага там, откуда войнаначалась, в поверженном Берлине. Ведущий 1 Поклонимся женщинам, которые, проводив мужей и сыновей на фронт, вышли в поле, встали за станки, сели на тракторы — эта трудовая вахта длилась1418 дней и ночей. Ведущий 2 Война навалилась на детей так же, как и на взрослых: бомбами, холодом, разрухой. Но рано возмужавшие мальчишки и бесстрашные девчонки не только становились жертвами агрессора. Чем могли, они старались помочь старшим поскорее победить жестокого врага. Чтец: Война закончилась. И пушки замолчали, И годы сгладили великую беду, И мы живем. И мы опять весну встречаем, Встречаем День Победы, лучший день в году. И от Камчатки до прославленного Бреста, От Севастополя до мурманских широт Печаль и радость по стране шагают вместе, И снова память нам покоя не дает... Михаил Ножкин «Самый главный день» (Под музыку Поля Мориа)
Ведущий 2 Великая Отечественная не обошла стороной ни одну семью, она коснулась каждого. Это была действительно война Народная. Люди шли воевать за свою Родину, за своих детей, за свое будущее. Но самые страшные воспоминания у жителей нашей деревни вызывают события 4 ноября 1943 года. Накануне в деревню были направлены из Мотоля три мадьяра (так в то время часто называли венгерских солдат). Они ехали на подводе, не заботясь о том, чтобы хоть как-то замаскироваться. В это время по направлению к деревне от озера Мульное двигался взвод партизан. Двух солдат убили, а венгерскому офицеру удалось спастись. Одна из жительниц деревни помогла ему спрятаться (со словами «человек все - же»). По приказу немецкого командования жители деревни должны были быть уничтожены, а сама деревня - сожжена. Облава началась утром. Из разных уголков деревни в район кладбища было согнано около 700 жителей деревни. Но это были не все жители: часть убежала в лес, некоторые матери спрятали своих детей в подвалы и запретили выходить, часть жителей из самых дальних уголков деревни просто не успели подойти к месту расправы. Времени на сборы не давали. Да и зачем, если всех планировали расстрелять. В то утро шёл снег: пушистый, большими хлопьями. Жителей деревни поставили на колени перед немецким офицером. Деревня была окружена венграми и немцами. Только после того, как появился спасённый местным жителем офицер, фашисты приняли решение расстрелять только заложников. Из деревни забрали больше двадцати мужчин. Часть из них затем отпустили. Но 12 жестоко пытали, а затем расстреляли. В память о тех страшных событиях в деревне возведён памятник-часовня, а на кладбище установлена мемориальная доска с именами расстрелянных заложников. А в 2007 году в деревне была открыта церковь в честь Иконы Казанской Божьей Матери, в память о событиях 1943 года. Чтец:
Неугасима память поколений, Звучит метроном «Минута молчания» Память о суровых тех годах… Здесь помолчите минутку, Не надо спешить, Вы услышите голос тех дней. Не клянитесь здесь громко, Клянитесь в душе И чужой не завидуйте славе. Только раз человеку Отчизной дано На бессмертье священное право. Ведущий 2 «Память» и «памятник» - слова родственные. Только там, где у людей живет память о своих героях любых времен, возносятся к небу вершины монументов, «осеняя окрестности своею бессмертною славою». Ведущий 1 Старожилы агрогородка Тышковичи рассказывают, что первыми памятниками в Тышковичах были кресты – обереги, один из них установили тышковичские мужчины в центре деревни давным-давно, чтобы защитить односельчан от страшной трагедии: в селе начался мор. Будто косой косил он жителей, не жалея ни стариков, ни детей, ни подростков. В отчаянии и с надеждой на спасение тышковцы решили поставить три огромных креста (символическое число) на пересечении дорог, куда каждое утро и каждый вечер приходили молиться, прося милости Божьей. А эти места начали считать священными. И мор отступил. Ведущий 2 В канун 30-летней годовщины Победы в Великой Отечественной войне в 1974 году на месте одного из крестов в центре деревни был установлен местными строителями первый незамысловатый обелиск, увенчанный красной звездочкой. Сюда были занесены имена 56 односельчан, погибших в годы Великой Отечественной войны. Ведущий 1 Однако с течением времени обелиск утратил эстетический внешний вид. Поэтому в 2009 году было принято решение на этом же месте установить новый памятник землякам-тышковцам, погибшим на поле брани в годы Великой Отечественной войны 1941-1945 годов. По христианской традиции построен памятник – часовня. Ведущий 2 Идея строительства памятника-часовни принадлежит бывшему руководителю УКСП «Совхоз им. И.А. Поливко» Анатолию Николаевичу Антоновичу. Замысел был согласован с настоятелем прихода храма Казанской иконы Божией Матери д.Тышковичи иереем Георгием Кузьминчуком, благочинным протоиереем настоятелем прихода храма Покрова Пресвятой Богородицы г. Иванова Геннадием Демедюком. Окончательное одобрение по реализации идеи было выражено Высокопреосвященнейшим Стефаном, Архиепископом Пинским и Лунинецким. Все они были едины во мнении, что высокодуховное и героическое в жизни православного человека неотделимы, только те, у кого живет Бог в душе, способны к самопожертвованию ради жизни миллионов соотечественников.
За разработку эскиза будущего памятника взялся талантливый архитектор с большим трудовым стажем Евгений Петрович Колосовский.
Ведущий 2 Памятник выглядит торжественно и гордо. Ежегодно на праздник 9 мая у памятника проходит митинг-реквием с возложением венков погибшим землякам, православной церковью служится лития о погибших на поле брани. По традиции в этот день школьников торжественно посвящают в пионеры. Ведущий 1 Уважаемые друзья, обратите внимание на тематическую книжную выставку – хронику «В книжной памяти – мгновения войны», где подобраны произведения русских и белорусских писателей на военную тему: В. Быкова, И. Науменко, И. Чигринова, И. Серкова, С. Алексеева…Ряд новых книг вышли в серии «История для школьников», среди которых книга «А вместо детства была война» Бориса Долготовича, изданная в 2016 году, «Сыны Отечества. Батька Минай и Дядя Костя» Андрея Геращенко, много интересных книг изданы в серии «Дзеці вайны” и т. д. Рекомендуем вам их почитать. Ведущий 1 Для белорусского народа 9 мая 1945 года – поистине особенный день, одна из самых значимых и почитаемых дат. Этот день навсегда останется символом самоотверженности, патриотизма не только нашего белорусского государства, но и многих стран и народов мира. Ведущий 2 Вот почему патриотический, духовный и нравственный потенциал Великой Победы для нас и грядущих поколений является святыней и источником национальной гордости и славы. Неиссякаемой волей к Победе наш народ снискал уважение к себе во всём мире. Ведущий 1 Именно благодаря людям того поколения мы имеем возможность мирно жить и трудиться, воспитывать детей и внуков, строить своё будущее. Чтец: Так вот он - Победы торжественный час, Конец, положивший огненным бурям, Ради которого каждый из вас Грудь открывал осколкам и пулям. Такого ещё не бывало встарь — Пустьрадость вовсю гремит не смолкая: Праздником мира вошёл в календарь ПраздникПобеды — Девятое Мая! Ведущий 1 Дорогие ребята, всех просим поучаствовать в анонимном анкетировании. Ответьте на вопросы о Великой Отечественной войне «Великая Отечественная: что знают о ней дети». Цель нашего анкетирования – изучение и выявление глубины познаний о Великой Отечественной войне в подростковой среде, приобщение детей и юношества к чтению книг военной тематики. Подчеркните в предлагаемых ответах то, что вы считаете правильным ответом или дополните их своими вариантами. Этим вы поможете установить правдивую картину чтения и знаний о Великой Отечественной войне в среде твоих сверстников. Мы также сможем увидеть то, что нужно сделать нам в библиотеках, чтобы память о народном подвиге продолжала жить вечно в наших сердцах. (Всем раздаются подготовленные анкеты) «Великая Отечественная: что знают о ней дети» Уважаемый читатель! Прими, пожалуйста, участие в нашем анкетировании и ответь на вопросы о Великой Отечественной войне. Подчеркни в предлагаемых ответах то, что ты считаешь правильным ответом или дополни их своими вариантами. Этим ты поможешь установить правдивую картину чтения и знаний о Великой Отечественной войне в среде твоих сверстников. Мы также сможем увидеть то, что нужно сделать нам в библиотеках, чтобы память о народном подвиге продолжала жить вечно в наших сердцах. Благодарим за анонимный ответ. 1. Великая Отечественная война … От кого вы впервые услышали об этих трагических событиях ? 2. Какой была война для народа нашей страны? Подберите подходящие определения. 3. Какие основные сражения и битвы Великой Отечественной войны вы знаете. 4. Назовите знаменитых героев Великой Отечественной войны. 5. Помогает ли вам библиотека что-то узнать о Великой Отечественной войне. Если да, то каким образом? (подчеркнуть) книжные выставки тематические вечера встречи с ветеранами беседы с библиотекарем другие (напишите) 6. Какие книги о Великой Отечественной войне больше всего вам понравились и запомнились? 7. Что вы чувствуете и думаете, когда говорят о Победе в Великой Отечественной войне? 8.Война в судьбе вашей семьи: кто из членов семьи принимал участие в Великой Отечественной войне и что вы об этом знаете? Благодарим за участие! Ведущий 1Уважаемые ребята и взрослые, мы живем в очень сложном и противоречивом мире. Идут войны, ссоры, жестокость, кровопролитие, терроризм, бессмысленная гибель людей. Но давайте не будем забывать, что есть ещё Добро, Любовь, Счастье, а ещё есть Надежда, что именно они спасут мир, не дадут погрязнуть в пучине хаоса и тьмы. Ведущий 2 Будьте добрыми. Умейте добрыми глазами увидеть радость или беду другого человека. Добрым сердцем откликнуться на неё и добрым делом помочь. Спасибо всем за внимание! До новых встреч!
Литература: 1. Алексеев, С.А. Рассказы о войне. – М., 2007. – 157 с. 2. Бондаренко, В.В. Двенадцать подвигов во славу Отечества: [для сред. и ст. шк. Возраста] / В.В. Бондаренко. – Мн.: Беларус энцыкл. імя П. Броўкі, 2013. – 72 с.: іл. – (История для школьников). 3. Викторина «Эхо войны» // Рюкзачок. - 2016. - № 5. – С.21 4. Гребенкина, А.А. Живая боль. Женщины и дети Брестского гарнизона (1941-1944) / А.А. Гребенкина. – Мн.: Беларусь, 2008. – 174 с.: ил. 5. Долготович, Б.Д. А вместо детства была война: [для сред. и ст. шк. Возраста] / Б.Д. Долготович. – Мн.: Беларус. Энцыкл. імя П. Броўкі, 2016. – 48 с.: ил. 6. Криштапович, Л.Е. Вечный огонь Победы: [Погляд на праблему] / Е.Л. Криштапович // Беларуская думка. – 2015. - №5. – С.63-69. 7. Лукин, В. Дети победы / В. Лукин // Беларусь сегодня. – 2014. – 25 июня. – С. 4 8. Нельзя забыть. Нельзя понять. Нельзя оправдать: [иллюстрированная энциклопедия сожженных деревень Беларуси в годы Великой Отечественной войны] / [редколлегия: В.В. Андриевич и др.]. - Мн.: Беларус. Энцыкл. імя П. Броўкі, 2019. – 302 с.: ил., цв., портр.- (Беларусь помнит: во имя жизни и мира). 9. Никитин, М.Г. Шаги Великой Победы. Освобождение Беларуси:[для сред. и ст. шк. возраста] / М.Г. Никитин. – Мн.: Беларус. Энцыкл. імя П. Броўкі, 2018. – 48с.: ил. 10. Под прицелом войны / Сост. и лит. запись Л.Г. Емельянова. – Мн., 2015. – 218 с. - (Дети войны). 11. Старонкі ваеннай гісторыі в. Тышкавічы // Денисейко, А.И., Шпак, И.С. Тышковичи – классика полесскогофольклора. – Брест, 2012. – С. 136-151 12. Шпак, И.С. Память о суровых тех годах // Чырвоная звязда. – 2017. – 27 студзеня. – С.14 Составитель: Данилевич И.С. |
|
Цель: формирование у детей и подростков понимания единства человека и природы; углубление и обобщение знаний о лесе, как части биосферы. Задачи: · расширить кругозор и знания о природе своего родного края; · развивать познавательную активность, умение сравнивать и делать выводы; · формировать у детей экологическую культуру; · воспитывать бережное и заботливое отношение ко всему живому.
В игре участвуют 2 команды, выбирается капитан команды, название, эмблема, девиз. Ведущий: Добрый день, дорогие ребята и взрослые! Сегодня мы проведём игру, посвящённую зелёному богатству нашей планеты. Есть у меня зеленый друг, Веселый друг, хороший. Он нам протянет сотни рук И тысячи ладошек. Кто этот друг? (Лес) А игра наша называется «Азбука зелёного леса». Игра – карусель так названа не случайно. Она предполагает перемещение команд на открытой местности по кругу. Именно таким образом располагаются этапы, на каждом из которых участников встречает герой-Всезнайка. В его руках красочная азбука. Перелистывая её страницы, Всезнайка предлагает вам ребята интересную и в то же время полезную познавательную информацию. Участники вступают в живой диалог с героем, что даёт ему возможность оценить участие команды в игре. Выступление детей – стихотворение «Здравствуй, лес!» (С. Погореловского)
ЛЕС – один из основных типов растительности, состоящий из совокупности древесных, кустарниковых, травянистых и др. растений (мхи, лишайники), включающий животных и микроорганизмы, биологически взаимосвязанных в своём развитии и влияющих друг на друга и на внешнюю среду. Вместе с тем ЛЕС — составная и очень важная часть биосферы; элемент географического ландшафта. ЛЕС — сырьевой ресурс, природное сырьё. ЛЕС — объект ведения лесного хозяйства, основа государственного лесного фонда. Таким образом, ЛЕС — понятие многогранное. Все задания нашей игры-карусели будут посвящены лесу, живым организмам, встречающимся в лесу. Ведущий: Уважаемые игроки, судить нашу игру будет компетентное жюри в составе_________________________________________________________. Представление членов жюри Под музыку появляется Всезнайка Всезнайка: Здравствуйте, ребята. Меня зовут Всезнайка. Начинаем нашу игру. Итак,этап 1.Азнаете ли вы, как нужно вести себя на природе? Прежде чем начать об этом разговор, давайте послушаем стихотворение, которое называется «Прогулка» Сергея Михалкова. Чтец: Мы приехали на речку Воскресенье провести, А свободного местечка Возле речки не найти! Тут сидят и там сидят: Загорают и едят, Отдыхают, как хотят, Сотни взрослых и ребят. Мы по бережку прошли И поляночку нашли. Но на солнечной полянке Тут и там – пустые банки И, как будто нам назло, Даже битое стекло! Мы по бережку прошли, Место новое нашли. Но и здесь до нас сидели; Жгли костёр, бумагу жгли — Тоже пили, тоже ели, Насорили и ушли! Мы прошли, конечно, мимо… – Эй, ребята! – крикнул Дима.— Вот местечко хоть куда! Родниковая вода! Чудный вид! Прекрасный пляж! Распаковывай багаж! Мы купались, Загорали, Жгли костёр, В футбол играли — Веселились, как могли! Пили квас, Консервы ели, Хоровые песни пели… Отдохнули – и ушли! И остались на полянке У потухшего костра: Две разбитых нами склянки, Две размокшие баранки — Словом, мусора гора! Мы приехали на речку Понедельник провести, Только чистого местечка Возле речки не найти! Всезнайка: Большевсего на свете лес боится таких туристов. Чтобы лес был вам рад, какие правила нужно помнить? (Ответы команд) Этап 2. «Защити лес от пожара» Наступило лето, пора, когда люди отправляются в лес на прогулку, на отдых, но неразумная деятельность может привести к опасной беде – пожару. – В чём причины лесных пожаров? – Как надо вести себя на отдыхе в лесу? Этап 3. Все деревья разные. Узнай дерево по описанию. Слушайте внимательно условия третьего этапа: задание зачитывается один раз, на обсуждение команде дается 5 секунд, если команда не отвечает, то могут помочь болельщики, если ответа нет, право ответа переходит к другой команде. Понятно условие этого этапа? (Ответы команд) Тогда начинаем…
Ведущий: А теперь, ребята, ответьте на мои вопросы: 1. Из какого дерева делают спички? (Сосна, осина) 2. Какое дерево применяется для изготовления лыж? (Берёза) 3. Какое дерево цветет первым, а какое последним? (Ольха, липа) 4. У каких деревьев осенью листья красные? (Рябина, осина, клён) 5. Из какого дерева делают пианино? (Ель) 6. Какое дерево называют самым медоносным? (Липа) Ведущий:Для подведения итогов трех этапов слово предоставляется жюри. Слово жюри Всезнайка: Этап 4 - «Зелёная аптека». Условия этого этапа: узнай лекарственные растения. Запиши их названия, используя буквы – подсказки. Всезнайка: Команды, молодцы, а мы переходим к следующему 5 Этапу - «Именины дуба». Условия этого этапа: вам нужно разгадать кроссворд, вписав в клеточки названия гостей дуба. Ведущий: Друзья, пока наши команды работают, давайте послушаем веселую песню. Музыкальный номер Всезнайка: Пришло время послушать ответы команд.(команды зачитывают свои кроссворды).Молодцы, а мы переходим к6 этапу - «Марафон загадок».
1.Летом ходит без дороги
2.Сердитый недотрога
3.Зверька узнали мы с тобой
4.За деревьями, кустами
5.На овчарку он похож,
6.Что за зверь лесной
7.Он из леса вышел снова,
8.Солнца яркого боится.
9.Маленький рост, 10. Где в лесах дубы растут, Зверь тот обитает, Потому, что жёлуди, Очень уважает! (Кабан) Всезнайка: Молодцы, друзья.Следующий 7 этап - «Пословицы и поговорки». Пословицы и поговорки представляют собой меткие образные изречения, придуманные народом, обобщающие различные явления жизни, природы и т. д. В них – опыт поколений и вековая история людей. Этим и объясняется их долгая, активная жизнь в нашей разговорной речи. Не случайно говорят: «Без пословицы речь не молвится». Слушайте внимательно условия этого этапа: командам надо из разбросанных половинок составить целые поговорки или пословицы. Оценка этого конкурса: от 1 до 10 баллов.
Ведущий: Пока команды работают, для всех присутствующих звучит веселая песня. Музыкальный номер Жюри подводит итоги, просчитывает баллы. Ведущий: Пришло время подвести итоги всей игры и наградить победителей. Слово предоставляется компетентному жюри. Слово жюри______________ В качестве призов игроки получают конфеты «Берёзка», «Мишка косолапый», «Белочка» и т.д. Ведущий:
Помогите природе,
Всезнайка:Давайте сохраним природы волшебство. Спасибо за игру, надеюсь, время которое вы здесь провели, не прошло даром, вы пополнили свои знания о лесном сообществе как важнейшей части биосферы. Ведущий. Жизнь наша неотделима от природы. Природа является колыбелью человечества. Она щедра и бескорыстна, кормит, одевает нас. И требует от нас бережного отношения к себе. Она нам не жалеет ничего, Даря свои бесценные дары, И требует взамен лишь одного- Чтоб люди были к ней добры. Всем спасибо за участие и до новых встреч!
Составитель: Данилевич И.С.
Литература: Дмитриева, Е. АБВГДейка, или Школа ДОЛа: игра – карусель / Е. Дмитриева // Здаровы лад жыцця. – 2011. - № 4. – С. 35-40. Жабко, Я. Прочитай, отгадай и узнай: для детей мл. шк. возраста / Я.Г. Жабко; худож. Ю.Е. Рунцова. – Мн.: Беларус. Энцыкл. імя П. Броўкі, 2015. – 64 с.: ил. Зелёная аптека: Узнай лекарственные растения // Рюкзачок. – 2019. - № 6. – С.13. Надехина,О.Г. Конкурсно-игровая программа "Здравствуй, лес!"/ Надехина Ольга Геннадиевна.- Режим доступа: https://urok.1sept.ru/articles/628785.-Дата доступа: 5.06.2022. Слепухова,Н.В.Экологическая игра - путешествие "Про зелёные леса и другие чудеса" : [Электронный ресурс] / Слепухова, Надежда Викторовна. – Режим доступа: https://multiurok.ru/files/ekologhichieskaia-ighra-putieshiestviie-pro-zielio.html.- Дата доступа: 8.06.2022.
|


| © 2022 Центральная районная библиотека им. Ф. И. Панферова (г. Иваново) |